The ecstasy of gold

Or is that “agony”? In this trailer, we take you into the illegal gold mines of Suriname, where half of the country seems to be seeking their fortune. We’ve never worked harder to get images. Hope you enjoy them.

EMPIRE: MIGRANTS teaser 1 "Gold Rush" from EMPIRE PROJECT on Vimeo.

Tourismus - Suriname: Kein Visum mehr für Suriname nötig

sueddeutsche.de

Nidderau (dpa/tmn) - Deutsche brauchen für die Einreise nach Suriname künftig kein Visum mehr. Künftig reiche eine Tourist Card aus, um das kleine Land in der Karibik zu betreten, teilte die Caribbean Tourism Organisation mit.

Die Tourist Card kann bei der Ankunft auf dem einzigen internationalen Verkehrsflughafen, dem Johan Adolf Pengel International Airport, zum Preis von 20 Euro pro Person erworben werden. Vorgelegt werden müssen ein noch mindestens sechs Monate gültiger Reisepass sowie ein Rückflugticket. Bislang benötigten deutsche Staatsbürger ein Visum.

The Gold Rush That Is Destroying Suriname's Rainforest

Quelle:  VICE

By Kel O'Neill and Eline Jongsma

Suriname's Krikie Nigi gold camp represents the Platonic ideal of environmental devastation. From our car window, we see mud piles, craters filled with foaming mercury-contaminated water, the occasional scorched tree. Artisanal mining crews move in swarms, working through the wreckage in search of gold dust. Every speck of dirt on the site has been dug up and fed through a gold sluice. Groups of teenagers scratch at the earth around the camp's perimeter with rusted-out excavators, like demented landscapers creating a vision of hell.

All this was once unspoiled rainforest. Now it's the latest victim in the gold rush that is transforming Suriname into a magnet for fortune seekers from around the world. An estimated 20,000 small-scale miners work within Suriname's borders, and supporting these DIY gold seekers are legions of shop owners, cooks, and drivers. The country’s gold industry produces roughly 16.5 metric tons of gold per year while poisoning local water supplies and laying waste to untold acres of rainforest. We've come to Suriname to see the depredation for ourselves, and to find out if anyone is actually getting rich from the boom.

As our car rolls into the camp, we pass an olive-skinned woman ambling down the dirt road. She carries a blue parasol in one hand and a cigarillo in the other. Gilbert, our local guide and a miner himself, leans out the window and greets her in Portuguese.

Welcome to the new Suriname. They may not have nature for much longer, but at least they have Brazilian prostitutes.

Suriname sits between Guyana and French Guiana on the northeast corner of South America. In the old days, this region was known as “The Wild Coast,” and the Dutch and British spent the first half of the 17th century battling over it. The Dutch won control of Suriname in 1667 and turned it into a plantation state for growing coffee, cacao, and other commodities that Europeans valued more than human life and dignity. For nearly two and a half centuries, Dutch plantation masters staffed their colony with coerced laborers from the furthest reaches of their colonial empire. This explains why Suriname's population of 560,000 remains so diverse today: Most folks here are descendants of some combination of West African slaves, North Indian bonded laborers, and Javanese and Chinese “coolies.”

Except for a mini-rush at the turn of the 20th century, gold mining remained a small industry in Suriname throughout the Dutch era. The sector took a dip while Suriname struggled to gain independence in the 1960s and 70s before finally winning it in 1975. Then, in the 80s and 90s, the gold trade sprang to life in response to the one-two punch of widespread rural poverty resulting from an eight-year civil war and an influx of Brazilian gold miners with little regard for national borders. Things continued to heat up in the early 2000s, when our collective post-9/11 freak out sent the global demand for gold through the roof. Prices soared, and a new crop of small-scale miners—guys with sluicing equipment and not much else—headed into the bush to dig their way to a brighter future.

We get out of the car when we see the monkey, who passes his days chained to a miniature lean-to. The monkey's shelter is well built in comparison to the shacks where the miners live, proof that somebody in the camp really loves the little guy. When we approach him, he makes a hugging gesture.

“Pet him,” says a passing miner. “He likes that!”

We decline.

Krikie Nigi’s “Chinese Store,” which sells everything from breakfast cereal to mercury, is built tougher than the monkey cage. Its walls are crafted from red aluminum. Bars cover the windows and an industrial lock hangs on its gridiron door.

Pretty much every gold camp in Suriname has a Chinese store, and all are similarly fortified. If shit goes down, they lock down. The stores are owned and operated by recent immigrants known colloquially as echte Chinezen, which is Dutch for “real Chinese.” This distinguishes them from Chinese-Surinamers, whose ancestors came to the country back in the 19th century.

Echte Chinezen draw a lot of hostility because they are the entrepreneurs behind the very profitable supply chain that keeps Suriname's miners working and fed. We’ve seen the Chinese everywhere, even in the most remote gold camps. One moonlit night, while bathing in a river that provides miners with their only access point to the Gunsi gold camp, we watched a sputtering 1950s-era riverboat pull up to the shore. Without a word, the boat's Chinese captain handed over three barrels of fuel to an Amerindian concession manager waiting on the river bank, then returned to his vessel and headed back down river, presumably to make his next delivery.

Krikie Nigi's Chinese Store is different from many others because it accepts currency. Shops in the more isolated camps only accept gold, and the price gouging is obscene. A can of Coke can cost anywhere between one to five decigrams ($5 to $25) depending on how far from civilization you get—and in a country with only a couple of asphalt roads you can get pretty far from civilization. But Krikie Nigi is a smooth two-hour drive from the capital city of Paramaribo, which makes it an attractive location for part-time crews who prefer paying for their soft drinks with Surinamese dollars. Forty-something Jos and and his 15-year-old stepson Cedric are one such crew, and we encounter them working a pit at the edge of the camp.

Cedric and Jos are of Maroon descent, which means that their forefathers were runaway slaves who carved out a new society in the rainforest. Much of Suriname's mining is done on land that is informally owned by Maroons (whether or not these claims are legal is debatable) and miners are expected to pay 10 percent of their gold yield to the Maroon families that allow them to set up shop. Cedric and Jos are getting a free ride, since this part of Krikie Nigi is under the control of Jos's extended family.

Cedric and Jos are weekend warriors. They live in Paramaribo, but are spending Cedric's spring break running a small-scale mine. It's almost cute to see them working together: While Jos uses his bare hands to smear mercury onto the gold sluice, Cedric dives into the contaminated pit water to adjust the suck pump. Neither seems convinced that they will strike it rich this time out, but they are optimistic about finding enough gold to cover their equipment and petrol costs. Of course, they could get lucky. Jos heard someone found 100 grams last week. Right here in Krikie Nigi.

We do not meet any millionaire miners at Krikie Nigi, or at any of the other gold camps we visit in Suriname. We do hear rumors about concession owners growing fat off their land from the comfort of their Paramaribo mansions, and about crews that make hundreds of thousands of dollars on a single strike only to piss away their earnings in a few months. Many of the miners we meet use their gold mining to supplement an income made up of low-wage day labor in Paramaribo. Others dig because it beats having no job at all. A miner's business model (dig a pit, hope for the best) may not be as well thought-out as its echte Chinese equivalent (figure out what people need, charge a lot for it), but it has its own go-for-broke appeal. In a country like Suriname, where by some estimates roughly 60 percent of the urban population lives below the poverty line, any chance to strike it rich, no matter how slim, is too tempting to turn down.

The road out of the Krikie Nigi is littered with broken-down excavators. Their vine-choked bodies serve as monuments, not only to the union of inexperienced labor and technology that is the engine of the gold rush, but to the unrealized dreams of so many mining crews. We turn off the dirt road and aim our car toward civilization.

We stop at a Chinese store/restaurant on our way back to Paramaribo. As we eat our overpriced fried rice, the owners eye us anxiously from behind their metal cage. A pair of roly-poly Brazilian prostitutes sit at the table next to us. One cuddles a huge pink teddy bear, a gift from a client. They're asking everyone who comes through if they can bum a ride to the next gold camp, where they hear there's more money to be made.

All words and photos by Kel O'Neill and Eline Jongsma.

Kel O'Neill and Eline Jongsma are the directors of Empire, a documentary series about the unintended consequences of Dutch colonialism. Follow their trip around the world at sinisterhumanists.tumblr.com and watch a trailer for their film about Suriname here.

Book Review : ‘ONS HELE LEVEN DRAAIT OM HET BOS’ - Case nr. 12.338 - Hugo Jabini en de amnestiewet

Quelle: De Ware Tijd v. 26.05.2012

Al maanden ligt het boek Saramaka, De strijd om het bos, te wachten op bespreking door dWT-lit. Het boek bevat het vonnis van het Inter-Amerikaanse Hof voor de Rechten van de Mens (IACtHR), geredigeerd door de jurist Fergus MacKay en uitgegeven door het KIT in Amsterdam, met financiële ondersteuning van Oxfam-Novib. De eerste 50 bladzijden geven een historisch overzicht over de aanleiding van de gang van het Saramakaanse volk naar de Inter-Amerikaanse Commissie en het Hof en de werking van die twee organen van de O.A.S. Van pagina 63 tot 210 staat het vonnis van 28 november 2007 en de interpretatie van dit vonnis op 12 augustus 2008, gewezen door het Inter-Amerikaanse Hof  in de zaak van het Saramakaanse volk versus de staat Suriname.  Als bijlagen zijn er tot slot verklaringen van twee getuigen opgenomen.
Ja, het boek gaat over de grondenrechten, in het boek worden ze landrechten genoemd, van het Saramakaanse volk, een half jaar  geleden nog hot item in alle media vanwege de vroegtijdig, abrupt afgesloten conferentie op Colakreek.
In juli 1997 werd het Boven-Suriname-gebied opgeschrikt door de komst van Chinezen die gidsen zochten om het bos in te gaan om te kijken naar de hoeveelheid winbare bomen in het gebied. Na enig speurwerk werd een concessie-aanvraag bij LBB aangetroffen voor een gebied van 127.000 ha aan de linkeroever van de Surinamerivier ongeveer tussen Pokigron en de overkant van Semoisi, een gebied waar grote dorpen als Guyaba, Pikin Slee, Nw-Aurora, Botopasi, JawJaw en nog zo’n 18 kleinere dorpen te vinden zijn. Wie zich verdiept heeft in het leven van de Saramakaners (en dit geldt natuurlijk ook voor de andere inheemse en tribale volken) weet, dat het leven van de mensen daar draait om het bos, zoals kapitein César Adjako van Kajapaati tijdens een verhoor voor het Inter-Amerikaanse Hof van de OAS in Costa Rica  zo kernachtig uitdrukte. Als vreemdelingen de bomen achter hun dorpen zouden kappen en meenemen (en daarbij het bos, de kostgronden, de heilige plaatsen, de kreken, de jachtgebieden  niet onbeschadigd zouden laten!!), waar zouden zij dan nog hout vandaan halen voor hun boten, huizen, peddels en andere gebruiksvoorwerpen? Die verwevenheid van het leven van de binnenlandbewoners met het bos speelt een hoofdrol in het vonnis van het IACtHR. Uit de getuigenissen in de bijlagen op de laatste pagina’s blijkt dat ook  heel duidelijk. Het pas schoongemaakte kostgrondje van Silvi Adjako ergens langs de Atjonipasi werd door Chinese houtkappers van Ji Shen (onder bescherming van militairen van het Nationaal Leger), totaal overhoop gehaald, de kreek waaruit ze haar drinkwater haalde werd dichtgegooid en vervuild. In totaal verloor Silvi drie kostgrondjes en leed daardoor grote schade! De mannen van het gebied mochten daar ook niet meer jagen van de Chinezen.
Het verhaal van Silvi is exemplarisch voor het gebrek aan zorg van opeenvolgende regeringen voor het welzijn van de binnenlandbewoners. Silvi werd ook nog eens geboren in een dorp dat nu op de bodem van het stuwmeer ligt. De bouw van de stuwdam heeft veel meer impact gehad op het denken van de Saramakaners over de centrale regering in Paramaribo, dan mensen in de stad over het algemeen waar willen hebben. Lees daarvoor de verhalen uit ‘Rond het sterfbed van mijn dorp’ van Dorus Vrede maar. In elk geval heeft die ingrijpende gebeurtenis zeker ook bijgedragen tot de wens om het probleem van de landrechten grondig aan te pakken. Toen de toenmalige regering eind 90-ger jaren niet reageerde op brieven van het Saramakaanse volk, dienden de 12 Saramakaanse lö als eigenaren van de grond samen met de Vereniging van Saramakaanse Gezagsdrager (VSG) met hulp van de in landrechten gespecialiseerde advocaat Fergus MacKay in oktober 2000 een petitie in bij de Inter-Amerikaanse Commissie voor de Rechten van de Mens. Die petitie werd bekend als ‘Zaak 12.338, Twaalf Saramakaanse Clans’.
In het boek wordt ingegaan op de mogelijkheden die de OAS heeft geschapen via de ‘Amerikaanse Verklaring inzake de rechten en plichten van de mens’ uit 1948 en het ‘Amerikaans Verdrag voor de Rechten van de Mens uit 1969, waar Suriname in 1987 lid van werd. Daarmee erkende Suriname zonder voorbehoud de bevoegdheden van de Inter-Amerikaanse Commissie en het Hof. In 2007 oordeelde de Commissie onder andere dat de staat Suriname ‘het recht op rechtsbescherming in artikel 25 van het Amerikaans Verdrag had geschonden’ en deed aanbevelingen aan Suriname. Omdat Suriname niet adequaat reageerde, stuurde de Commissie de petitie door naar het Inter-Amerikaanse Hof dat in november 2007 vonnis wees in het voordeel van het Saramakaanse volk. Het vonnis is niet alleen in extenso afgedrukt, maar ook toegelicht in het boek. Voor mensen die hun nieuwsgierigheid ten aanzien van de grondenrechten willen bevredigen, geeft dit boek een duidelijke uitleg.

Toch heb ik één groot probleem: Voorop het boek staat, in vol bigi-pangi-ornaat, de woordvoeder van de VSG, Hugo Jabini. Vele malen stelde hij in de media de nalatigheid van opeenvolgende  regeringen aan de kaak om de rechten van het Saramakaanse volk te erkennen. Vele malen reisde hij naar Washington, Costa Rica en Genève om te getuigen over de schending van de rechten van zijn volk. Hij kreeg zelfs samen met de voorzitter van de VSG, hoofdkapitein Wazen Eduards, de Goldman Environmental Prize. Als deze intussen afgestudeerde jurist en parlementariër de jurisdictie van het IACtHR van wezenlijk belang acht voor de erkenning van de rechten van zijn volk op het land waar zijn voorouders al eeuwen wonen, hoe kan hij dan stemmen vóór de amnestiewet die ook na de recente uitspraak van de Krijgsraad volgens deskundigen op het gebied van internationaal recht tegen internationale verdragen ingaat die Suriname heeft getekend? Het IACtHR heeft talloze uitspraken gedaan waarin amnestie voor mensenrechtenschenders wordt afgekraakt. Genoemd kunnen bijvoorbeeld worden de uitspraken van het Hof tegen de amnestiewet van Brazilië in november 2010 en natuurlijk de Moiwana-case. Is Jabini het eens met zijn fractievoorzitter Panka, één van de indieners van de amnestiewet, dat de OAS zich niet moet bemoeien met de binnenlandse aangelegenheden van Suriname? Geldt dat dan niet ook voor het Inter-Amerikaanse vonnis ten aanzien van de Saramaka-case? Compromitteert Jabini met zijn stemgedrag daarmee niet ook de jarenlange inzet voor de Saramakaanse zaak van getuige-deskundigen in het proces, zoals Richard Price, Peter Poole en David Padilla, en niet in de laatste plaats van de mensenrechtenjurist Fergus MacKay?

Christine F. Samsom

Saramaka, de strijd om het bos; inclusief de uitspraak van het Inter-Amerikaanse Hof voor de Rechten van de Mens. Redactie Fergus MacKay. 223 pp. Amsterdam: KIT Publishers 2010. ISBN 978 90 6832 612 3, Nugi 680/828.

VS ambassadeur fietst Brownsberg af ‘Duidelijk nog illegale goudmijners actief’

De Ware Tijd  door Astrid van Oosterum  25/04/2012



Paramaribo - De alweer vierde fietstocht door Suriname van ambassadeur John Nay van de Verenigde Staten (VS) startte deze keer bovenop de Brownsberg. “Ik heb het nieuws over de illegale activiteiten hier natuurlijk gevolgd en we zullen dan ook een kijkje gaan nemen op zo’n kamp.”

Met zijn fietstochten wil de ambassadeur altijd goede gezondheid, natuur en milieu promoten. Zondag was het Wereld Aardedag, wat een extra aanleiding voor de tour betekende. Daarnaast brengt Nay een bezoek aan de vrijwilligers van het Amerikaanse Peace Corps die in de omgeving werken.

foto/Ranu Abhelakh  - Milieudeskundige Laurens Gomes kijkt naar een pot verse rijst, die net van het vuur is gehaald, tijdens een bezoek aan wat zou moeten heten een verlate illegaal goudveld in het Brownsberg Natuurpark op maandag 23 april 2012 te Brokopondo.-.

‘s Avonds mijnen
Met horten en stoten komt de karavaan auto’s bovenop de Brownsberg aan. “Diezelfde weg gaan we affietsen”, wijst Nay zijn medeavonturiers. Met tien man sterk zal de groep de tocht naar beneden inzetten. Onder hen is Erlan Sleur, oud-medewerker van Stichting Natuurbehoud Suriname (Stinasu) en vraagt, naar eigen zeggen, al jaren aandacht voor de illegale activiteiten op de berg. Hij zal de groep dan ook de weg wijzen naar een illegaal goudmijnkamp.

Op weg naar het kamp, deels lopend, deels fietsend, wordt de groep ingehaald door een bromfietser. De vooruitgereden Sleur vertelt later dat de bromfietser de nog in het gebied werkende goudzoekers heeft gewaarschuwd voor de komst van een groep mensen, onder wie politiemannen. Toevallig is de mijn die de ambassadeur bekijkt, dezelfde als die de Ware Tijd ruim een maand geleden met de ordening goud Sector (OGS) bezocht bij de Irenevallenkreek. “Helaas hebben we moeten constateren dat er op kleine schaal nog steeds wordt gemijnd”, zegt Sleur. “We hebben overigens niet eens het hele gebied doorgereden dus het is best mogelijk dat er achterin nog meer gewerkt wordt.” Een verrassing is het niet voor de oud-Stinasu-medewerker: “Drie weken geleden hoorde ik al dat ze vooral ‘s avonds bezig zijn in het gebied.”

Vaste controlepost

Ambassadeur Nay vindt het zonde wat er met het Brownsberg Natuurpark is gebeurd. “Ik heb nu met eigen ogen gezien wat voor schade is aangericht. Er wordt duidelijk nog illegaal gemijnd in het park. Zodra we van het kamp vertrokken, hoorden we de machines alweer aanslaan.”

Op de Brownsweg wordt het peloton ingehaald door de auto’s van de OGS. Nadat de foto’s met de ambassadeur zijn genomen, vertellen de mannen van de goudordening dat zij nog twee tot drie keer in de week patrouilleren in het natuurpark. “Er zou een vaste controlepost moeten zijn om zeker te zijn dat illegale goudzoekers wegblijven.” Voor de OGS is dat niet te doen. “We hebben Stinasu gevraagd dit op zich te nemen, maar vooralsnog zien wij dat niet gebeuren.” Volgens de OGS-delegatie is het probleem niet binnen enkele maanden op te lossen. “Er zou minstens een jaar lang permanente controle moeten zijn.” Na een enerverende dag op de Browns- berg rijdt Nay met zijn gevolg richting de Afobaka waterkrachtcentrale. De avond is dan al aan het vallen en de groep heeft nog drie dagen fietsen voor de boeg tot zij terugkeren in Paramaribo.-.

GFC Nieuws » Ingezonden: Is Bouterse een Godskind of niet?

GFC Nieuws 

In o­ns land weigert men te geloven in de geestelijke macht. Iedereen preekt zijn eigen religie en geloof in een Almachtige maar kijkt niet om zich heen wat er gebeurt en hoe die zelfde Almachtige zijn invloed laat gelden.
Sinds de verkiezingen van 2010 en de eclatante overwinning van de Megacombinatie (lees Desi Bouterse) op het Nieuw Front (lees Ronald Venetiaan en Ram Sardjoe) 23 – 14 werd er gezaagd aan de poten van de stoel waarop Bouterse is komen te zitten.
De zaak werd nog erger toen de vorige maand de nieuwe amnestiewet in DNA werd aangenomen met 28 – 14. Er werden straatdemonstraties georganiseerd, radiostations hebben uren besteed aan de situatie en in DNA werd de voorzitter belaagd door oppositieleden.
Zelfs geestelijken lieten hun stem horen. Nederland heeft geen spaan heel gelaten en allerlei bedreigingen geuit in de richting van de persoon Bouterse, nu president van de staat Suriname. Men vergat echter dat Bouterse zal blijven aanzitten zolang de Almachtige dat wil.
Terwijl Nederland de poten o­nder de stoel van Bouterse bezig is door te zagen, werd het verrast met het feit dat haar de poten o­nder zijn eigen stoel werden doorgezaagd door Geert Wilders, een volbloed blanke Nederlander. Hij gedoogt de regering in Den Haag niet meer. Hoe zal regering Rutte, die naar alle waarschijnlijkheid niet zal terugkeren na de verkiezingen van september of oktober in Nederland, Bouterse blijven belagen.
De Almachtige heeft bepaald dat Bouterse voorlopig geen last meer zal hebben van regering Rutte en Hij zal er ook aan meewerken dat de komende regering een ander beeld zal hebben van Bouterse. Is Bouterse een Gods kind of niet? De conclusie laat ik aan U over.

M. Mac Intosch, een gelovige Christen.

Natascha Adama: On Civil Courage, Civil Strength and Amnesty in Suriname

Beyond the Big Water


Introduction
What is the role of a civil society, and why is this role so important. Civil societies are important because of their aggregative qualities, the fact that can help kindle leadership, help build and strengthen institutions and  function as watchdog in the political arena, to ensure that mandate is not abused and the interests of the public are served.

The jarring silence of the Surinamese civility speaks volumes, and predicates the disequilibrium between the different arenas in Suriname. Linz and Stepan (1996) among others demonstrate that all arenas must work in tandem-like structure to make democracy work. Before going into to detail, to explain the reasons behind the dysfunctioning of the Surinamese civility. I want to address the current situation, the events leading up to the calling of an amnesty law to expunge crimes committed against humanity. There are several scenarios here that spring to mind, but one stands foreground, the fact that the incumbent government took its time to groom the people for the enactment of this amnesty law; The president from the beginning worked toward nullification of the proceedings, using religion and his spiritual guru to do his dirty laundry. His silence, his absence from public life, while all kinds of political allies were locked in bitter arguments, could occur because some of civil society turned their backs, while other continued to give government the benefit of the doubt. Many people simply wanted nothing to do with politics, arguing that the people had chosen, and there was nothing they could do.

Many people also felt that for them a repetition of 2000 was not an option, toppling the government to bring back the old nomenclature. In Februari 2012, the Surinamese society looked forward to a reshuffle in government. This was not announced by the president, but leaked to the press by undisclosed sources. Some ministers went as far as clearing out their offices, but nothing happened. All these events coincided with the damning testimony of Mr. Ruben Rozendaal, the fact that his (second) testimony placed Mr Bouterse smack in the middle of the 8 December 1982 massacres.

The proposal of the amnesty law only stirred public opinion, its enactment brought the civil society in Suriname to the streets. Many observers ask if its not a day late and a dollar short. To answer this question one needs to go back to the genesis of Surinamese civil society.


The origins of Civility in Suriname

The Surinamese civil society is very diverse, affable and preemptive. These qualities stem from their genesis, their original rooting in religious organisations, churches, temples and mosques. This type of civil organisation is the oldest and the most stable form of organization in the country; at one point in history, the only type of organization allowed. Through religious organization, membership of workers organization became kindled, with the stipulation that people had to operate within the confines of the doctrine always serving the good of the umbrella organization, the higher order.
The role of specifically the churches, became less relevant during the middle of the 1900s, when political parties incorporated workers unions into their organization, to ensure a steady cash-flow from dues paying members. The ethnification of the political landscape in the 1950s brought on a shift in the civility, rather its subordination to first the ethnic and second to the political. A large segments of the civility, specifically the segment that catered to the upper middle classes, drew a stark line between their activities, being active in charities, social functions and networking, and the political, shunning the political arena because of its quagmire qualities and its folksy appeal.

The lacuna left by the notable absence of the civility, rather the fact that it declined to become a watchdog, and credible sparing partner to help push democracy forward, has negatively impacted society. The silence of the civility and their adversity and denial of the political arena bled through the younger generations. The younger generations too shunned politics, based on the contention that not getting involved in politics, in the dirty games, infighting and cronyism would keep them out of trouble.
The vicious circle that manifested itself because lack of civil courage to demand change from the political arena, to go out and vote and punish political parties for their (in)action at the ballot.
During the 1950s and early 1960s ethnic political parties indeed benefited from this absence of this specific type of civility, but as the late 1960s downed,  a new type of civility emerged, one that came to life to challenge the status quo.

This new of civility, consisted primarily of intellectuals and workers, tied together by a common goal, to change or transform government, to demand more social equality and economic justice. This specific civility was in part closely connected to the nationalist party, PNR. This party acquired its raison d'etre from the fact that it could preemptively take action, and keep government for ransom. The traditional civility felt that this type of social action too fell out of their realm and again they distanced themselves from the working classes, the nationalists and the trade union.

All of that changed when in the fall of 1981 the military recanted on their promise to retreat from civilian life. Also problematic was the fact that extreme leftist parties entered the political arena, setting out to transform the Surinamese society into a Cuban style socialist Nirvana. Repression proliferated to all spheres of society,   fueling distrust up to the point of paranoia and hysteria as society became inundated by spies and snitchers. The shift to the left by the military, transformed the Surinamese social landscape, making class as a cleavage more prominent than ethnicity. From that point on the conflict changed, together with the part of the civil society, where the middle classes had been over-represented.  The culture of fear that manifested itself, however did deter the middle classes, lawyers and other intellectuals (zie earlier postings on their stance) and students all took the street protesting against the military and the decay of democracy.

What rekindled civil courage? The fact that the conflict in society no longer became determined by race, but by class. Relevant is that the military appealed to specific social categories instead of racial categories, which in a sense objectified the conflict. The middle classes  staunchly opposed ideas of a Socialist Nirvana, and the military and their allies fought back, calling this specific social categories not only 'rich' but also adepts of colonialism, the Netherlands (and later the CIA).

Civility and Civil Courage 1987-1999

The return of democracy and consecutive, the old nomenclature, the traditional ethnic parties, again brought on a watershed. As Donald Horowitz (1985) writes, in ethnic societies all actions have an ethnic consequence. The middle classes recalibrated, mimicking the ethnic fissures of the Surinamese society.  I argue, also based on Horowitz (ibid) that ethnification in Suriname, in fact marginalized the civil society, by subjecting it to the ethnic (political) cartel. This explains the retreat, back to obscurity and silence. This pattern repeats itself, when in 1996, the party led by the former military comes to power, winning the elections with the support of the disenfranchised and the victims of austerity.

The weak foundation of the ethnic party system now becomes more pronounced, because they lost the elections due to lack of communication with the public. For example, Nieuw Front failed to mention to the general public that without austerity, bankruptcy would have been eminent. "People want some light in their lives and president is a gloomy, silent figure" remarked one observer. Other observers attributed the regime change to the fact that certain Hindustani hardliners challenged the preponderance of the Creoles the fact that they had delivered the president and had occupied some key-posts. "No more" said Mrs Marijke Jawalapersad, "we want what is ours and we will not back down", a stance that led to a split in the coalition, giving the party of the military the upper hand in parliament.

The absence of the civil society in the previous described situation, reverberates the divorce from the civility from political life, specifically from what they call the dirty side of politics. The fight over position and status, is viewed with disdain and disgust. People argue that many politicians use politics and the state resources to acquire personal wealth and divorce themselves from the political. The adverse effect of their reaction, is that  politicians feel that they can do everything, constantly pushing the envelope, betting on the public silence rather public docility.

But as long as their existence is not threatened, the civil society continues to function behind the scenes. In 2000 again they came to the streets demanding the resignation of President Wijdenbos, after it became clear that a huge sell-out of Surinamese companies, the tropical rain forest was ensuing, all in the name of economic reform and restructuring. I will not go into details about this conflict, because there is a lot that needs to be researched first. What I do argue in this instance is that the traditional parties in Suriname, used the civil society to send government home, and then resorted to snatch away their power, by taking the fight to parliament.

Civil Strength and Civil Courage Today


The disillusionment over the events of 2000, the fact that the traditional parties used the middle classes to get the power fueled the notions in the middle classes that 'politics is a dirty game'. The fact that the ethnic parties operate as closed bulwarks feeds into the aforementioned image. The civil society between 2000-2010 although dissatisfied with government, did not demand reform or change. Instead they tried to resolve the lacuna left open by weak government themselves. For example increasing criminality led to a deluge in private security agencies; shop owners hired armed security guards to protect their shops; private charities and NGO's took care of the sick, the orphaned, the elderly and  the needy. The civil society again abstained from the balloting in 2010, helping in fact the incumbency to gain a majority in the city and coastal districts except for one where Salim Somohardjo's Javanese Pertjayah Luhur controls the ballots.


Conclusion


Did the civil society acted after the fact? Probably, but there are extenuating circumstances, such as the fact that many people feel divorced from the political arena, and the fact that many people fear possible repression, violence and possible run inns with the secret services. But like in Tunis and Syria where repression was more massive and wide-spread, people will get over that fear, shedding the burdens of the past culture of fear and building courage to continue this struggle to save democracy. Mr Bouterse has not threatened anybody and many people who came to the streets and to social media to bully the protesters did so on a personal title.

(c) copyright 2012 Natascha Adama

Open brief aan alle Surinamers

NoSpang woensdag, 18 april 2012

INGEZONDEN - Deze brief dient te worden gezien als aanzet tot een breed maatschappelijk debat in de Surinaamse gemeenschap in Suriname evenals Nederland en alle andere uithoeken van de wereld waar Surinamers woonachtig zijn. Ik nodig een ieder uit om feedback, kritiek of steun te geven naar aanleiding van deze brief. Op papier zou Suriname eenvoudig in staat moeten zijn om zelfvoorzienend te functioneren. Als we in beschouwing nemen onze kleine populatie van circa 500 000 inwoners en de overvloed aan natuurlijke schatten die Suriname rijk is. Hoe is het mogelijk dat zo een prachtig land gekenmerkt door tolerantie en geweldloosheid zo inefficiënt omgaat met haar eigen potentieel?

Ik zal trachten de vinger op de zere plek te leggen en vervolgens zal ik aangeven hoe ik denk dat we Suriname in de toekomst zouden moeten besturen willen wij een grotere mate van welvaart bereiken. Dit kan alleen als we de individuele rechten van alle burgers in Suriname respecteren.

De drie kwalen die mijns inziens leiden tot de stagnatie van de vooruitgang van de republiek Suriname zijn:
1          De politieke cultuur en het enorme gebrek aan ideologie en inhoudelijk debat.
2          De invloed van de altruïstische doctrine in de vorm van religieuze taboes en moraal.
3          De desastreuze politisering van etnische verschillen in de vorm van politieke partijen.
Ik zal bij elk van deze drie kwalen mijn analyse geven van de situatie en vervolgens aangeven hoe wij deze kwalen kunnen verhelpen of verminderen. Ik zal afsluiten met mijn visie op de stand van zaken in Nederland. Ik zal in mijn analyses uitgaan van individuele rechten en ik zal iedere Surinamer als gelijk beschouwen. In het geval dat ik refereer aan een etnische of religieuze afkomst zal dat slechts zijn ter illustratie of karikaturisering.

1          De politieke cultuur en het enorme gebrek aan ideologie en inhoudelijk debat.
De Surinaamse politiek kenmerkt zich door een heftige belangenstrijd tussen verschillende politieke fracties. Het opvallende is daarbij dat de strijd zich voornamelijk concentreert op de allocatie van middelen en slechts in summiere mate over de ideeën die deze strijd ingeven.
In de Surinaamse politiek worden er constant een aantal vragen gesteld:
Door wie? Hoeveel? Op welke manier? En wat zijn de gevolgen? Dit zijn allemaal legitieme vragen echter er ontbreken een aantal cruciale vragen die als eerste zouden moeten worden gesteld: Waarom?Wat is de theorie achter dit voornemen? Wat is de ideologische/filosofische basis van dit beleid? Het eerlijke antwoord op al deze vragen zou een doodse stilte zijn.
Omdat alle partijen hiervan op de hoogte zijn, worden deze vragen zelden gesteld en wanneer ze worden gesteld worden ze met een simpele platitude weggewuifd. Open deuren intrappen zoals voor het volk en  chauvinistische lege hulzen zullen volstaan.
Suriname heeft gebrek aan een coherente visie voor de overheid van waaruit zij dient te handelen.
Dit ideologische vacuüm wordt in stand gehouden om de intense en corrumperende verstrengeling tussen de wetgevende en de uitvoerende macht mogelijk te maken..
Deze verstrengeling heeft als gevolg dat politieke standpunten hun uiting vinden in de ambtenarij.
Gezien het ontbreken van enige ideologie zijn de enige standpunten die worden overgebracht naar de ambtenarij raciale vooroordelen. De wildgroei aan ministeries en ambtenaren is dus een uiting van deze primitieve raciale machtsstrijd.

2          De invloed van de altruïstische doctrine in de vorm van religieuze taboes en moraal.
Surinamers zijn vaak religieus of spiritueel georiënteerd en dit is in mijn ogen niet van toegevoegde waarde gebleken. Religie heeft Suriname en geen enkel ander land in de wereld ooit enige vooruitgang gebracht: De kerstening van Marrons, de demonisering van de Winti cultuur, de intolerantie tegen homoseksuelen, de eerwraak en de praktijk van het uithuwelijken zijn hier duidelijke voorbeelden van.

Het determinisme dat zich uit in frases als ”Dingen gaan zoals ze gaan” heeft ons verder af gebracht van het idee dat wij de beslissers zijn van ons eigen lot. Traditioneel ingegeven gebruiken zoals lijfstraffen en de ongelijke relatie tussen mannen en vrouwen in Suriname hebben we voor het grootste deel aan religieuze invloed te danken.

Suriname is gelukkig constitutioneel a-religieus en religie vormt dan ook niet het grootste probleem in Suriname ondanks al zijn slechte invloeden. Religie wordt in combinatie met racisme wel gebruikt als extra instrument van politieke verdeling. Gezien het feit dat Religie als instituut per definitie gebaseerd is op uitsluiting en een superioriteitsgevoel is het huwelijk van racisme en religieuze oriëntatie niet meer dan logisch. De strijd tegen religieuze dogma’s zou tussen Surinamers individueel plaats moeten vinden en onderwerpen als tiener-moeders en kindermishandeling zouden niet omwille van het behouden van een schone schijn moeten worden bedekt met een religieuze sluier van onwetendheid.
Bij het herschrijven van ons verder prachtige volkslied stel ik voor om de zinsnede
Gado de wi fesi man door te krassen om hiervoor genoemde redenen.

3          De desastreuze politisering van etnische verschillen in de vorm van politieke partijen.
Racisme vormt een irrationele basis om mensen op te beoordelen.
Suriname een land gemarkeerd door de hel van racisme en in haar kielzog slavernij en dwangarbeid blijft politiek gedomineerd door Raciale(religieuze) lijnen. Geen enkel land ter wereld heeft ooit vooruitgang geboekt door op basis van Racisme te besturen.
Het feit dat een veroordeelde drugsdealer, oorlogsmisdadiger en verdachte van 15voudige moord het volk in extase kan brengen enkel en alleen door niet te discrimineren is veelzeggend.

Het gebrek aan visie en inspiratie bij de huidige oppositie is zo pijnlijk blootgelegd door het presidentschap van Bouterse. We worden nu geregeerd door een drugsdealer/oorlogsmisdadiger en moordverdachte Bouterse in samenwerking met drugsdealer en naar alle waarschijnlijkheid analfabeet Brunswijk en om het machtigste trio in Suriname te completeren voegen we een megalomane pedofiel toe die de naam Soemodihardjo draagt en zijn krant de waarheid noemt.

Deze laatste twee waren verantwoordelijk voor een vechtpartij in de assemblee waarbij ze als ordinaire gangsters dachten hun politieke standpunt over te brengen. Een grovere belediging aan het volk en het instituut van het parlement is niet denkbaar.
De reden dat Desi Bouterse volstrekt ongeschikt is om ons land te leiden wijt ik niet eens aan zijn  verouderde enigszins coherente politieke visie. Deze visie kan het best worden omschreven als reactionair-revolutionair met een dikke saus van nationalisme en demagogie overgoten.

Dus afgezien van zijn volledig onbruikbare politieke opvatting is de man simpelweg niet geloofwaardig, een van de belangrijkste kwaliteiten die een politicus kan worden toegedicht.

Bouterse moet terechtstaan wil hij nog iets van zijn eigen waardigheid behouden.
Bouterse ziet zich 30 na zijn eerste fiasco in Suriname nog immer als een mini-Castro die voor socialistische wonderen zal zorgen. Bouterse is geen Castro en de jaren 80 zijn voorbij, hij is een proteststem tegen racisme en stilstand mede mogelijk gemaakt door het decennia van de front regeringen.

Surinamers zijn Racisme zo erg zat dat Bouterse een aantrekkelijk alternatief werd!!
Bouterse, Brunswijk en Soemodihardjo zijn bezig aan een afscheidstournee waarin ze de laatste stompjes van de Surinaamse democratie zullen doorzagen. Deze drie ‘‘partners in crime” zijn een exponent van alles dat misgaat in Suriname en we zouden ze dan ook als artefacten tegen het licht moeten houden om het kwaad in ons voor eens en altijd helder te identificeren.
De beste manier om een einde te maken aan de raciale politiek in Suriname is een verkleining van de overheid ter bescherming van de burgers naar Amerikaans en Frans voorbeeld. ls er een land in de wereld een neutrale, kleurenblinde bescheiden overheid nodig heeft dan is het Suriname wel.

Conclusie
In Nederland is de situatie allesbehalve hoopgevend. De enige paar Surinamers die om hun intellectuele bagage worden uitgenodigd in TV programma’s zijn Gerard Spong en Prem Radhakishun. Verder zijn alle andere bekende Surinamers of comedians, rappers, profvoetballers of ze doen aan vechtsporten of atletiek. Ik signaleer een gebrek aan bekende Surinaamse intellectuelen. De Surinaamse Tweede Kamerleden hebben nimmer indruk kunnen maken met uitzondering van Ferrier’s recente (15 minutes of fame) lijken het wel de meest oninteressante kamer-leden te zijn. De enige Surinamer die ooit een kabinet heeft gediend is binnen 6 uur ontslagen en er is nooit een Surinamer burgemeester geworden van een grote stad in Nederland.

Ondanks dit alles is er nog hoop voor Suriname en de Surinaamse gemeenschap. Misschien moeten we als natie eerst dood om weer herboren te worden. Het kan immers niet slechter dan de huidige situatie en wij Surinamers tonen onze inventiviteit in tijden van nood. De raciaal neutrale jeugd van Suriname is politiek geëngageerd en in de meerderheid in Suriname. Op hen vestig ik mijn hoop maar ook in Nederland zijn er mogelijkheden voor het creëren van een intellectuele voorhoede onder Surinamers die invloed hebben.
In plaats van onze tijd te verdoen door te luisteren naar radio-priesters die beweren dat Robert Vuistje en Ujala een bedreiging vormen voor Surinamers zouden we inhoud de voorrang moeten verlenen. Hoeveel van onze mensen klagen niet over de misdaden van Babylon terwijl hun eigen productiviteit te wensen over laat. Hoeveel van onze kinderen keren zich tot het kaboelisme en willen allesbehalve te worden gezien als wit. Waar houden wij ons mee bezig!!!!

Noem deze brief een schande, blasfemisch of onbeschoft het zal niks afdoen aan zijn objectieve waarde. Ik heb overdreven veralgemeniseerd en geprovoceerd, maar ik sta achter ieder woord. Ik had graag verhaald over een prachtige situatie maar de realiteit dwingt mij eerlijk te zijn en daarom hang ik onze vuile was buiten. Het moest gezegd worden en ik vraag niet om toestemming enkel vergiffenis. Deze brief is een teken aan de wand en een verklaring van hoop voor elke Surinamer die weigert te accepteren dat ”dingen gaan zoals ze gaan’‘. Landgenoten verenigt U en laat de rede en de logica overwinnen met in gedachte dat de geschiedenis ons rechtvaardigt en dat de toekomst in onze handen ligt.

Met vriendelijke groet,
Yernaz Jalmar Sandino Ramautarsing is te bereiken op yernaz@hotmail.com