Son of Suriname President Desi Bouterse Arrested in Panama

By Zachary Stieber, Epoch Times | August 30, 2013

Dino Bouterse, the son of Suriname President Desi Bouterse, was arrested in Panama on August 29.

The arrest was reported on August 30 by U.S. authorities.

The younger Bouterse is accused of drug smuggling and violating firearms laws since he got out of jail.

He was sentenced to eight years in prison in Suriname in 2005 for drug and weapons smuggling and served several years of the sentence.

Bouterse, 40, now faces a U.S. federal indictment in the Southern District of New York alleging he worked with a man identified as Edmund Quincy Muntslag to smuggle cocaine into the United States starting in or about December 2011. It also charges him with violating firearms laws by brandishing a light anti-tank weapon during the narcotics offense.

The indictment says Bouterse was involved in smuggling a suitcase filled with 10 kilograms (22 pounds) of cocaine aboard a commercial flight from Suriname to the Caribbean in late July.

“Bouterse is a significant drug trafficker who allegedly possessed dangerous weapons,” said Derek Maltz, the U.S. Drug Enforcement Agency’s special-agent-in-charge, in a statement. “Bouterse has a history of drug and weapons trafficking, having been convicted of similar charges in his home country of Suriname in 2005. Thanks to our vast network of law enforcement and informants around the world, DEA and our partners disrupted this drug trafficking conspiracy and he and Muntslag will now face justice here in the United States.”

Bouterse will appear in Manhattan federal court later today before Judge James Francis IV. He and Muntslag, also of Suriname, both face maximum sentences of life in prison.

Dino was allegedly wiretapped while conducting business that led to his arrest.

A Panamanian government security source speaking on condition of anonymity said that Bouterse was arrested by international police in Panama and was turned over to U.S. anti-drug authorities.

Melvin Linscheer, Suriname’s head of national security, said the government would soon issue a statement. He declined further comment.

Dino Bouterse is a potential successor to President Desi Bouterse,reported the Dutch Public Broadcasting outlet NOS. The arrest comes at a “painful moment” for the president, who is hosting many South American heads of state. They are gathered in the country for the transfer of the chairmanship of the Union of South American Nations to Suriname.

NOS reports that it is “an open secret” that Dino was being watched by foreign intelligence.

Desi Bouterse is a former coup leader and convicted drug trafficker who was elected president of in July 2010. Shortly after his presidential inauguration, Bouterse appointed his son Dino as director of Suriname’s Counter Terrorist Unit, drawing heavy criticism from opposition legislators who expressed concern that no legal framework was created for the unit to operate.

In 2011, unit officials were criticized for acting as police officers when they killed two men suspected in several violent crimes.

Prior to his appointment, Dino Bouterse had been charged by Surinamese authorities for various crimes.

In August 2002, prosecutors in Suriname charged Dino Bouterse with stealing 50 guns from the government intelligence service. Police at the time accused Bouterse of fleeing to Curacao to avoid arrest, although his father said Bouterse had traveled there for personal business.

A year later, prosecutors dropped charges, citing a lack of evidence.

Police detained Bouterse again in September 2004 after seizing a large number of assault weapons, ammunition and 1 kilogram (2.2 pounds) of cocaine from a local auto shop.

He was sentenced to eight years in prison in August 2005 after a judge found him guilty of leading a ring that trafficked in cocaine, illegal arms and stolen luxury cars.

Dino’s father Desi is a controversial figure in that he has been sentenced to prison for trafficking cocaine. But the conviction was in the Netherlands and he never went to jail. Europol also has an arrest warrant out for him, but since he’s president he is immune to the warrant.

A spokesman with the Ministry of Foreign Affairs in The Hague told Reuters that the Netherlands isn’t involved in the arrest.

“It is a matter between the United States and Suriname,” he said. The Netherlands weren’t aware of the reasons for the arrest, but the ministry said in a statement it is following the developments in the case closely.

Suriname is in northern South America, above Brazil and next to French Guiana and Guyana.

Story developing; check back for updates.

Follow @ETBreakingNews for breaking news from around the world.

U.S. v. Dino Bouterse and Edmund Quincy Muntslag Indictment

The Associated Press contributed to this report.

Slavernij? Zand erover!

Parbode Magazine

Zonder slavernij zou Suriname nu geen tientallen Marrondorpen hebben. Immers, die dorpen werden opgezet door weggelopen slaven en nu bewoond door hun nazaten. Parbode bezocht een van de Marrondorpen: Abenaston aan de Boven-Suriname. En ontdekte dat het slavernijverleden daar, zoals in vele andere dorpen, nauwelijks meer telt.

De geschiedenis van Abenaston is, zoals van zoveel Marrondorpen in het binnenland, van tijd tot tijd roerig geweest. Jamens Zandveld en basja Jules Joonaa weten nog iets van die geschiedenis. Maar, benadrukken ze meermaals, het is een verhaal dat van generatie op generatie is overgedragen, dus of alle feiten precies kloppen zoals zij vertellen, weten ze niet zeker. Wat wel vaststaat, is dat Abenaston vanaf het begin het domein was van de Evangelische Broedergemeente (EBG). Ruim honderd jaar geleden verrees het dorp op de huidige plek. Enkele decennia eerder vestigde zich een groep Marrons zich even verderop aan de rivier, maar al snel bestond daar onderlinge onenigheid. Na verloop van tijd en nog wat omzwervingen trok het ene deel naar de plek waar nu Botopasi ligt, het andere deel stichtte Abenaston. De kerk speelt vandaag de dag nog altijd een belangrijke rol. “Iedereen is gedoopt, maar niet iedereen gaat meer naar de kerk”, zegt hoofddienaar Jamens Zandveld met voelbare spijt. Om er haastig aan toe te voegen: “Maar er is geen sprake van vijandschap hoor”. In het verleden heeft de Gemeente Gods Bazuin wel pogingen ondernomen om voet aan de grond in Abenaston en omringende dorpen te krijgen, overigens zonder veel succes. “Ze hebben destijds van het dorpsbestuur alle kansen gekregen, maar toen ze een overledene vlak naast een kreek wilden begraven, zorgde dat voor veel opschudding.” Dat betekende exit Gods Bazuin, ze moesten vervolgens aan de overzijde van de rivier hun heil en zieltjes zoeken. Marrontradities en religie gaan volgens Joonaa goed samen. “Ondanks de cultuurverschillen wordt daar goed mee omgegaan. Alleen de azan pau, de geestenpoort bij de ingang van het dorp aan de rand van de rivier, staat de EBG niet toe. In tegenstelling tot de katholieke kerk.” Toch lijkt de EBG ook in Abenaston terrein te verliezen. Volgens Zandveld is er vooral de laatste decennia veel veranderd in Abenaston. Het wegtrekken van vooral jonge mannen naar de stad, vindt hij een kwalijke zaak. “En de jeugd van nu heeft weinig respect meer voor de ouderen. Ze schreeuwen tegen hun moeders en presteren slecht op school. Ik ga ook regelmatig naar de klassen om ze te vertellen dat ze respect moeten hebben en beleefd moeten zijn, maar het heeft niet veel effect. Kunt u straks niet even naar school gaan om de kinderen toe te spreken? Misschien dat ze wel naar u luisteren.” We bedanken vriendelijk voor het aanbod, maar gaan er niet op in. De viering van de afschaffing van de slavernij zal in de meeste Marrondorpen ongemerkt voorbijgaan. Het leverde immers alleen de huidige stadscreolen de vrijheid op, de Marrons hadden die al zelf weten te krijgen door weg te lopen. Dus het is niet hun feestje. In Abenaston denkt iedereen daar zo over, ook de jongeren. “Als er geen slavernij was geweest, was ik er nu ook niet”, zegt de dertienjarige Willem. Daar valt geen speld tussen te krijgen; bij de lessen over voortplanting heeft hij kennelijk goed opgelet. “Het is een stadsfeest, voor ons is de Dag der Marrons belangrijker. We kijken ook niet met wrok op de slavernijperiode terug”, zegt Zandveld. “Wat in het verleden is gebeurd, was fout. Maar door de slavernij af te schaffen, hebben de Hollanders dit ook erkend. Dus zand erover. “De zwarten en de blanken kunnen nu niet meer zonder elkaar. Daarom krijgt een zwarte als hij bij een blanke komt of andersom, altijd een bordje eten. Er bestaat bij ons dus absoluut geen wittenhaat. We zien elkaar wel degelijk staan. Mijn zoon is zelfs getrouwd met een blanke. We kunnen elkaar helpen. En als de blanken hier ontwikkeling willen brengen, dan zijn ze van harte welkom.” De roep van de stadscreolen om een slavernijmonument, begrijpt hij niet helemaal. “Waarom moet dat in de stad komen, waarom niet in een van de bosnegerdorpen.” Dat sommige nazaten in Paramaribo herstelbetalingen van Nederland eisen voor het onrecht dat hun voorouders is aangedaan, vindt hij onzin. “Maar ja, als Nederland toch wil betalen, dan ga ik natuurlijk geen nee zeggen. Het geld moeten ze echter niet aan de stadsnegers geven, maar aan hen die gevochten hebben en de vrijheid hebben afgedwongen. De bosnegers dus, de stadsnegers hebben niks gedaan.”

Marrondorpen en de slavernij

Slaven die de kans kregen, vluchtten weg van het onmenselijke leven op de plantages. Zij werden ‘Marrons’ genoemd, afgeleid van het Spaanse woord ‘címarron’, waarmee ontsnapt vee werd aangeduid. De bewoners van de Marrondorpen gebruiken dit woord zelf nauwelijks, ze geven de voorkeur aan ‘bosnegers’. Al in de tijd van de Engelse kolonisatie waren er in Suriname Marrons. De meeste van hen waren alleen of in kleine groepjes weggelopen. Volgens schattingen nam in de achttiende eeuw ruim tien procent van alle slaven de vlucht. Om uit handen van de plantage-eigenaren te blijven, trokken ze naar de meest ontoegankelijke gebieden. De veiligste manier was om de rivieren naar het zuiden te volgen. Na het passeren van stroomversnellingen waren de Marrons vaak veilig. Vaak vonden de weggelopen slaven elkaar in het bos, bouwden hutten en legden kostgrondjes aan. Zo ontstonden de eerste Marrondorpen, vooral in het gebied tussen de Surinamerivier en de Saramacca. De mannen waren destijds veruit in de meerderheid. Marrondorpen hadden dus altijd een gebrek aan vrouwen. Ook naar voedsel, geweren, kogels, buskruit, kapmessen, zaai- en pootgoed was men altijd op zoek. Zowel voor vrouwen als voor de schaarse producten waren de Marrons aangewezen op de plantages. Dat leidde tot vele aanvallen op plantages, waarbij veel blanken werden gedood en plantages in vlammen op gingen. Bij de aanvallen werden vrouw- en kinderslaven ontvoerd en werden wapens en producten gestolen. Tussen 1760 en 1767 werd er officieel vrede gesloten met de belangrijkste Marrongroepen. Er werd onder andere afgesproken dat de marrons jaarlijks de benodigde artikelen van de koloniale overheid zouden ontvangen. Hierdoor zouden ze geen plantages meer hoeven te plunderen. In ruil daarvoor werden de Marrons verplicht om gevluchte slaven uit te leveren aan het koloniale bestuur.

Foute leiders en hun vrienden

 Parbode Magazine

Dat in ons land tal van politici rondlopen met een allesbehalve schoon blazoen, is geen nieuws. Maar dat er zoveel het nu voor het zeggen hebben op het hoogste niveau en zij ook hun vrienden en familieleden met strafbladen aan mooie baantjes hebben geholpen, is opvallend. Is Suriname overgeleverd aan criminelen?

In veel democratische landen is het ondenkbaar dat je politiek carrière kunt maken als je een strafblad hebt. Sterker nog, je kunt het wel vergeten als er alleen maar verdenkingen bestaan dat je op een of andere manier een scheve schaats hebt gereden. Integriteit is een absolute voorwaarde. Uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd, ook in zogenaamde ontwikkelde landen. Neem nu Italië: daar holt oud-premier Sylvio Berlosconi al decennia achter elkaar van het ene naar het andere schandaal. Hij wordt onder meer verdacht van grootschalige belastingontduiking, seks met minderjarigen, machtsmisbruik, omkoping en corruptie. Bovendien bestaat het vermoeden dat hij nauwe banden heeft met de maffia. Hij is inmiddels tot een jarenlange celstraf veroordeeld maar heeft nog geen dag gezeten. Dankzij zijn macht, invloed en geld weet hij de zaken in hoger beroep eindeloos te rekken. Voor veel Italiaanse kiezers zijn zijn criminele handelingen geen reden om hem ook politiek af te straffen: eerder dit jaar scoorde hij (weer) goed bij de verkiezingen, waardoor zijn partij opnieuw in het machtscentrum zit. In veel Afrikaanse (ontwikkelings)landen is het niet veel anders. Om een paar voorbeelden te noemen: president Robert Mugabe van Zimbabwe tiranniseert zijn bevolking en land al meer dan een kwarteeuw en heeft, door democratische ogen gezien, waarschijnlijk iedere wet overtreden die te overtreden valt. Maar terwijl zijn onderdanen in bittere armoede leven, baden hij, zijn familie en vrienden in grote weelde en bekleden de meest cruciale functies. Een van de weinige staatshoofden die onze president Bouterse tot zijn vriendenkring mag rekenen, Teodoro Obiang Nguema Mbasogo van Equatoriaal-Guinea, wordt internationaal beschouwd als een schurk. Al 34 jaar maakt hij met zijn familie en vrienden de dienst uit in het armlastige West-Afrikaanse land. Hij wordt beschuldigd van onder meer mensenrechtenschendingen, corruptie en drugshandel. Maar tot een veroordeling zal het voorlopig niet komen, want ook de rechterlijke macht heeft hij in een ijzeren greep. In Suriname kunnen we er ook wat van. In elke regering heeft wel een persoon met een besmuikt verleden het mede voor het zeggen gehad, de huidige regering-Bouterse grossiert echter in topfunctionarissen met een strafblad. Parbode zet de tien meest opvallende personen op een rij. De lijst is vele malen langer, maar we beperken ons tot mensen die een vooraanstaande functie in en rond het machtscentrum bekleden. Conclusie: als je politicus bent, ontspring je maar al te vaak de dans. Wat je ook uithaalt, je wordt niet snel aan de kant geschoven. En kun je schaamteloos je al even foute mati’s of familieleden bevoordelen.

Huidige functie: president van de Republiek Suriname
Veroordeeld voor: betrokkenheid bij drugstransport (Nederland, 1999, bij verstek)
Vonnis: zestien jaar, in hoger beroep teruggebracht tot elf jaar
Straf uitgezeten: nee
Familie (vader) van: Dino Bouterse

Schandalen: De legerleiding van bevelhebber Bouterse zou in de jaren tachtig betrokken zijn geweest bij drugshandel met de Colombiaanse drugsbaron Pablo Escobar. In 1983 werd vijftig miljoen USdollar overgemaakt via enkele dubieuze Colombiaanse zakenmannen. Toen president Shankar deze mannen verbood naar Suriname te komen, werd hij afgezet middels de ‘telefooncoup’. De Colombianen waren weer welkom. Uit in 2011 door Wikileaks openbaar gemaakte stukken uit 2006, zou blijken dat Bouterse met hulp van de Guyanese drugsbaron Roger Khan wapens voor de FARC heeft geleverd in ruil voor drugs. Parlementariër Rashied Doekhie zou Bouterse en Kahn aan elkaar voorgesteld hebben. Bouterse en Doekhie zouden Khan bij die gelegenheid meteen gevraagd hebben enkele huurmoordenaars te leveren om toenmalig minister van Justitie Chan Santokhi en procureur-generaal Subhaas Punwasi te liquideren. In 2011 bleek uit de nalatenschap van publicist Willem Oltmans dat deze in de jaren tachtig voor Bouterse had bemiddeld in een wapendeel met de veroordeelde handelaar Theo Cranendonk. Naast de geruchten over en een veroordeling wegens betrokkenheid bij drugstransporten, is de president ook hoofdverdachte in het 8-Decemberproces. Op 8 december 1982 werden vijftien critici van het militaire bewind, onder leiding van Desi Bouterse, gemarteld en vermoord. Nadat uiteindelijk het rechtsproces op gang was gekomen, verleende de president bij voorbaat amnestie aan alle verdachten. Daarnaast wordt hij vanwege zijn functie al legerleider in de jaren tachtig ook gezien als hoofdverantwoordelijke voor de Moiwana-slachting in 1986.

Huidige functie: leidinggevende Counter Terrorism Unit (CTU)
Veroordeeld voor: actieve betrokkenheid bij internationale drugshandel en wapensmokkel (Paramaribo, 2005)
Vonnis: acht jaar
Straf uitgezeten: drie jaar
Familie (zoon) van: Desi Bouterse

Schandalen: Dino was in 1994 medeverdachte bij een cocaïnezaak waarbij drie Brazilianen verdwenen. Ook zou hij opdracht gegeven hebben tot een overval op de drugsdealers. Na zijn arrestatie zat hij vijf maanden in voorarrest. Dino moest worden vrijgelaten vanwege een procedurefout. Toen de rechtszaak begon, trokken de getuigen hun verklaring in. Eerder werd Dino ervan verdacht in 1993 het televisiestation STVS in brand te hebben gestoken. Zijn auto was namelijk kort voor de brand bij het tv-station gezien. In 1999 raakte Dino opnieuw in opspraak. Hij werkte toen op de ambassade in Brazilië (onder ambassadeur Rupert Christopher, ook in verband gebracht met de Decembermoorden en cocaïnesmokkel). Volgens een Braziliaanse parlementaire onderzoekscommissie zou de Surinaamse ambassade een ‘spilfunctie’ bekleden in de drugshandel. In diezelfde periode toonde een belangrijke Braziliaanse drugsbaron tegenover een Nederlandse journalist zijn adresboekje, waarin de mobiele nummers van vader en zoon Bouterse stonden genoteerd. Daar deed hij volgens eigen zeggen ‘regelmatig’ zaken mee. Overigens pleegde Christopher enkele jaren later in Paramaribo ‘onder verdachte omstandigheden’ zelfmoord. In 2002 werd Dino ervan verdacht ruim zeventig wapens, waaronder twintig automatische geweren, te hebben gestolen van de Centrale Inlichtingen en Veiligheidsdienst (CIVD). Een jaar later werd hij - met een vals paspoort - gearresteerd en aangeklaagd wegens wapenhandel. Nadat de belastende verklaring werd ingetrokken, werd Dino wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken.

Huidige functie: parlementariër en voorzitter ABOP en A Combinatie
Veroordeeld voor: een bankoverval (Paramaribo, 1986, bij verstek), nog eens voor diezelfde bankoverval (Paramaribo, 1995), voor het neerschieten van een vermeende inbreker (Paramaribo, 1994) en tot slot voor cocaïnehandel (Nederland, 1999, bij verstek)
Vonnis: respectievelijk vijf jaar, tien maanden, acht maanden (zes voorwaardelijk), acht jaar
Straf uitgezeten: twee maanden
Familie (broer) van: Leo Brunswijk, werd er in 1991 van verdacht een Nederlandse man te hebben ontvoerd, mishandeld en met de dood bedreigd. Ronnies twintigjarige zoon en even oude dochter werden in 2005 op Aruba gearresteerd wegens drugssmokkel.

Schandalen: Laten we de guerrillaactiviteiten in het kader van de Binnenlandse Oorlog (explosies, brandstichting en diverse overvallen) vanwege ruimtegebrek maar even vergeten. In 1990 werden Brunswijk en negen anderen, onder wie Eddy Josefzoon, aangehouden op verdenking van betrokkenheid bij drugshandel. Bij de actie kwamen twee lijfwachten van Brunswijk om het leven. Vanuit Frankrijk zou er nog een arrestatiebevel zijn wegens drugssmokkel. In 1993 werd tegen Brunswijk een klacht ingediend wegens ontvoering, diefstal en afpersing. Ook kwam hij een aantal keren in opspraak in verband met geweldsdelicten rond voetbal. Het zijn er teveel om allemaal op te noemen. Zo bedreigde hij in 1993 het publiek bij een voetbalwedstrijd met een handgranaat en een pistool. In 2005 werd hij voor vijf jaar geschorst door het tuchtcollege van de Surinaamse Voetbalbond (SVB), omdat hij de voorzitter van een voetbalclub bedreigd had met een vuurwapen. Dat besluit werd later wegens gebrek aan bewijs weer ingetrokken. De SVB ging in hoger beroep. Daarna volgden nog enkele incidenten. In 2012 werd hij als speler voor een jaar geschorst vanwege wangedrag (uitschelden). Daarop uitte Brunswijk zich ‘met liederlijke taal’ tegenover de leden van de Tuchtcommissie. Maar ook buiten het voetbalveld weet Bravo zich niet altijd te gedragen. Zo sloeg hij in 1995 twee burgers in het politiebureau van Moengo, en in 2007 liet hij zich helemaal gaan toen hij collega Rashied Doekhie in De Nationale Assemblee een flink pak slaag verkocht.

Huidige functie: Fractieleider Volksalliantie/Pertjajah Luhur
Veroordeeld voor: verboden vuurwapenbezit (Rotterdam, 1986), verboden vuurwapenbezit (Den Haag, 1987), schending van de eerbaarheid van tienermeisjes (Paramaribo, 2003)
Vonnis: drie weken onvoorwaardelijk (met twee maanden voorwaardelijk), drie weken voorwaardelijk met
proeftijd van twee jaar, twee maanden voorwaardelijk
Straf uitgezeten: ja

Schandalen: Tijdens een live-uitzending van een Nederlandse talkshow in 1984 raakten Paul Somohardjo en de chauffeur van Bouterse-aanhanger Rob Wormer slaags. Even later vielen er twee schoten in de studio. Wie de schutter was, is nooit bekend geworden. Somohardjo raakte na zijn veroordelingen van de jaren tachtig weer in opspraak in 2001, omdat hij van de Nederlandse Woninggroep Suriname vijfentwintigduizend Nederlandse gulden zou hebben ontvangen. Ook zou Somohardjo volgens de secretaris van de stichting Bouw en Exploitatie Woningen tweehonderdduizend USdollar steekpenningen hebben geëist na het tekenen van een intentie-overeenkomst voor de bouw van duizend woningen. In 2002, Somohardjo was toen minister van Sociale Zaken, werd bekend dat hij nog als Nederlander stond ingeschreven in het bevolkingsregister van Rotterdam. Dat is verboden bij wet voor een Surinaamse minister. Na zijn veroordeling wegens ‘schending van de eerbaarheid’ in 2003, vroeg Somohardjo ontslag aan als minister van Sociale Zaken. Dit werd aanvaard. Later bleek echter dat hij als adviseur werkte voor zijn opvolger Samuel Pawironadi. In juni 2006 kwam ‘Somo’ opnieuw in het nieuws, nu omdat hij twee keer achter elkaar een stuk grond had uitgegeven aan een aan hem gelieerde stichting. En dan was er nog de bekende vechtpartij in De Nationale Assemblée in 2007. NDP-parlementariër Rashied Doekhi ging met Somohardjo in discussie en gaf hem een duw. Hierop smeet Ronnie Brunswijk Doekhie tegen de vlakte. Toen Doekhie al half was uitgeschakeld, gaf Somo hem nog een trap na.

Huidige functie: adviseur van president Bouterse
Veroordeeld voor: valsheid in geschrifte en oplichting van de Staat Suriname (Paramaribo, 2003)
Vonnis: één jaar
Straf uitgezeten: deels, kreeg in augustus 2004 gratie

Schandalen: Alibux is verdachte in het 8-Decemberproces van 1982. Volgens een getuige was hij in Fort Zeelandia tijdens de martel- en moordpartij waarbij vijftien critici van het toenmalig bewind werden afgeslacht. Ook zou hij lid zijn geweest van de Bloedraad, een groep die de Decembermoorden van 1982 voorbereidde door onder meer de dodenlijst op te stellen. William Thomas Wolfe, een Amerikaanse getuige in de drugszaak tegen Desi Bouterse, verklaarde in 1999 ook zaken te hebben gedaan met Alibux.

Huidige functie: president-commissaris Staatsolie, voorzitter Werkgroep Herstructurering Huisvestingssector
Veroordeeld voor: betrokkenheid bij drugshandel (Miami, 1986)
Vonnis: twaalf jaar
Straf uitgezeten: Vier jaar, daarna vervroegd vrij wegens goed gedrag. Ingewijden vermoedden dat de Verenigde Staten een deal met  Suriname hebben gesloten: in ruil voor deze opmerkelijk snelle vrijlating geen drugstransporten meer naar dat land.

Schandalen: Boerenveen is een van de verdachten in het 8-Decemberproces. Volgens enkele getuigen zou hij Surindre Rambocus op 8 december 1982 naar Fort Zeelandia hebben gebracht, alwaar Rambocus later vermoord werd. Boerenveen was in 1994 tevens een van de verdachten in een Nederlands justitieel onderzoek naar drugshandel door het Surikartel. Deze zaak werd echter wegens gebrek aan bewijs geseponeerd.

Huidige functie: leidinggevende Counter Terrorism Unit (CTU)
Veroordeeld voor: roofmoord op een juwelier, poging tot beroving van een bankdirecteur en het gooien van een handgranaat naar de Nederlandse ambassadeur (Paramaribo, 2005)
Vonnis: vijftien jaar
Straf uitgezeten: deels, na zes jaar (plus voorarrest) gratie gekregen
Familie van: pleegzoon van Desi Bouterse, neef van Soewarto Moestadja.

Schandalen: Op 30 maart 2012 werd Meriba opnieuw aangehouden door de politie. Hij zou de avond ervoor een politieagent en een burger in een dancing hebben mishandeld. De aangifte werd echter ingetrokken en Meriba werd diezelfde dag weer vrijgelaten.

Huidige functie: voorzitter KTPI (onderdeel Megacombinatie)
Veroordeeld voor: het aannemen van steekpenningen (Paramaribo, 1977)
Vonnis: één jaar
Straf uitgezeten: ja

Huidige functie: beveiliging president Bouterse
Veroordeeld voor: mede-opzetten grootste xtc-laboratorium van het Caribisch gebied aan de Henkielaan
(Paramaribo, 2004)
Vonnis: acht jaar
Straf uitgezeten: deels (in 2010 vervroegd vrijgelaten)

Huidige functie: beveiliging president Bouterse
Veroordeeld voor: mede-opzetten grootste xtc-laboratorium van het Caribisch gebied aan de Henkielaan
(Paramaribo, 2004)
Vonnis: acht jaar
Straf uitgezeten: deels (in 2010 vervroegd vrijgelaten)

Farewell , dear friend

Remy Tjoen - Fat Liauw - DWTonline.com

Eén jaar Amnestie splijtzwam

Starnieuws
04 Apr, 18:00

(Aangeboden: Dieven in de nacht)

In de laatste week van maart 2012 werd de Surinaamse samenleving ernstig opgeschrikt door het bericht dat bij de Nationale Assemblee een initiatiefwet was ingediend tot het verlenen van amnestie aan de plegers van de brute moorden op 8 december 1982 in het Fort Zeelandia.
Verschillende van de Assembleeleden die de initiatiefwet indienden, hadden gedurende vele jaren de 8 december moorden afgedaan als een zaak die bij de rechter ligt. Als dieven in de nacht hebben deze Assembleeleden echter in het geniep gewerkt aan een amnestiewet om de daders straffeloos te stellen. Met ongekende ijver is de Amnestiewet 2012 door het parlement gedrukt en is daarbij hoog van de toorn geblazen dat amnestie voor de 8 december moordenaars noodzakelijk was voor verzoening in en de ontwikkeling van Suriname.
Nu een jaar na de goedkeuring en uiterst dubieuze wijze van bekrachtiging van de Amnestiewet 2012 op 5 april 2012 door de Vice-President, blijkt deze wet juist een etterende splijtzwam te zijn die de Suriname gemeenschap in vele opzichten ernstig verdeeld houdt.

Sociale splijtzwam 
Reeds in de eerste dagen na de aanname werden de ruim 5000 deelnemers aan een stille protestmars tegen die wet, door de hoofdverdachte die tevens President is, uitgemaakt voor landverraders. Daarmee heeft de hoofdverdachte en President, persoonlijk het startsein gegeven voor een intimidatie campagne tegen een ieder die voorstander is van voorzetting van het 8 december strafproces.
Organisatoren van de protestmars zijn geïntimideerd en bedreigd en vele burgers voelen zich niet vrij zich te uiten. Immers wie zich uitlaat tegen de Amnestiewet 2012 kan represailles verwachten.

In vrijwel alle sociale kringen, van recreatie verenigingen tot social clubs, maar ook binnen de vakbeweging en het bedrijfsleven, heerst er net als in de jaren na de moorden een spreekangst. Maar ook in familie- of vriendenkringen wordt het als onwenselijk ervaren het onderwerp amnestie aan te snijden.
Kortom het sociaal en maatschappelijk leven is uit haar harmonie en velen zijn op hun hoede voor rancune uit de hoek van de 8 december moordenaars en hun handlangers.

Politieke splijtzwam 
De Amnestiewet 2012 is ook zonder meer een politieke splijtzwam. Reeds bij de aanname bleek dat slechts 28 van de 36 leden van de coalitie vóór de wet hebben gestemd. Dit heeft geresulteerd in het buiten de coalitie plaatsen van de BEP en Nieuw Suriname en het NDP parlementslid dat zich van stemming onthield werd in de ban geplaatst.
De Nieuw Front oppositie en ook DOE hebben zich fel tegen de Amnestiewet 2012 gekeerd en sinds de aanname loopt er een dikke scheidslijn van pro en contra amnestie door de Nationale Assemblee. Zeer regelmatig vinden er botsingen plaats als het woord amnestie weer valt en de parlementsvoorzitter doet er alles aan om de amnestiewet tot gepasseerd station en daarom tot verboden onderwerp te verklaren.
De Amnestiewet 2012 heeft een nieuwe politieke scheidslijn tussen coalitie en oppositie getrokken en de coalitie politiek verzwakt.

Belangrijke exponenten uit de vakbeweging en het bedrijfsleven, maar ook verschillende oppositie partijen, hebben in hun nieuwjaarsboodschap 2013 aangegeven dat de Amnestiewet juist een obstakel is voor de verdere harmonische ontwikkeling van Suriname en daarom alsnog van tafel moet.

Juridische splijtzwam
De Amnestiewet 2012 is echter ook vooral een juridische splijtzwam. Dit is vooral het gevolg van de onbegrijpelijke wijze waarop de Krijgsraad met de Amnestiewet 2012 is omgegaan. Op de eerste plaats moet het m.i. als een ernstige misslag worden beschouwd dat de Krijgsraad die belast is met het 8 december strafproces, die wet ambtshalve in het proces heeft gebracht. Immers door een kapitale blunder van de Nationale Assemblee behoren de 8 december verdachten niet tot het normadressaat van die wet. Die wet verleent woordelijk geen amnestie aan die verdachten en het is dan ook zeer te betreuren dat de Krijgsraad en het Openbaar Ministerie dat nog steeds niet doorzien. Daarmee dreigen de Krijgsraad en de Auditeur-Militair op de stoel van de wetgever te gaan zitten omdat beide instanties die wet van toepassing achten op personen die de wetgever in die wet juist niet heeft vermeld.

Een m.i. tweede ernstige misslag van de Krijgsraad is zijn conclusie dat de Amnestiewet 2012 niet in strijd is met het Inter-Amerikaans Verdrag voor de Rechten van de Mens. Gezaghebbende deskundigen op het gebied van het Internationaal recht, waaronder Geatano Best en Hugo Fernandes Mendes, hebben echter ondubbelzinnig aangegeven dat de Krijgsraad in dat opzicht de plank volledig misslaat.
De nabestaanden hebben dan ook in augustus 2012 zich tot de Krijgsraad gericht met een verzoek toegelaten te worden tot het strafproces, juist omdat voormeld verdrag hun daartoe het recht geeft.

Een m.i. derde misslag van de Krijgsraad is dat hij de nabestaanden heeft meegedeeld dat hun verzoek niet behandeld kan worden omdat het “8 december strafproces” geschorst is. Dit is pertinent onjuist omdat in zijn vonnis van 11 mei 2012 de Krijgsraad slechts “de vervolging” schorst.
De Krijgsraad heeft immers na die schorsing meerdere terechtzittingen in deze strafzaak gehouden, laatstelijk nog voor de behandeling van een verzoek van drie verdachten om het strafproces onmiddellijk te staken. Alhoewel dat verzoek is afgewezen bewijst de Krijgsraad daarmee dat het “strafproces” dus niet geschorst is en reist de vraag waarom dat wel aan de nabestaanden op hun verzoekschrift is meegedeeld. Werkt de Krijgsraad met twee maten of is hij het juridisch spoor bijster?

Hoger Beroep 
Zeer opvallend is dat ten minste twee verdachten in het strafproces hebben aangegeven geen behoefte te hebben aan amnestie en dat zij wensen dat het strafproces gewoon wordt voortgezet. Eén van die verdachten heeft daarom bij het Hof van Justitie hoger beroep aangetekend tegen de schorsing van de vervolging door de Krijgsraad. Daarmee wordt nu reeds het Hof van Justitie bij de beoordeling van de Amnestiewet 2012 betrokken en het is zeer te hopen dat het Hof van Justitie de misslagen van de Krijgsraad recht zet.

Constitutionele tijdbom 
Zowel het Openbaar Ministerie als de Krijgsraad hebben overigens wel aangegeven dat de Amnestiewet 2012 alles heeft van inmenging is in een strafproces, welke “inmenging” in artikel 131 lid 3 van de Grondwet uitdrukkelijk wordt verboden.

Daarmee is echter het zoveelste nieuw juridisch probleem ontstaan omdat de Krijgsraad zich onbevoegd verklaard heeft daarover een oordeel te geven en kennelijk wacht op de operationalisering van het Constitutioneel Hof, welk slechts een administratief orgaan is.
Het heeft er alles van dat de regering daarom met grote spoed een wetsvoorstel voor de instelling van het Constitutioneel Hof naar de Staatsraad heeft gestuurd voor advies.
Men mag dan ook verwachten dat dit wetsvoorstel spoedig aan De Nationale Assemblee zal worden voorgelegd.

Maar dan hebben we zeker de juridische poppen aan het dansen omdat het voorstel een regelrechte aantasting van de onafhankelijkheid van de Surinaamse rechterlijke macht inhoudt. In het voorstel wordt namelijk de toetsingsbevoegdheid van de rechterlijke macht als geregeld in artikel 106 en 137 van de Grondwet ernstig beperkt, door bij die rechterlijke toetsing ook een rol aan het Constitutioneel Hof toe te bedelen.
Het Constitutioneel Hof, dat slechts een administratief orgaan is, gaat zich dus zelf inmengen in de rechtspraak in Suriname, hetgeen in artikel 131 lid 3 van de Grondwet nu juist uitdrukkelijk is verboden.
De staatsrechtelijke puinhoop kan wat mij betreft niet groter en daarmee wordt een tijdbom onder de rechtstaat Suriname geplaatst.

De Amnestiewet 2012 heeft dan ook voor geen enkele verzoening gezorgd en noch minder voor ontwikkeling. Integendeel is het een splijtzwam die alsmaar doorgroeit in alle geledingen van het sociaal, politieke en juridisch leven in Suriname.
Als men bedenkt dat dit uiteindelijk allemaal bedoeld is om de 8 december moordverdachten hun berechting te doen ontlopen, dan is de conclusie gerechtvaardigd dat de initiatiefnemers tot de Amnestiewet 2012, alleen in het belang van moordverdachten, de rechtstaat Suriname richting rand van de afgrond hebben gebracht.

Hugo Essed
Paramaribo 4 april 2013

Ingezonden: Corruptie en criminaliteit rijzen de pan uit

Starnieuws
05 Apr, 10:35

President Bouterse beloofde bij zijn aantreden een ‘kruistocht’ tegen de corruptie, echter is deze juist bevorderd door het uitblijven van de anti-corruptiewet. Meermalen heeft Bouterse gezegd dat de bestrijding van de corruptie topprioriteit geniet van deze regering. Helaas zijn de beloftes enkel woorden zonder daden gebleven.

De corruptie en de criminaliteit rijzen in het hedendaagse Suriname de pan uit. Het is geen nieuws dat Suriname een land bomvol corruptie is. Suriname is nu in een wild west van graaien beland. Men heeft vrij spel om te kunnen graaien.
Sedert Edward Belfort aangetreden is als minister van Justitie en Politie lopen de corruptie en de criminaliteit langzaam maar zeker de spuigaten uit. Het lijkt erop dat de indiening en behandeling van de anti-corruptiewet bewust wordt tegengehouden door een bepaalde coalitiepartij.

In plaats van dat president Bouterse de corruptie en de criminaliteit aanpakt, laat hij zich liever omarmen door partijloyalisten van wie sommigen met een strafblad rondlopen. Een treffend voorbeeld is, Errol Alibux, die onlangs werd benoemd tot niet-residerend ambassadeur van Turkije terwijl hij veroordeeld was wegens corruptie.

Het Surinaamse Hof veroordeelde hem in 2003 tot een jaar gevangenisstraf wegens valsheid in geschrifte en oplichting van de staat. Volgens de heer Carl Breeveld denkt men: "Zo snel mogelijk graaien en dan zien we nog wel of er een anti-corruptiebeleid moet komen. Hij zei heel treffend: “don't see, don't know, don’t tell”.

Carl Breeveld vindt het niet verwonderlijk dat het ene schandaal na het andere de regering achtervolgt. Hij had de naam van Errol Alibux genoemd in een grondkwestie die stof deed waaien. Errol Alibux was furieus over deze zaak. Errol Alibux schreef in een artikel, dat veroordelen is alleen voorbehouden aan de onpartijdige rechter en uiteindelijk aan God.

Errol Alibux werd in 2003 veroordeeld door een onpartijdige rechter wegens corruptie, maar was daarmee niet eens. Tegenwoordig ziet hij de splinter in andermans oog wel maar niet de balk in zijn eigen oog. Derhalve moet hij liever zijn mond dicht houden of minder praten. Bovendien is hij nog verdachte in het 8 decembermoordenproces.
Het is een lachertje wanneer hij zegt: “met toewijding en in liefde overgeven aan land en volk, voor het bereiken van welvaart en van een redelijk bestaan voor iedereen en van een rechtvaardig Suriname”. Echter spreekt de veroordeling van Errol Alibux boekdelen over zijn toewijding en liefde voor land en volk.
Een kleine elite groep verrijkt zich middels corruptie terwijl een groot deel van de bevolking veelal onder het bestaansminimum leeft. De elite heeft zowel op economisch als op politiek gebied de touwtjes in handen en daar maken ze er flink misbruik van. Het 'Mahender Gopie' schandaal is een treffend voorbeeld ervan. Niet te vergeten het Sew A Tjon schandaal.

De betaling van 170.000 SRD overuur vergoeding aan Henry Seedorf riekt ook naar corruptie. Bij Staatsbesluit van 31 mei 1976 is duidelijk vastgelegd welke categorie ambtenaren en landsdienaren in aanmerking komt voor overuur vergoeding. Beleidsadviseurs horen er niet bij. Henry Seedorf werkt als beleidsadviseur op het ministerie van Justitie en Politie.
Naast de corruptie neemt de criminaliteit ook schrikbarende vormen aan. Je hoeft de radio en tv maar aan te zetten en de krant op te slaan om te kunnen constateren. Bijna elke dag wordt er een roofoverval gepleegd. Ook de moorden en brute verkrachtingen blijven niet uit.

Alle mooie praatjes van regeringsautoriteiten en politiefunctionarissen dat de zware criminaliteit dalende is, ten spijt. Een punt van zorg blijft de aangiftebereidheid. Veel criminaliteit blijft verborgen. Dat komt doordat burgers een groot deel van de delicten niet melden bij opsporingsinstanties.
De belangrijkste reden van slachtoffers om geen aangifte te doen is dat 'het toch niets helpt'. Ze hebben geen vertrouwen meer in de politie. Eind van het jaar gaat de minister van Juspol schermen met statistieken, dat de criminaliteit dalende is. De Juspol minister gaat niet vertellen dat meer dan 35% van de slechtoffers geen aangifte doen.

De voormalige minister van Juspol, de heer Santokhi, had een voortreffelijk beleid ontwikkeld op het gebied van de veiligheid en criminaliteit. Zijn periode als minister werd gekenmerkt door een harde aanpak van de criminaliteit, in het bijzonder de drugshandel, en een strak, no-nonsense beleid op het gebied van naleving van wet en recht.
Zijn beleid zorgde ervoor dat Suriname geschrapt werd van de Amerikaanse lijst van doorvoerlanden van drugs. Ook verwierf Suriname, onder zijn bestuur, de positie van het veiligste land van Zuid-Amerika.
Het huidige beleid van Edward Belfort heeft ervoor gezorgd dat Suriname weer is aangemerkt als drugs doorvoerland door Amerika. Dat blijkt uit een jaarlijks rapport (International Narcotics Control 2013 Strategy Report) dat de wereldwijde drugshandel in kaart moet brengen.

Volgens het rapport zou er bewijs zijn van drugsgerelateerde corruptie tot op het hoogste niveau, moedwillige belemmering van Justitie en Politie bij onderzoek naar drugszaken en gebrekkige wetgeving. Het rapport wijst ook op de drugsveroordelingen van president Desi Bouterse en van Ronnie Brunswijk.
Dat er bewijs is dat hoge overheidsfunctionarissen zich schuldig maken aan drugsgerelateerde corruptie is zeer ernstig. Elke gouddelver in het binnenland weet wie allemaal in de drugshandel zit. Suriname moet geen struisvogelpolitiek voeren maar de drugscriminaliteit serieus en structureel aanpakken.
Zolang het huidige beleid van het ministerie van Juspol onveranderd blijft, zal de criminaliteit hoog blijven. Als Edward Belfort geen beleid kan maken, moet hij het beleid van gewezen minister van Juspol, Santokhi, overnemen en voortzetten, het succes zal niet uitblijven.

Naipal.A.I

Educatieve tocht voor leerlingen Domburg en Boto Pasi

GFC Nieuws

Friday 5 April

Groepsfoto met de minister en directeur

PARAMARIBO- Zesde klas leerlingen van OS Domburg in Wanica en de EBG-school Boto Pasi uit het district Sipaliwini hebben vandaag een bezoek gebracht aan onderwijsminister Shirley Sitaldin en directeur van Grace Malm-Lackin. Het bezoek is onderdeel van het Scholierenuitwisselingsprogramma, dat wordt gefinancierd door Stichting ARA uit Friesland (Nederland).

Het is het dertiende jaar dat dit project wordt uitgevoerd. Leerlingen uit verschillende districten worden hierdoor in de gelegenheid gesteld om hun ervaring met elkaar te delen. Een onderdeel van het uitwisselingsprogramma is een educatieve tocht. De kinderen doen volgens onderwijsminister Sitaldin op die manier onder meer kennis op van de verschillende bedrijven, instanties en processen.

Het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling ondersteunt daarom dit project. Coördinator van het uitwisselingsprogramma Estelda Phoelli-Seedo vroeg de bewindsvrouw om naar mogelijkheden te zoeken opdat het project wordt voortgezet. Het is de laatste keer dat Stichting ARA inkomt met financiën. Minister Sitaldin zegde alle medewerking toe.

Zowel de minister als de directeur riep de leerlingen op om hun uiterste best te doen op school. Het is van belang dat goede resultaten worden neergezet, spraken ze. In een van de liederen van de leerlingen werd bezongen hoe belangrijk het is om een diploma op zak te hebben. “Je kan de hele wereld rond reizen, maar zonder een diploma ben je nergens”, zongen de leerlingen. De educatieve tocht van vandaag bestond verder uit een bezoek aan het ministerie van Handel en Industrie en de Paramaribo Zoo. Morgen wordt het programma afgesloten.

Ex-minister Misiedjan adviseert over grondenrechten

DWTonline.com

02/04/2013 08:11 - Naomi Hoever

Oud minister van Justitie en Politie Martin Misiedjan. Foto: Korps Politie Suriname  

PARAMARIBO - Ex-minister van Justitie en Politie, Martin Misiedjan, adviseert president Bouterse op gezette tijden over het vraagstuk van de grondenrechten. Hij is echter niet in dienst van het Kabinet, zo geeft hij aan. Op de vraag of hij betaald krijgt voor zijn adviezen wil Misiedjan geen antwoord geven.

Hoewel hij zijn zienswijze deelt op het kabinet van de president wil Misiedjan het woord adviseur nog niet in de mond nemen. "Ik ben geen adviseur, maar laat mijn licht schijnen op grond van mijn expertise en kennis op het gebied van mensenrechten. Ik help nadenken over dit vraagstuk."

De jurist geeft aan intensief betrokken te zijn geweest toen de Samaaca-case aanhangig werd gemaakt tegen de staat Suriname bij het Inter-Amerikaans Hof voor rechten van de mens. Ook was hij betrokken bij de Moiwana-klacht.

De ex-bewindsman omschrijft zijn adviezen als het bespreken van een vraagstuk met iemand die weet van zaken heeft. Hij vindt dat hij als jurist gespecialiseerd in mensenrechten de aangewezen persoon is.

Misiedjan zegt dat hij sinds hij minister is meedoet met dit soort besprekingen. ''Misschien word ik voorgoed aangetrokken als adviseur. De komende dagen zullen uitwijzen wat het wordt", spreekt hij zich voorzichtig uit.