Talent ontwikkelen via kunst, prioriteit voor Moengo

Starnieuws



03 Mar, 07:00

Marcel Pinas bezig op de zondagochtend om bij Tembe Arts Studio een klankbord voor vrijetijdsbesteding voor jongeren in orde te maken.

Kunst leeft nog steeds onder de gemeenschap van Moengo en omgeving. Dit zegt kunstenaar Marcel Pinas, initiatiefnemer tevens coördinator van Tembe Art Studio, te Moengo. "We zijn met verschillende projecten bezig: muziek, theatermaken en ook dans. We hebben onze eigen studio. Nu zijn we bezig een recording studio op te zetten voor de jeugd. We werken met tien muziekgroepen. Er worden trainingen verzorgd voor de jongeren zodat ze hun eigenwaarde kennen", legt de kunstenaar uit.

Pinas heeft geconstateerd dat er een identiteitscrisis heerst onder de jongeren van Marowijne. Dit komt volgens hem door het verleden; het zijn de naweeën van de oorlog. Diverse regeringen hebben niet structureel gewerkt aan de vorming van de samenleving. "De trauma's zijn nooit echt goed verwerkt en ze hebben invloed gehad op de verdere generaties van dit kinderrijke gebied. Met deze projecten willen we de jongeren vooral helpen vormen. Ze verdienen een kans om vooral hun talenten te ontwikkelen."

Aan de weg blijven timmeren 
"We zullen aan de weg blijven timmeren", zegt Pinas. Veel van zijn werken staan in Moengo en dienen als stimulans, stelt hij. Door met de gemeenschap samen bezig te zijn, weet de kunstenaar waaraan verder gesleuteld moet worden. Hij ziet in de nabije toekomst ook dat grote talenten zich zullen ontpoppen.

Voor zaterdag 8 maart, Dag van de Vrouw, organiseert Tembe Art Studio in samenwerking met Pink Ribbon Suriname en het ministerie van Binnenlandse zaken een 5 km wandelloop in Moengo. Aansluitend hierop zal de Moengo Warriors optreden. Deze groep bestaat alleen maar uit meisjes van Moengo die in de afgelopen periode getraind zijn door de muziekformatie Lipstick uit Paramaribo. Het thema voor de dag is Uma Taanga . Ook de muziekformatie Naks Makeda onder leiding van Liesbeth Peroti zal op deze dag optreden.
De kunstenaar roept vooral jongeren maar ook de heren op, om samen met de vrouw deze activiteit, die ook bedoeld is als de strijd tegen borstkanker, te ondersteunen.

Ala-D Media

Dino Bouterse and the plot to build a Hezbollah base in Suriname

The Sydney Morning Herald

President Desi Bouterse: convicted in absentia for his part in smuggling 474 kilograms of cocaine. Photo: Wikimedia Commons

Dino Bouterse thought he’d struck the deal of a lifetime. It was July 31, 2013, and the head of Suriname’s counterterrorism force - who also happened to be the president’s son - had been carefully cultivating what he hoped would become a lucrative relationship with a pair of Mexican drug smugglers. They had already piloted a ‘‘line’’ for shipping cocaine from Suriname, through Trinidad and Tobago, and on to Fort Lauderdale, Florida, but the Mexicans had in mind a vastly more profitable side venture: building a Hezbollah base in Suriname and arming the Lebanese militant organisation against the Americans.

At a meeting in Greece, the 40-year-old Surinamese scion hashed out the details with one of the Mexicans and two purported representatives from Hezbollah. For $US2 million cash upfront, Bouterse would provide secure facilities in Suriname where the Shiite militant group could train 30 to 60 men. He would also supply rocket launchers, land mines and other weapons that could be used to strike US targets.

Desi Bouterse is accused of using a bayonet to castrate an 'anti-revolutionary'. 

‘‘You’ll [expletive] the Dutch, and we will [expletive] the Americans,’’ one of the Hezbollah envoys said at one point.

Dino Bouterse: facing a life sentence plus 15 years.Photo: YouTube

‘‘I’m totally behind you,’’ Bouterse responded. Later, he sent a text message to an associate back in Suriname: ‘‘we hit the jackpot.’’

That couldn’t have been further from the truth. A little more than a month later, Panamanian police arrested Bouterse at the airport in Panama City and extradited him to New York, where he had been indicted on drug-trafficking charges. Then, in November, US authorities unsealed a second indictment that charged Bouterse with providing material support to a terrorist organsation. The Mexican narcotics smugglers, it turned out, were US Drug Enforcement Administration informants who had been wearing wires the whole time. Their conversations and text messages with Bouterse were later made public in the unsealed indictments.

The episode was more bizarre than sinister. But it serves as an unsettling reminder that Suriname’s leading political family has long been involved in unsavoury, seedy and outright criminal activities. The Hezbollah threat may have been entirely concocted by the DEA - a clever ploy to bring down the reckless younger Bouterse - but the willingness of Surinamese officials to accommodate a terrorist group so close to the United States should serve as a wake-up call for Washington, which still maintains military ties with Paramaribo. That Suriname is also a thriving narcostate ought also to be cause for concern.

Desi Bouterse while head of the military in 1985. Photo: Wikimedia Commons

Located on South America’s north Atlantic coast and bordering Brazil to the south, the Republic of Suriname is nestled between Guyana and French Guiana, a French overseas territory perhaps best known today for its European ‘‘spaceport’’ and as the former site of the Devil’s Island penal colony. It is South America’s smallest country and is suffocatingly isolated from the rest of the continent. As noted travel writer John Gimlette wrote in 2011, Suriname, Guyana and French Guiana have ‘‘never felt part’’ of South America. ‘‘The [three] are the odd ones out; they’ve never been Spanish or Portuguese; they’ve never known machismo, or Bolívar, or liberation theology; and they’re so isolated that there’s only one road that links them to the rest of South America.’’

But barriers - physical or cultural - have not kept the former Dutch colony entirely cut off from the outside world. During the Cold War, the United States, on high alert for communist mischief-making in the Western Hemisphere, worried that Suriname would enter the Caribbean Marxist-Leninist firmament headquartered in Fidel Castro’s Havana. More recently, the country has been a transshipment point for drugs bound for markets in Western Europe. Porous borders, a vast interior with little government presence, and significant corruption have helped secure Suriname’s position as a criminal entrepot. According to the European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction, it ranks among South America’s top five transshipment points for European-bound cocaine.

If any single figure can be held responsible for the country’s recent troubles, it is Dino Bouterse’s father. Desire Delano ‘‘Desi’’ Bouterse has ruled Suriname intermittently for more than three decades - twice as a result of coups he led and now as the country’s quasi-democratically elected leader. Dino’s criminal escapades have been a reliable nuisance for the United States. But his transgressions pale in comparison with his father’s long history of drug trafficking, political violence and human rights abuses.

The elder Bouterse, a former army sergeant who peddled imported pornography on the side, first came to power in a coup on February 25, 1980 - an occasion commemorated this week in Suriname with a national holiday, the ‘‘Day of Liberation and Innovation.’’ Promoting himself to colonel, Bouterse set Suriname on a revolutionary course influenced by Marxist-Leninist notions then in circulation across the developing world.

As he consolidated his dictatorship, Bouterse carried out a series of extrajudicial killings, the most notorious of which were the ‘‘December murders’’ of 1982. Early on the morning of December 8, army personnel rounded up 16 prominent critics of the regime and brought them to Fort Zeelandia, near the capital, Paramaribo. A hastily assembled tribunal led by Bouterse quickly found the prisoners guilty of ‘‘anti-revolutionary’’ activities. Drink-sodden soldiers then carried out the death sentences in the fort’s courtyard. According to one account in the Dutch press, Bouterse joined the mayhem, using a bayonet to castrate one man and shooting another in the back.

Suriname in the 1980s had all the raw ingredients for a Frederick Forsyth thriller: a sweltering climate, corrupt despotism, guerrilla war and Cold War geopolitical intrigues. An armed ethnic uprising in the hinterlands, led by Ronnie Brunswijk, a former bodyguard of Bouterse, was met with savage government repression - including the killing of 19 women and children in the remote village of Mooi Wana, an atrocity that has been called the ‘‘My Lai of Suriname''.

But it wasn’t what Bouterse was doing in his own backyard that worried the United States. It was his links with the Castro government, Nicaragua’s Sandinistas, and the New Jewel Movement in Grenada. As early as 1982, the top CIA analyst for Latin America, Constantine Menges (nicknamed ‘‘Constant Menace’’ by bureaucratic enemies who had tired of his noisy anti-communism), warned his superiors in Langley of ‘‘the growing danger’’ posed by Suriname’s leftward drift into the ‘‘Cuban orbit.’’

US President Ronald Reagan came to share this anxiety about Suriname’s apparent descent into Castroism. In a letter to Brazil’s president in 1983, he pointed to Bouterse’s ‘‘longstanding predilections toward Cuba and Grenada’’ and his entrance into the ‘‘Cuban/Soviet sphere.’’ At the same time, senior members of his administration were mulling various schemes to remove the bothersome Surinamese leader from power. One such plan, developed by the CIA and later dismissed as ‘‘harebrained’’ by Secretary of State George Shultz, would have used South Korean commandos to overthrow Bouterse. Another would have deployed US-based Surinamese exiles and was reportedly described by Senator Barry Goldwater, no slouch when it came to anti-communist intrigues, as ‘‘the dumbest [expletive] idea I ever heard.’’

The US invasion of Grenada in October 1983, aimed at removing a purportedly pro-Cuban regime, had a powerful knock-on effect. Almost immediately afterward, Bouterse broke all ties with Havana. Washington’s fears of a communist toehold on the South American mainland abated and relations improved, though Libyan meddling in Suriname continued to trouble Reagan officials.

Not everyone shared Washington’s belief that Bouterse was more of a farce than a threat. Suriname’s former colonial rulers, for one, still thought he was a menace - both to the Dutch residents of Suriname and because of his growing role as a drug trafficker. In 1986, the Dutch government, led by Prime Minister Ruud Lubbers, went as far as planning an invasion of Suriname. Eight hundred and fifty Dutch soldiers, with US air and naval support, would arrest Bouterse on drug-related charges. But as with earlier plots, this one fizzled out. Ultimately, Dutch leaders considered the risk of casualties to be too high. More importantly, the Americans, embroiled elsewhere in Latin America and sceptical about the mission’s prospects, rejected the Dutch request to provide ships and aircraft.

In 2000, Bouterse was convicted in absentia by a Dutch court for his role in shipping a total of 474 kilograms of cocaine into the Netherlands via diplomatic pouches. Although out of power at the time - and therefore without official immunity - Bouterse never served his 11-year sentence because the two countries have no extradition treaty. In 2010, Bouterse’s ‘‘Mega Combination’’ bloc won the largest number of parliamentary seats, and the former army sergeant came to power for the third time, offering the electorate ‘‘sugary promises for easy jobs and cheap housing'', according to one unsympathetic Guyanese editorial writer.

Following the 2010 election, the Dutch promptly cut off security assistance, and the Dutch foreign minister declared indignantly that the new leader was not welcome in the Netherlands ‘‘unless it is to serve his prison sentence.’’ Technically, Bouterse remains a wanted man. But the lack of an extradition treaty - and now, Bouterse’s immunity as a head of state - makes it unlikely the Netherlands will get its hands on him anytime soon.

Few others seem to share the Dutch loathing of the Surinamese premier. Interpol withdrew its arrest order after his election in 2010, and Bouterse has traveled to Brazil, Guyana, South Africa, and the United States (for the UN General Assembly meeting in New York). With the exception of the recent Dino Bouterse rumpus, developments in sleepy Suriname only rarely attract the world’s gaze.

No one seems to have paid any particular notice, for example, to the April 2013 announcement by Brunswijk, Desi’s old nemesis, that he will run for president in 2015. Bizarrely, Brunswijk revealed his candidacy on stage during a concert featuring Rick Ross, the bald, heavily bearded, American hip-hop star. Brunswijk reportedly passed out $US100 bills - and less enthusiastically received Surinamese notes - to the audience. An influential figure within the Mega Combination, Brunswijk has more than politics in common with the elder Bouterse. Like Desi, Brunswijk was convicted in a Dutch court in 1999 for cocaine trafficking.

Dino, meanwhile, has spent one Christmas behind bars in New York awaiting trial, and it doesn’t seem likely that he will be a free man anytime soon. If ultimately convicted, the younger Bouterse could face a life sentence plus 15 years. But so far, neither Dino’s exploits nor his father’s unsavoury past seem to have done any harm to Paramaribo’s relationship with Washington. In 2012, the US military supplied $US400,000 in naval training, and last March, the Pentagon agreed to provide $US500,000 to strengthen the Surinamese army - support the United States shows no sign of withdrawing.

Foreign Policy

Read more: http://www.smh.com.au/world/dino-bouterse-and-the-plot-to-build-a-hezbollah-base-in-suriname-20140226-hvdvp.html#ixzz2uSmt8O5A

Mahinder Jogi: ‘Sociaal contract is eten, poepen en doorspoelen in toilet’

Dagblad Suriname

Het sociaal contract dat president Desi Bouterse heeft gesloten met het volk wordt door het VHP-assembleelid Mahinder Jogi betiteld als ‘eten, poepen en daarna doorspoelen in het toilet.’ Het contract heeft beslist geen duurzaam karakter, daar hieraan een fors bedrag van SRD 300 miljoen is gekoppeld. ‘Het sociaal contract creëert alleen maar luie mensen in het land. De mensen denken van ach, alles wordt toch al voor ons gedaan, waarom zouden we nog moeten werken.’ Als ander voorbeeld noemt hij de gratis ziektekostenverzekering. ‘Op deze manier creëer je alleen maal luilakken in het land. Indien de mensen een bepaald bedrag aan premie moesten betalen voor de ziektekostenverzekering, zouden ze wel op zoek gaan naar een baan. Integendeel moet de Staat vooral de laaggeschoolde personen equiped maken, zodat zij in staat zijn om hun eigen kost te kunnen verdienen’, zegt Jogi.

Jogi is lid van de vaste commissie Arbeid in het parlement. Hij mist een beleid waar lager kader structureel opgeleid wordt aan de hand van de behoefte op de arbeidsmarkt. ‘Wij zouden eerst moeten kijken wat de markt te bieden heeft en hierop inspelen’, zegt de politicus. Dit ontbreekt in grote mate, met als gevolg dat er buitenlandse krachten worden aangetrokken. Het aantrekken van buitenlandse arbeidskrachten is een ware business geworden waar ook grof geld aan wordt verdiend, legt de VHP-topper de nadruk op. ‘In plaats van dat wij onze eigen mensen opleiden, nemen we liever buitenlanders in dienst. We moeten niet vergeten dat ook op deze manier de njangs worden gemaakt.’

Jogi benadrukt dat behalve de opleiding van het lager kader er ook sprake moet zijn van een doorstroming, zodat deze personen ook een baan kunnen vinden later. Als tweede punt is het ook van belang dat de mensen zelf moeten willen werken. Is dit er niet, dan kunnen alle goede ideeën en perspectieven aan flarden geslagen worden. Jogi vindt dat de criminaliteit absoluut niet zal afnemen. ‘Deze zal juist een stijgende trend vertonen, gelet op de attitude van de doorsnee Surinamer en het sociaal contract dat de president heeft voorgehouden aan de burgers, waarbij ze achterover in hun luie stoel kunnen zitten, terwijl de Staat alles voor hen zal bewerkstelligen.’

Rachied Doekhie:
‘Onze mensen willen niet werken’

Collega parlementariër van de NDP, Rachied Doekhie, zegt steevast dat ‘onze mensen niet willen werken.’ Volgens Doekhie houdt het sociaal contract in dat personen in staat moeten zijn om een baan te aanvaarden. Volgens hem houdt het sociaal contract in het creëren van werkgelegenheid.

‘Ga iemand zoeken die koeien moet melken op een boerderij en daarnaast ook kool en tajerblad moet planten. Ook al geef je honderden SRD per dag voor deze job, je vindt geen mensen die dit werk willen doen’, verduidelijkte hij tegenover Dagblad Suriname. Het is de politicus opgevallen dat het merendeel van de laaggeschoolden een bepaalde status willen hebben door op kantoor te zitten achter een bureau. ‘Maar ze beseffen niet dat zij de papieren niet hebben om zulk werk te kunnen doen.’

De Filippijnen zijn aangetrokken, omdat Surinamers gewoonweg niet willen werken, zegt Doekhie steevast. Het verbaast hem ook waarom het gros van de Haïtianen aan landbouw doen en het merendeel van de Chinezen betrokken zijn bij de asfaltering van de wegen. ‘Dat is hem, voor bepaalde werkzaamheden vind je gewoon geen Surinamers. Ze zijn nergens te vinden om het werk te doen. Of wanneer ze het voor een keer gedaan hebben en uitbetaald zijn geworden, zie je ze niet meer. Het is zelfs moeilijk om een tuinman te vinden in deze tijd. Ook al geef je SRD 50 voor een dag, je vindt geen mensen die het werk van tuinman willen doen.’

Volgens Doekhie is er genoeg werk in het land. Hiervoor is beslist geen structurele opleiding nodig voor deze categorie van laag geschoolde personen. ‘Er is toch een leerplicht, jongeren horen in de schoolbanken thuis.’ Maar om snel geld te kunnen verdienen en rijk te worden, stapt een deel van de jongeren uit de schoolbanken en gaat de criminele wereld in. Dit brengt voornamelijk met zich mee dat de criminaliteit geen dalende trend vertoont, maar het gevaar ligt op de loer dat deze juist zal stijgen. ‘Onze jongens willen niet werken en zweten. Onze jongens willen in mooie auto’s en gekleed in mooie jeans en patta’s rijden in de Domineestraat en op hoeken van de straten staan.’

Asha Gajadien-Bhagwat

Brunswijk: "Wij blijven regeren tot 2045 en als we niet meer willen dan kunnen we overdragen aan de jongeren en Dino (Bouterse)”

Suriname´s "Golden Future" met familie Bouterse

Krin Denki nieuws
30.12.2012

Brunswijk: “Wij regeren tot 2045 ongestoord”

A Combinatieleider Ronnie Brunswijk voorspelt dat de regeercoalitie gevormd met Pertjajah Luhur en Mega Combinatie ‘oneindig’ zal blijven regeren. “Met Bouterse en Brunswijk als starring in a film no wang mang no mang kir unu. Wij blijven regeren tot 2045 en als we niet meer willen dan kunnen we overdragen aan de jongeren en Dino (Bouterse)” zei Brunswijk op 29 december tijdens de owru yariviering van NDP in Ocer.

Zoals de AC-leider aangeeft gaat het land hoe dan ook vooruit met regering Bouterse/Ameerali aan het stuur. “Het land gaat vooruit ook al kruipen we”, zegt Brunswijk. Hij zegt dat 2013 het jaar van productie moet worden. Zijn politieke combinatie, PertjajahLuhur en Mega Combinatie die volgens hem onafscheidelijk zijn geworden zullen hieraan een bijdrage leveren. Brunswijk eindigde zijn toespraak in Ocer met een gezegde om te illustreren dat de regeercoalitie samen sterk staat. “Wang finga no i njang okro brafu a no luk, want o fadong, maar nanga dri fingi da ij luk wel”, aldus de AC-leider.

‘Stinasu doet niets aan illegale goudwinning op Brownsberg’

Dagblad Suriname  27-12- 2013

Ondanks eerdere berichten van Stinasu gaat de illegale goudwinning op Brownsberg door. Brownsberg is in deplorabele staat en het ziet er niet naar uit dat Stinasu dit gaat verbeteren, het tegenover gestelde is eerder waar. Aan Dagblad Suriname werd een aantal maanden geleden te kennen gegeven dat Stinasu vond dat wanneer de weg naar de top gerehabiliteerd is, de stichting bewezen heeft dat ze voor het natuurpark kon zorgen. Deze mening van Stinasu zegt veel over de capaciteit die de organisatie heeft om een natuurpark te kunnen beheren. De weg naar de top is inmiddels gerehabiliteerd, maar voor wie is dit eigenlijk gedaan?

Plateau
Op het plateau aangekomen is de staat van de gebouwen zeer betreurenswaardig. De waterbakken die voor de watervoorziening moeten zorgen in de droge tijd, zijn kapot, niet onderhouden en dieren zwemmen in een laagje water. Veel onderhoud aan de woningen wordt niet gedaan. Het zijn geen grote renovatie-ingrepen, maar kleine zaken zoals een ruitje vervangen of het hout onderhouden. Dat al deze dingen niet gedaan worden, is ook niet verwonderlijk. Er werken 10 mensen op het plateau, een grote onderbezetting van personeel. Wie voorheen naar Brownsberg ging, kon zien dat er een drie keer groter aantal van personeel aanwezig was om de dagelijkse gang van zaken draaiende te houden. Ook heeft Stinasu aangegeven dat er, zeggen en schrijven, twee parkwachters aanwezig waren, om de veiligheid van de toeristen te waarborgen. Deze waren nu niet aanwezig bij een rondvraag en waren al voor een geruime tijd niet op Brownsberg gesignaleerd.

Veiligheid
De parkwachten, hoe klein in aantal ook, waren bedoeld om de toeristen een goede bescherming te geven. Dat deze nu aan hun lot overgelaten worden, is duidelijk te merken wanneer de wandelpaden gebruikt worden. De wandelpaden zijn al in een slechte staat en niet onderhouden, maar aan het einde van het pad naar Wittiekreek, staat nu ook een jagerskamp opgezet door de illegale goudzoekers. En aan de staat van het kamp te zien, staat het er al geruime tijd.
Hiermee is de veiligheid van de toerist niet meer zeker. Het is niet ondenkbaar dat toeristen verkeerd worden aangezien en een schietincident een leven bedreigt. Daarnaast zijn er ook dames die de paden gebruiken en men weet niet wat er in het bos allemaal kan gebeuren.

Grootschalige goudwinning
Vanuit het jagerskamp is het een paar honderd meter lopen, totdat men bij een weg aankomt. Deze weg wordt gebruikt door goudzoekers om de machines naar de velden te brengen. Eerder gaf Stinasu aan dat er alleen kleinschalige goudwinning plaatsvond, zonder grote machines. Wanneer er grote machines werden ingezet, dan zou de Ordening Goudsector (OGS) ingeschakeld worden om de goudzoekers te verwijderen. Hier maakte Stinasu duidelijk het verschil tussen groot- en kleinschalige goudwinning, door het gebruik van zware machines. Ondanks de stelling van Stinasu dat er geen grootschalige goudwinning plaatsvindt in het gebied, is gebleken dat er volgens de definitie van Stinasu, dit wel degelijk gebeurt binnen de grenzen van het natuurpark.
De activiteiten zijn al voor een langere periode gaande en gezien het gemak waarmee de goudzoekers opereren lijkt het erop dat de ze zich niet gehinderd voelen in hun bezigheden. Tot op heden is de OGS dan ook nog niet ingeschakeld om de grootschalige goudwinning aan te pakken.

Afgesloten voor publiek
Zonder parkwachten is het natuurlijk ook niet te controleren wie er in het park bezig is met wat voor soort activiteiten. En nu rijst dan ook de vraag of dit niet de bedoeling is. Alles wijst erop dat er zoveel mogelijk mensen geweerd worden uit het natuurpark. Er is een onderbezetting van het natuurpark, met een vermindering aan goede faciliteiten, die naar alle waarschijnlijkheid zal leiden tot een vermindering van het aantal bezoekers. Stinasu gaf al aan dat in de toekomstplannen er delen van de Wittiekreek worden afgesloten voor het publiek. Het afsluiten van kwetsbare gebieden en het vermijden van mensen op Brownsberg, geeft eerder aan dat de goudexploitatie gewoon verder gaat, alleen dan met het verschil dat er niemand is die het ziet. En zo gaat de illegale goudexploitatie van het gebied gewoon verder en laat Stinasu zijn onkunde in natuurbeheer zien.

TIEN KOEIEN - Scrappy W ft Bryan B

Goud: monetaire zekerheid in onzekere tijden

Parbode Magazine

donderdag, 31 januari 2013 23:00

Geschreven door  Winston Wirht

Econoom Winston Wirht werkt momenteel aan zijn promotieonderzoek. Dit jaar komt hij met een boek, met daarin zijn visie over de ontwikkeling van de goudsector. Suriname gaat een ‘gouden toekomst’ tegemoet, zei president Bouterse over de nieuwe gouddeals. Wirht waarschuwt voor een ‘papieren’ toekomst. Als voorschot een warm pleidooi voor het aanhouden van onze monetaire reserve in bikkelhard goud.

Dagelijkse studies van de internationale ontwikkelingen op financieel en monetair gebied en verwachtingen op basis van mijn analyse, zijn voor mij de voornaamste redenen om dit artikel nu te schrijven. Niet om de sensatie, maar om u deelgenoot te maken van mijn inzichten over de ontwikkelingsrichting van ons land als goudproducerend en -exporterend land. Dit tegen de achtergrond van de verwachte internationale financieel-monetaire ontwikkelingen. Een van mijn spirituele goeroes, Sai Baba, instrueert mij ook daartoe. Een gezegde van hem dat ik vrijwel altijd bij mij draag is: ‘Action without knowledge is foolishness, knowledge without action is useless’. Dit artikel gaat over het inzetten van goud ter versterking en verzekering van de monetaire positie van ons land tegen de achtergrond van de huidige wereldcrisis. In een eerder artikel dat uit 2010, stelde ik het pertinent oneens te zijn met het gevoerde beleid door wijlen André Telting als governor van de Centrale Bank van Suriname (CBvS). In de periode 2004-2010 werd gemiddeld slechts zeven procent van onze monetaire reserve in goud aangehouden, wat ik geen verstandig beleid vond. Wij waren al een goudproducerend en -exporterend land en toen al waren er indicaties dat de goudprijs zou stijgen.

Beleidskeuze 
Vanaf 2003 heeft de goudprijs een constant stijgende trend vertoond en is gemiddeld jaarlijks met 17,6 procent gestegen. Het beleid van Telting heeft erin geresulteerd dat Suriname tegen het eind van 2010 een monetaire reserve had van 757 miljoen USdollar. Maar dit had 1400 miljoen (85 procent meer) kunnen zijn als was besloten de monetaire reserve voor tien procent in ‘harde’ valuta aan te houden en negentig procent in goud. Zou dit beleid vanaf 2004 zijn ingezet, dan zou onze monetaire reserve zelfs 2.037 miljoen USdollar zijn geworden. Dit zou een verdubbeling zijn van de huidige 995 miljoen. Onze reserve zou nog vele malen hoger zijn geweest als het goud niet in de kluis gehouden was, maar ook echt belegd. Onder de huidige governor Gilmore Hoefdraad is het percentage weliswaar verhoogd en schommelt dit thans tussen de twaalf en dertien procent. Dat is nog veel te laag en mijn berekeningen wijzen uit dat als begin 2011 besloten was om onze monetaire reserve voor negentig procent in goud aan te houden, onze monetaire reserve nu 1.243 miljoen zouden zijn.

Bogus’ goud 
Het jaar 2012 is gunstig geweest voor de goudprijs. Deze zou nog gunstiger zijn geweest, als de goudprijs niet bewust gemanipuleerd was. Wat velen niet weten, is dat op de zogenaamde ‘vrije’ internationale goudmarkt een aanzienlijk deel (zestig tot zeventig procent) van het aanbod bestaat uit ‘bogus’ goud; dat is goud dat op papier wordt aangeboden. De Federal Reserve Bank van de Verenigde Staten en andere grote Amerikaanse banken zijn hierin heel actief. Het lukt hen met enorme hoeveelheden gecreëerd kapitaal – met name USdollars – de goudprijs laag te houden. Dit manipuleren van de goudprijs zal echter niet lang houdbaar zijn en spoedig zullen we getuige zijn van een explosieve prijsstijging in 2013. Immers, de dollars die uit de ijle lucht weer gecreëerd zullen worden en in omloop gebracht, wordt tijdens de tweede termijn van president Barack Obama geschat op vijf tot zes biljoen USdollars. Daarmee zal de Amerikaanse staatsschuld verder oplopen naar 21 tot 22 biljoen USdollars, hetgeen terugbetaling van deze schuld onmogelijk maakt (dit punt werd al in februari 2010 bereikt).

Crisis in VS 
In de Verenigde Staten heerst een grote crisis. Schrijvers als Chris Hedges, Noam Chomsky, Paul Craig Roberts, Michel Chossudovsky, Andrew Gavin Marshall, Michael Parentini en schrijver/filmmaker Oliver Stone, tonen in hun boeken en artikelen aan, hoe allesomvattend de crisis van de Amerikaanse samenleving is. Zij geven aan dat deze crisis niet slechts een financiële crisis is, maar ook een sociaal-maatschappelijke, politieke en moreel-ethische en in feite op alle levensgebieden manifest is. Extreem grote verschillen in inkomens-, vermogens- en machtsverhoudingen, waarbij 47 procent van de samenleving tegen of onder de armoedegrens leeft. Met als gevolg dat zeventig procent van de Amerikaanse kinderen in armoede leeft. De levensverwachting in sommige delen van het ‘rijkste en machtigste’ land van de wereld is gedaald naar 48 jaar. Ook op het gebied van het milieu heerst een enorme crisis, die zich manifesteert door de ontkenning van de oorzaken en gevolgen van klimaatsverandering door de politieke elite in dat land. Volgens eerdergenoemde schrijvers bevindt hun land zich in ‘intensive care’. De hamvraag is derhalve: wat zal de positie worden van de USdollar en zal deze internationaal nog als handelsvaluta gebruikt kunnen worden?

Onze nationale positie
Het is moeilijk te bevatten dat in Suriname geen rekening wordt gehouden met deze internationale ontwikkelingen. Het mag bij de monetaire autoriteiten als bekend verondersteld worden dat de grote Centrale Banken van de wereld in Zwitserland bijeenkomen om de positie van goud binnen de internationale financieel monetaire verhoudingen te herzien. Het is te verwachten dat begin 2013 de positie van goud sterk omhoog gewaardeerd zal worden. De vraag is waarom onze monetaire autoriteiten niet inzien dat wij onszelf moeten beschermen tegen hetgeen van buiten op ons afkomt? Vragen zij zich niet af waarom rijke landen goud inzetten om hun economische positie te behouden en te versterken? Rusland heeft de afgelopen zeven tot acht jaar systematisch zijn goudvoorraad vergroot terwijl de VS, Duitsland, Italië en Frankrijk ondanks hun zeer sterke economische potentie, meer dan zeventig procent van hun reserve in goud aanhouden. In Nederland is dit percentage 59,8 procent. Geen van deze landen zijn goudproducerende landen. Moeten wij ons niet afvragen waarom deze landen dat doen? Zouden wij niet hetzelfde moeten doen, vooral omdat wij een goudproducerend en goudexporterend land zijn? Zien wij niet in dat goud geld is en geen krediet of schuld! Onze monetaire autoriteiten hoeven mij niet te geloven, maar hopelijk geloven zij JP Morgan wel! Dit steenrijke imperium lanceerde op 26 januari 2011 een artikel met de kop: ‘Gold is money; everything else is credit’. Wij zijn een goudproducerend land. In de periode van 2004 tot en met de eerste helft van 2012 hebben wij bijna zeven miljoen troy ounce aan goud geëxporteerd. In goudprijzen van vandaag gaat het om een waarde van ruim elf miljard USdollar. Waarom houden wij dan slechts twaalf tot dertien procent van onze monetaire reserve in goud aan? Dat is nog geen 2.400 kilo; nog geen acht procent van onze goudexport van 2011 en slechts één procent van onze goudexporten van 2004 tot 2012. Waarom kiezen wij ervoor om 87 tot 88 procent van onze monetaire reserve in USdollars en euro’s aan te houden, met alle kans op inflatie?

Goud en monetaire reserve
Grafiek 1 laat zien wat de goudwaarde van onze monetaire reserve had kunnen zijn als Suriname die voor negentig procent in goud had aangehouden Tabel 1 geeft een overzicht van de ontwikkeling van de goudprijs (kolom 1), Suriname’s monetaire reserve in USdollar (kolom 2) en in kolom drie als die voor negentig procent uit goud had bestaan. Een analyse leert het volgende: de goudwaarde van de monetaire reserve vertoonde van 2004 tot en met 2008 een stijgende lijn, waarbij de dollarwaarde steeg met een factor 4,8 en de goudwaarde steeg met een factor 2,3. Onze monetaire reserve steeg van 2009 tot en met november 2012 met een factor van 1,37 terwijl de goudwaarde van onze monetaire reserve daalde met negentien procent. De daling ten opzichte van 2009 was het grootst in 2011; toen was de daling van de goudwaarde van onze monetaire reserve maar liefst 36,4 procent. Bij wijs beleid zou onze monetaire reserve vandaag een goudwaarde hebben van 1.246.161,3 troy ounce en dat zou een factor twee hoger zijn dan de huidige waarde.

Slotopmerking 
We moeten als goudproducerend en -exporterend land optimaal profijt trekken uit deze positie; met name als we deze positie afzetten tegen de achtergrond van internationale monetaire ontwikkelingen. Ik hoop dat ik dit jaar een aanvang kan maken met het empirisch deel van mijn promotieonderzoek, dat van belang is voor onze nationale ontwikkeling. Of daarvan gebruik gemaakt zal worden, zal een heel ‘welkome en prettige trendbreuk’ zijn, zoals een vriend van mij dat uitdrukt.

Ter onderbouwing van zijn artikel verwijst de auteur naar:
www.coinweek.com/commentary/political-campaign-lies-and-manipulation-of-gold-and-silver-prices/
www.gold-prices.biz/home/gold-price-manipulation-proven-on-the-intraday-charts.html?printerFriendly=true
www.presstv.ir/detail/189268.html
www.theeconomiccollapseblog.com/archives/it-is-now-mathematically-impossible-to-pay-off-the-u-s-national-debt
www.demonocracy.info/infographics/usa/us_debt/us_debt.html
www.angelnexus.com/o/web/40958
www.businessinsider.com/countries-biggest-gold-reserves-2012-3?op=1

De affaire-Abrahams

donderdag, 01 augustus 2013 00:00

De affaire-Abrahams

Geschreven door  Parbode

Het ontslag van Ramon Abrahams als minister van Openbare Werken kwam voor vriend en vijand als donderslag bij heldere hemel. Als vertrouweling van president Desi Bouterse leek hij onaantastbaar. Dus er moest wel echt iets aan de hand zijn om hem de laan uit te sturen. Parbode ging op onderzoek uit en ontdekte wat vrijwel iedereen wil doodzwijgen.

Stelen van de baas mag niet. En wordt, als het aan het licht komt, afgestraft door de rechter. Stelen van het volk is een doodzonde. Maar Ramon Abrahams komt er vooralsnog mee weg. Sterker nog, hij is eervol ontslagen en heeft daardoor nog tot eind dit jaar recht op een volledig salaris met toelagen, zo’n 25.000 srd bruto per maand. Ook daarna hoeft hij geen droge rijst te eten, want een directeurssalaris (zo’n tienduizend srd) ligt dan in het verschiet, plus onderstand en op termijn een leuk pensioen. En tot het einde van zijn levensdagen kunnen hij en de zijnen een beroep doen op vrije geneeskundige zorg (uiteraard op basis van eerste klasse). Maar Abrahams heeft dat allemaal eigenlijk niet nodig, want in de bijna drie jaar van zijn ministerschap is hij schatrijk geworden. Dat hij in augustus 2010 door president Desi Bouterse werd benoemd tot minister, was niet zo vreemd. De twee kennen elkaar al sinds eind jaren zeventig en trokken als militairen tijdens de dictatuur samen op, deelden lief en leed door dik en dun. Mati’s voor het leven dus, door het staatshoofd beloond met een ministerspost. Bovendien moest Bouterse wel: in 2006 verloor Abrahams zijn positie binnen het hoofdbestuur van de Nationale Democratische Partij (NDP). Die was daar niet blij mee en zou hebben gedreigd zich met enkele andere prominente partijgenoten, onder wie Jennifer Geerlings-Simons, af te scheiden en een nieuwe partij te beginnen. Bouterse wist de gelederen zoals zo vaak weer te sluiten en beloofde dat ze bij verkiezingswinst in 2010 een leuke functie zouden krijgen. Aldus geschiedde: Geerlings-Simons werd Assembleevoorzitter, Abrahams kreeg Openbare Werken onder zijn vleugels. In de bijna drie jaar die hij op het ministerie zat, heeft hij er echter een behoorlijke janboel van gemaakt. En volgens tal van bronnen zichzelf extreem verrijkt. Hoeveel precies weet niemand, want Bouterse doet er het zwijgen toe. Die heeft niet eens de werkelijke reden van het opmerkelijke ontslag bekendgemaakt. Parbode ging daarom op onderzoek uit en sprak met tientallen mensen, zoals aannemers, architecten, politici en partijgenoten van Abrahams. Ze komen allemaal tot dezelfde conclusie: tientallen miljoenen srd’s zijn verdwenen of over de balk gegooid. Over hoe Abrahams, die vorige maand zijn zestigste verjaardag vierde, met enkele vertrouwelingen op zijn ministerie te werk ging, doen verschillende aannemers een boekje open. Anoniem, want tegen de benen schoppen van de NDP zou ze in de toekomst wel eens nieuwe opdrachten kunnen kosten. Dat vrijwel alle opdrachten onderhands werden gegund, is inmiddels publiek geheim. “Als aannemer kon je niet inschrijven op een project, je werd gevraagd”, vertelt een bouwer. Hij haalt het voorbeeld aan voor het leveren en plaatsen van enkele duikers in de buurt van Lelydorp. “Mij werd gevraagd een offerte uit te brengen, die was vierhonderdduizend srd. Op het ministerie werd gezegd dat ik dit bedrag moest verhogen naar 480.000 srd en alvast tachtigduizend srd cash in een gesloten enveloppe moest afleveren bij een ambtenaar. Dan zou ik de opdracht krijgen. Dat heb ik toen gedaan. Natuurlijk wist ik dat dit niet de juiste procedure was, maar ik heb liever een gevulde orderportefeuille dan dat ik mensen op straat moet zetten. Bij vorige regeringen moest je ambtenaar ook wel eens wat toeschuiven om in een goed blaadje te komen. Dat gebeurde echter heimelijk. De opzichtigheid van nu verbaasde mij.” “Ik heb die tachtigduizend srd gebracht en kreeg het werk toebedeeld, heb het uitgevoerd en naar tevredenheid opgeleverd. Het erge is dat ik nu, ruim een jaar later, pas vijftigduizend srd heb ontvangen van het ministerie. Ik loop daar de deur plat om de rest ook te krijgen, maar word van het kastje naar de muur gestuurd.” Een collega-ondernemer heeft hetzelfde zelfs meerdere malen meegemaakt. Zijn bedrijf is gespecialiseerd in installatietechniek. “Ik heb sinds oktober 2010 zeven opdrachten gehad, variërend van enkele tienduizenden srd’s tot 2,5 miljoen. Elke keer is door het ministerie gevraagd om de prijs in mijn offerte op te drijven, soms met tien procent, maar ook weleens met 25 procent. En het verschil tussen de werkelijke offerte en het uiteindelijke factuurbedrag, moest ik vooraf afleveren. Alles bij elkaar opgeteld, heb ik 927.000 srd in enveloppen afgeleverd. Dat gebeurde meestal op het ministerie, maar ik ben ook een keer bij een topambtenaar thuisgeweest. In 2011 moest ik honderdduizend srd bij Ocer bezorgen, dat was voor de partijkas van de NDP.”

‘Vergeet ons niet hoor’
“Abrahams zelf was nooit aanwezig bij die betalingen, maar hij heeft bij verschillende gelegenheden door laten schemeren dat ze noodzakelijk waren om opdrachten te krijgen. ‘Vergeet ons niet hoor’, zei hij dan lachend. Ik weet zeker dat het grootste deel in zijn zak terecht kwam.” Zelf heeft de installateur momenteel weinig redenen om te lachen, hij heeft nog ruim drie miljoen srd tegoed voor opgeleverd werk. “Dat frustreert, zeker nu duidelijk is dat Abrahams een mooi leventje kan gaan leiden met geld van mij en anderen. Want de vraag is niet óf hij miljoenen gestolen heeft, maar hoeveel.” Parbode hoorde nog tientallen soortgelijke voorvallen aan. De betrokken aannemers gaan er allemaal vanuit dat ze hun geld uiteindelijk wel zullen krijgen, ze staan juridisch immers sterk. Maar wie zou denken dat ze na al hun ervaringen in de toekomst niet op dezelfde wijze zaken met Openbare Werken willen doen, heeft het mis. “We zullen wel moeten”, zo klinkt het. “Als we dat niet doen, hebben we geen werk meer. En eerlijk is eerlijk, we worden er zelf niet slechter van. Bij vorige ministers moesten we steekpenningen uit onze eigen zak betalen, nu krijg je het uiteindelijk via de ingediende rekening weer terug. Dus lanti betaalt nu in feite de steekpenningen zelf.”

Dure werkkamer
Kort na het aantreden van Abrahams werd al duidelijk dat hij niet de intentie had om zaken serieus aan te pakken, hij wilde zijn eigen belang voorop stellen. Zijn eerste daad was het renoveren van zijn werkkamer op het ministerie, voor de lieve som van 650.000 srd (volgens president Bouterse zelfs iets meer). Dat was volgens de minister toch echt een absolute noodzaak. In het parlement kwam hij gelijk flink onder vuur te liggen. Misschien was dat wel de reden dat hij zijn dienstvoertuig kort daarna liet bepantseren. Uiteraard ook op kosten van de belastingbetaler. Dat leverde opnieuw een storm van kritiek op, een minister van Openbare Werken zou eigenlijk niets te vrezen moeten hebben. Tenzij hij zich met vage zaakjes bezighoudt. Echt veel heeft Abrahams zich van die kritiek niet aangetrokken. Sterker nog, op 19 maart van dit jaar keurde de raad van ministers opnieuw een onderhandse gunning goed voor de renovatie van de werkkamer van de directeur Civieltechnische Werken. Die kostte welgeteld 714.784,80 srd. Oostwijk Contractors & Consultancy, waarmee Abrahams vriendschappelijke banden heeft, mocht de klus klaren. Hij kon ervan overtuigd zijn dat het werk in goede handen was, want ze hadden in 2010 ook zijn eigen werkkamer een facelift gegeven. Terwijl de kamers van de ministeriële top er keurig uitzien, moet de rest van de ambtenaren zich behelpen in smoezelige andere ruimtes aan de Jaggernath Lachmonstraat. Als ze Abrahams hadden mogen geloven, hadden ze eind vorig jaar een prachtige werkplek betrokken in een bijna futuristische nieuwbouw. Op 29 december 2011 presenteerde Abrahams het ontwerp van een twin tower-gebouw, met een echte ondergrondse parkeergarage en omgeven door een paradijselijk park. Binnen een jaar zou het er staan, zo verzekerde hij. Maar bijna twee jaar later is er nog geen steen gelegd. Zo beloofde hij zoveel. En als er al projecten werden uitgevoerd, dan ontbrak iedere transparantie. Opmerkelijk is dat Abrahams in al die jaren ongestoord zijn gang kon gaan en onderhands honderden opdrachten voor projecten verstrekte, vooral aan vrienden zoals architectenbureau Ulrich Bab en aannemer Oostwijk Contractors & Consultancy. Volgens de richtlijnen van de comptabiliteitswet moet voor projecten die meer dan dertigduizend srd kosten een openbare aanbesteding worden gehouden. Alleen in geval van calamiteiten mag daar van afgeweken worden, mits toestemming wordt verleend door de raad van ministers. Onder Abrahams is die comptabiliteitswet naar het schijnt volledig overboord gegooid. Volgens de oppositie is voor minstens 350 miljoen srd onderhands aanbesteed. Hij moet daarvoor dus de medewerking hebben gehad van de raad van ministers en van het ministerie van Financiën, dat uiteindelijk de gelden beschikbaar moest stellen. De Nationale Assemblee, die de minister behoorde te controleren, werd volledig buitenspel gezet. De oppositie heeft wel herhaalde malen vele misstanden aangekaart, maar was in feite machteloos omdat de voltallige coalitie weigerde daar serieus naar te kijken.

Charles Pahlad
Maar uiteindelijk werd het graaigedrag van Abrahams kennelijk ook voor zijn eigen NDP te gortig. Als de waarheid in de aanloop naar de verkiezingen 2015 per abuis naar buiten was gekomen terwijl hij nog op zijn post zou zitten, zou dat desastreuze gevolgen kunnen hebben voor de uitslag. Het was Charles Pahlad, partijgenoot en bevriend met Abrahams, die president Bouterse op de hoogte bracht dat hun mati zich met wel erg veel duistere praktijken bezighield. Die kon uiteindelijk niet anders dan Abrahams bij zich roepen en op te dragen zijn portefeuille in te leveren. Dat gebeurde in de nacht van 10 op 11 juni tijdens een urenlang gesprek, waarbij over en weer harde woorden vielen en volgens getuigen flink werd geschreeuwd. Ter vergelijking: het gesprek kort daarvoor met minister Ginmardo Kromosoeto van Ruimtelijke Ordening, Grond en Bosbeheer (RGB), die gelijktijdig het veld moest ruimen, duurde slechts vijf minuten en verliep in ‘goede harmonie’. Pikant detail is dat Abrahams eind vorig jaar met drie anderen het ruim 25 meter lange luxe pleziervaartuig Seadog heeft gekocht van dezelfde Pahlad. Volgens velen betaald met geld van Openbare Werken. “Maar die boot heeft Abrahams ook echt wel nodig”, zegt een NDP-lid uit Wanica cynisch lachend. “Want hij heeft op Noord een prachtig huis laten bouwen waar hij nog niet zo lang geleden is ingetrokken, maar bij een beetje regen staat de straat onder water.”

Bouwkundige luchtkastelen
Naast de in deze reportage al genoemde nieuwbouw van het ministerie van Openbare Werken zelf, zijn er meer projecten die in het tijdperk-Abrahams met veel bombarie werden aangekondigd, maar in werkelijkheid nooit verder dan de tekentafel zijn gekomen. Dat valt ook wel te begrijpen: op het ministerie ontbreekt het aan deskundigheid. Dat erkende ook directeur Bouwkundige werken. Lloyd Kotzebue, in de Ware Tijd van 18 mei: ‘We hebben een tekort aan ervaren kader’. Wat hij niet vertelde, is dat de meeste ervaren deskundigen na de regeringwisseling in 2010 het veld moesten ruimen, omdat ze niet de juiste politieke kleur hadden. De meest opvallende luchtkastelen op een rij.

Highway naar Zanderij
Het moet het paradepaardje van de regering- Bouterse worden, zoals de brug over de Surinamerivier en de Coppename dat waren voor de NDP-regering onder leiding van president Jules-Wijdenbosch: een heuse snelweg via de bestaande Highway naar Zanderij. Met echte flyovers, een dubbeldeks van ‘t Hogerhuysstraat en andere infrastructurele hoogstandjes zoals we die in Suriname nog niet kennen. In 2011 zou begonnen worden met de werkzaamhen, China zou het allemaal financieren. Het werd uitgesteld naar begin 2012, eind 2012 en, volgens de laatste berichten, maart 2013. Daartoe tekende minister Abrahams in novermber vorig jaar zelfs een overeenkomst met ACE Consultancy. Het Chinese Dalian zou de klus gaan klaren, zoals ze al zeveel wegen hebben mogen aanleggen. Het is nu augustus 2013, van de nieuwe Highway is nog geen centimeter gelegd.

Ontwatering
De bestrijding van wateroverlast in stad en land is een hoofdpijndossier dat al bij opeenvolgende regeringen op het bord heeft gelegen. Tot nu toe wist niemand daar raad mee. Ook Abrahams heeft zich erop stukgebeten. Traditiegetrouw lopen bij fikse regenbuien grote delen van Paramaribo-Noord onder water, maar ook bijvoorbeeld Latour en gebieden in Marowijne kregen het in de afgelopen tijd zwaar te verduren. Abrahams beloofde natuurlijk voor structurele oplossingen te zorgen, maar kwam niet verder dan wat ad-hoc maatregelen, die weinig soelaas boden. Maar wat dat betreft verschilde hij niet veel van zijn voorgangers.

Brug over Corantijn
Al decennia wordt gesproken over het grote economische belang van een brug over de Corantijn, om het reizen naar buurland Guyana te vereenvoudigen. Eind 2010 werd een intentieverklaring getekend met Ballast Nedam Infra Suriname, dat in ruil voor een bedrag van 483.000 euro een voorstudie verrichtte. Daarna bleef het akelig stil, waarschijnlijk vanwege geldgebrek. Gelukkig is er nog een veerverbinding.

Carolinabrug
Deze brug over de Surinamerivier is een vervelende erfenis waarmee de regering-Bouterse werd opgezadeld. Zoals dat ook het geval wat met de brug Hamburg-Uitkijk over de Saramacca. Constructies die bijna klaar waren, maar bouwkundig aan alle kanten rammelden. Ballast Nedam kreeg direct na het aantreden van de regering opdracht om de brug tussen Hamburg-Uitkijk te voltooien, wat ook gebeurde. Met de Carolinabrug lag het anders, mede doordat deze enkele jaren eerder door een zandschuit total loss was gevaren. Daar moest een nieuwe oeververbinding voor in de plaats komen. Voortvarend werd een overeenkomst afgesloten met, alweer, Ballast Nedam. De Nationale Assemblee vond de aanneemsom echter buitensporig hoog en stak daar een stokje voor. Het bouwbedrijf ontving uiteindelijk 110.000 euro voor voorbereidend werk dat reeds was uitgevoerd. Daarna bleek dat Ballast Nedam de brug alsnog mag bouwen. Zichtbaar is dat nog niet.

Verlenging Ringweg
In het overheidsprogramma InfoAct werd enkele maanden geleden enthousiast verteld dat de Ringweg vanaf Munder zou worden doorgetrokken naar Weg naar Zee, om het verkeer uit het westen een vrije doorgang te geven naar Paramaribo- Noord. Dat moet vooral de Kwattaweg richting centrum, waar files een dagelijks probleem zijn, ontlasten. Gravende machines werden in beeld gebracht, maar ook dit project lijkt inmiddels te zijn vastgelopen. Ook van de ‘integrale reorganisatie van het verkeer langs de Ringweg met de daaraan gekoppelde zijwegen’, zoals door Henk Wip van de afdeling Verkeer in januari was aangekondigd, is nog niets terechtgekomen.

Openbare Werken en corruptie
Het ministerie van Openbare Werken is van oudsher een departement waar bewindslieden sterk in de verleiding komen om te sjoemelen. Meestal ontspringen ze de justitiële dans als het uiteindelijk aan het licht komt, een enkele keer lopen ze tegen de lamp en moeten ze brommen. Zoals VHP’er Dewanand Balesar, die van 2000 tot 2005 minister was. Die werd vanwege fraude veroordeeld tot twee jaar cel, waarvan hij zeventien maanden heeft uitgezeten. Enkele dagen na de verkiezingen van 2010 kwam hij vrij. Met hem verdween ook groot aantal ambenaren van zijn ministerie achter de tralies. Zijn voorganger Rudolf Mangal, minister onder Jules Wijdenbosch (1996-2000), ontliep vervolging terwijl de bewijzen voor het oprapen lagen dat hij zich op grote schaal had beziggehouden met corrupte praktijken. De regering- Venetiaan-2 had bij haar aantreden weliswaar aangekondigd hem voor het gerecht te slepen, maar liet dat uiteindelijk na. Ook over Ganeskoemar Kandhai (VHP), minister van 2005-2010, deden vele verhalen de ronde, maar echte feiten over misstanden zijn nooit aan het licht gebracht of in de doofpot gestopt. Gevreesd moet worden dat dit ook bij Ramon Abrahams gebeurt en hij ermee wegkomt. Zijn opvolger en partijgenoot Rabin Parmessar heeft beloofd het allemaal anders te zullen doen en dat de tijd van ondoorzichtige onderhandse gunningen voorbij is. Eerst zien, dan geloven.