Freitag, 5. April 2013

Educatieve tocht voor leerlingen Domburg en Boto Pasi

GFC Nieuws

Friday 5 April
Groepsfoto met de minister en directeur
PARAMARIBO- Zesde klas leerlingen van OS Domburg in Wanica en de EBG-school Boto Pasi uit het district Sipaliwini hebben vandaag een bezoek gebracht aan onderwijsminister Shirley Sitaldin en directeur van Grace Malm-Lackin. Het bezoek is onderdeel van het Scholierenuitwisselingsprogramma, dat wordt gefinancierd door Stichting ARA uit Friesland (Nederland).
Het is het dertiende jaar dat dit project wordt uitgevoerd. Leerlingen uit verschillende districten worden hierdoor in de gelegenheid gesteld om hun ervaring met elkaar te delen. Een onderdeel van het uitwisselingsprogramma is een educatieve tocht. De kinderen doen volgens onderwijsminister Sitaldin op die manier onder meer kennis op van de verschillende bedrijven, instanties en processen.
Het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling ondersteunt daarom dit project. Coördinator van het uitwisselingsprogramma Estelda Phoelli-Seedo vroeg de bewindsvrouw om naar mogelijkheden te zoeken opdat het project wordt voortgezet. Het is de laatste keer dat Stichting ARA inkomt met financiën. Minister Sitaldin zegde alle medewerking toe.
Zowel de minister als de directeur riep de leerlingen op om hun uiterste best te doen op school. Het is van belang dat goede resultaten worden neergezet, spraken ze. In een van de liederen van de leerlingen werd bezongen hoe belangrijk het is om een diploma op zak te hebben. “Je kan de hele wereld rond reizen, maar zonder een diploma ben je nergens”, zongen de leerlingen. De educatieve tocht van vandaag bestond verder uit een bezoek aan het ministerie van Handel en Industrie en de Paramaribo Zoo. Morgen wordt het programma afgesloten.

Dienstag, 2. April 2013

Ex-minister Misiedjan adviseert over grondenrechten

DWTonline.com


02/04/2013 08:11 - Naomi Hoever
Oud minister van Justitie en Politie Martin Misiedjan.
Oud minister van Justitie en Politie Martin Misiedjan. Foto: Korps Politie Suriname  
PARAMARIBO - Ex-minister van Justitie en Politie, Martin Misiedjan, adviseert president Bouterse op gezette tijden over het vraagstuk van de grondenrechten. Hij is echter niet in dienst van het Kabinet, zo geeft hij aan. Op de vraag of hij betaald krijgt voor zijn adviezen wil Misiedjan geen antwoord geven.
Hoewel hij zijn zienswijze deelt op het kabinet van de president wil Misiedjan het woord adviseur nog niet in de mond nemen. "Ik ben geen adviseur, maar laat mijn licht schijnen op grond van mijn expertise en kennis op het gebied van mensenrechten. Ik help nadenken over dit vraagstuk."
De jurist geeft aan intensief betrokken te zijn geweest toen de Samaaca-case aanhangig werd gemaakt tegen de staat Suriname bij het Inter-Amerikaans Hof voor rechten van de mens. Ook was hij betrokken bij de Moiwana-klacht.
De ex-bewindsman omschrijft zijn adviezen als het bespreken van een vraagstuk met iemand die weet van zaken heeft. Hij vindt dat hij als jurist gespecialiseerd in mensenrechten de aangewezen persoon is.
Misiedjan zegt dat hij sinds hij minister is meedoet met dit soort besprekingen. ''Misschien word ik voorgoed aangetrokken als adviseur. De komende dagen zullen uitwijzen wat het wordt", spreekt hij zich voorzichtig uit.

Sonntag, 24. März 2013

Urban mercury pollution in the City of Paramaribo, Suriname

Suriname - Springer

Urban mercury pollution in the City of Paramaribo, Suriname




Inside Suriname - YouTube

Inside Suriname - YouTube

In this community directed documentary, land concessions in Suriname's interior threaten Indigenous and Maroon people as their land and water are taken and destroyed for economic development--including toxic cyanide and mercury from gold mining. This development benefits outsiders and threatens the people who have lived there for centuries. Note, while our previous films are similar in content, this documentary also includes Maroon stories as well as additional information on the gold mining process.



EMU hears of mercury dangers

MWR

By Bonnie Price LoftonEastern Mennonite University
HARRISONBURG, Va. — What is now an all-consuming campaign started quietly nine years ago with a routine U.S. government contract for environmental toxicologist Dan Peplow, a longtime member of Seattle Mennonite Church.
Sarah Augustine, a Mennonite sociologist who co-founded the Suriname Indigenous Health Fund, addressed about 100 people at Eastern Mennonite University on Feb. 6 in a talk co-sponsored by the Center for Justice and Peacebuilding and the Anabaptist Center for Religion and Society.
Sarah Augustine, a Mennonite sociologist who co-founded the Suriname Indigenous Health Fund, addressed about 100 people at Eastern Mennonite University on Feb. 6 in a talk co-sponsored by the Center for Justice and Peacebuilding and the Anabaptist Center for Religion and Society. — Photo by Jon Styer/EMU
So learned about 100 people at Eastern Mennonite University on Feb. 6 as they listened to guest speaker Sarah Augustine, now married to Peplow.
The U.S. Embassy in Suriname, on South America’s northern coast, hired Peplow in 2004 to test some people living in rural areas to see if gold mining might be having an impact on their health profiles.
Peplow, who holds a doctorate in ecotoxicology, was shocked by the results of testing blood, hair and urine of 262 Wayana villagers living along a major river, the Tapanahony. Every one of them had been poisoned by methylmercury, one of the world’s most toxic chemicals.
As Peplow knew from many famous cases ­in the 20th century, methylmercury poisoning typically can be traced to eating contaminated fish. Its effects are irreversible — impaired vision, hearing, speech and muscle control. Poisoned children often have severe deformities at birth and mental retardation.
Even more shocking to Peplow was the discovery that U.S. officials had no intention of warning the Wayana about the dangers and the likely source of the problem — river water contaminated by gold mining, often by North American businesses.
Peplow teamed up with a sociologist from Seattle Mennonite to secure interpreters and transportation to return to the Amazon rainforest and inform the Wayana. That sociologist was Augustine, whom he married in 2004.
They made the rounds of the United Nations Environmental Fund, the Inter-American Development Bank and government officials of both Suriname and the United States.
The couple gradually realized nobody from the outside world was going to take an interest if they didn’t commit for the long haul. They were both college-teaching academics who owned a small farm, not experienced activists. In search of assistance, they tapped their only firm base of support: their church.
With the help of fellow Mennonites and a Quaker or two, they formed the nonprofit Suriname Indigenous Health Fund in 2006.
From the beginning, they said this fund would only do what the indigenous people of Suriname wanted. But how to set up communication between those living on the banks of the Tapanahony ­— at least 90 minutes by bush plane into the interior of Suriname — and those living in Washington state?
Augustine said they set up a time-consuming system of sending information to the capital of Suriname to be translated into Dutch, the country’s official language, then into Wayana and then hand-carried for days to Wayana villages. Feedback returned by a similar route. Once a year or so, either Peplow or Augustine would lead a small group of visitors to consult with the Wayana in person.
The Wayana requested a movie to tell their story. It took years, Augustine said, because the Wayana wanted it done their way, based on lengthy interviews they did with each other. A 25-minute version of this footage, Indigenous Suriname, won three international awards, including one from the United Nations and one from the Smithsonian. Last year, an hourlong version was released, Inside Suriname: Human Rights in an Era of Global Development.
These days, Peplow and Augustine have given up on receiving help from governmental agencies and large nonprofits — most of whom, they believe, have agendas at variance with the local control and self-determination the Wayana desire.
Instead, the couple hopes the social justice stream of Christians will embrace the cause of survival in Suriname.
As a first step, they are asking churches of all stripes to denounce the “Doctrine of Discovery,” a philosophy dating to the early colonial era whereby any people viewed as “heathens, infidels or pagans” were considered to have no reason to exist, and were treated likewise. In late 2012, the World Council of Churches took this step.
More information about the work of the Suriname Indigenous Fund, including film clips and contact information, can be found at sihfund.org.


Freitag, 15. März 2013

Goodbye Suriname - the "Golden Future" of a lost Paradise on Vimeo



Goodbye Suriname - the "Golden Future" of a lost Paradise from pe wed on Vimeo.

Article from the website suriname.wedd.de, written in october 2008:


A calamitous mix of disastrous environmental activities is the reason of mercury pollution in Suriname
After research in nearly all internet sources there can be no doubt that not o­nly the Amerindian and Maroon population near the goldfields is severely contaminated with mercury but whole Suriname.
Why?  

1.
There is an extensive and uncontrolled use of mercury in the small scale gold mining which is polluting the Surinamese rivers from the areas of gold mining activities to their mouths in the Atlantic Ocean.
Watch the 
study from 1997 on this website. (Permissible WHO limits are 0.001 mg per liter- Mercury in mg per liter in the Lawa was 3,89, in the Marowijne 1.87, the Tapanahony 0.69, the Saramaka 0.10 and the Suriname 2.97) Given that this study was carried out in 1997 and it is estimated that an average of 20-30 tons of mercury per year is released into the environment in the interior, levels may be significantly higher today.
All people drinking water from these rivers or eating fish are poisoned, the inhabitants of the capital Paramaribo included.
See the results of a study carried out 2001 by the University of Leiden o­n mercury contamination in mothers and newborn babies born in a hospital in Paramaribo. The study found levels of mercury far above the average (0,4 and 1,4 mg) found in U.S. citizens. The highest level of 19 mg methyl mercury was found in a newborn baby, leading the researchers to the disturbing conclusion that mercury is accumulated in the foetus through the mother.

That means that mercury caused diseases and deformations will also hit the population in Suriname’s mainland, especially the capital Paramaribo.

Mercury may cause harmful effects to the nervous, digestive, respiratory, immune systems and to the kidneys, besides causing lung damage. Adverse health effects from mercury exposure can be: tremors, impaired vision and hearing, paralysis, insomnia, emotional instability, developmental deficits during foetal development, and attention deficit and developmental delays during childhood.

In o­ne word: a human disaster is approaching to the Surinamese people.

2.
Mercury is not o­nly released by it’s use for winning gold. It’s in high levels in Surinamese soil. Washed out by gold mining it amplifies the poisoning effects.
It’s known since many years that the Amazon region is rich in soiled mercury. When soil is opened by deforesting activities and washed out deep like in goldfields, great amounts of mercury are released.
Have a 
 look o­n the experiences of Brazilian scientists from gold mining in the Brazilian Amazon.

That means that banning mercury from gold mining will not solve the mercury problem in all its extension. Deforestation or building water-reservoirs are causing similar problems.

3. 
Emissions of gaseous mercury from biomass burning in an unexpected extension were detected from German scientists. Detailed and extensive measurements were made during long distance flights of an Airbus A340-600 from Lufthansa since December 2004.
See the results in this
 report.
Watching these results you come to the conclusion that burning activities in the Amazon rainforest are an important source of mercury contamination, too. The high temperatures in this region boost vaporization of mercury as well from the gold miners as from soil.

Result:
 A calamitous mix of disastrous environmental activities is the reason of mercury pollution in Suriname.

See also: 
Mercury in the Amazon: A Comprehensive Review with Special Emphasis o­n Bioaccumulation and Bioindicators
Report of Second Meeting of the Ad Hoc Open-Ended Working Group (OEWG-2) to Review and Assess Measures to Address the Global Issue of Mercury, 6-10 October 2008 | UNEP headquarters, Nairobi, Kenya



Nimos zet eerste stap naar uitbanning kwikgebruik

Starnieuws


Nimos zet eerste stap naar uitbanning kwikgebruik
15 Mar, 01:00
c3d621910d9c345bf05b40e9dd81ce6b.jpg
Door gebruik van kwik bij het zoeken naar goud, wordt het water in de kreten ernstig vervuild. (Archieffoto: Edward Troon)
Het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (Nimos) heeft de eerste stap gezet om het gebruik van kwik volledig uit te bannen. Het thema ‘Minimalisering en voorkomen van kwikgebruik in Suriname’, stond op een seminar donderdag centraal. Dit met het oog op de herdenking van het 15-jarig bestaan van het instituut vandaag, 15 maart. 

Het seminar moet leiden tot het ratificeren van het Minamata verdrag later dit jaar. Suriname kan hiermee behoren tot de eerste vijftig landen die nodig zijn om dit compleet nieuwe verdrag aan te nemen en te ratificeren. Op het seminar is dan ook volop aandacht besteed aan de inhoud van het verdrag, de effecten, voor- en nadelen van het ratificeren daarvan zijn en vooral wat Suriname zal moeten doen op het gebied van wetgeving om deel te kunnen zijn.

Tegengaan gebruik kwik 
Farsia Hausil, jurist bij het Nimos, heeft de inhoud van het verdrag met de deelnemers doorgenomen. Volgens haar is dit het eerste verdrag dat specifiek is gericht op het tegengaan van kwikgebruik, vooral in de kleinschalige mijnbouwindustrie. Andere verdragen die Suriname en ook andere landen hebben getekend, hebben slechts enkele verwijzingen.

Het Minamata verdrag is een lijvig document dat veertig artikelen beslaat die gedetailleerd zijn uitgewerkt. Het hoofddoel van het verdrag is de volledige bescherming van mens en milieu. Na ratificatie, zal in- en uitvoer van kwik, kwikproducten alleen mogelijk zijn per ontheffing van het secretariaat van dit verdrag.

Actieve betrokkenheid 
Waarnemend directeur van Nimos, Cedric Nelom, die het seminar opende, haalde aan dat deze eerste stap moet leiden tot een beleidsdocument. Daarin zal komen vast te staan wat er gedaan moet worden om partij te worden bij het verdrag. Het Nimos wil in het traject ervan verzekerd zijn en er op toezien dat het tekenen van het Minamata verdrag niet zonder meer zal plaatsvinden. Veel verdragen worden geratificeerd, waarna er weinig of helemaal geen uitvoering is. “Het is de bedoeling dat de gemeenschap ook participeert in dit proces”, stelde Nelom. Het Nimos heeft de vorige maand een publicatie uitgegeven waarin dertig verdragen zijn opgenomen die te maken hebben met het milieu. Het instituut zal volgens Nelom ook een pad uitstippelen hoe Suriname daadwerkelijk inhoud aan deze verdragen kan geven.

Op het seminar is veel aandacht besteed aan het kwikgebruik in Suriname. De wetenschappers Dennis Wip en Paul Ouboter van de Anton de Kom Universiteit van Suriname, hebben presentaties verzorgd over het kwikgebruik in de kleinschalige mijnbouwindustrie en de schadelijke effecten ervan voor lucht, bodem en water. Wip heeft speciaal voor het seminar recente metingen gedaan in Paramaribo over het kwikgehalte in de atmosfeer. Daaruit blijkt dat de concentratie van kwik in de atmosfeer vele malen hoger is dan toegestane normen van internationale instituten. De wetenschappers die hun bezorgdheid hebben geuit hierover, zijn toch van mening dat er beter en gestructureerd onderzoek zal moeten plaatsvinden op verschillende niveaus. Ook de commissie Ordening Goudsector in Suriname heeft deelgenomen aan het seminar. Manager Gerold Dompig heeft daar uitleg gegeven over de situatie in de goudvelden, met name de Green Belt, waar goud wordt gewonnen.

Kwikdamp Paramaribo overschrijdt internationale normen


Starnieuws 15 Mar, 06:00

7dbb19d11d3d70353dc3a7e5c202f3d1.jpg
De kwikdamp in de omgevingslucht van Paramaribo overschrijdt al jaren de grens van internationale normen en standaarden. “Er is liever gisteren dan vandaag actie nodig”, zegt onderzoeker Dennis Wip van de Anton de Kom Universiteit van Suriname, die in de afgelopen jaren twee maal per week metingen doet in de hoofdstad. Wip onthult dat de overmatige kwikdamp niet zozeer het gevolg is van de activiteiten van goudbedrijven in Paramaribo, maar van raffinaderijen, en processen in mijnbouwindustrie.

Volgens Wip produceert Paramaribo als kleine stad het zesvoudige aan kwikuitstoot dan een van de meest vervuilde steden in China. “Wat we moeten doen, is instanties als arbeidsinspecties gezondheidsinspecteurs en het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (Nimos) laten zorgen voor regelgeving en normen voor de productie en uitstoot van kwik”, zegt Wip. Volgens hem staan medewerkers in de raffinage én goudsector, maar ook personen die met de activiteiten niet te maken hebben bloot aan ernstigere gezondheidsgevaren.

Milieuwet met standaarden
Wip die donderdag een van de sprekers was op het eendaags seminar van het Nimos om het gebruik van kwik maximaal te reduceren, zegt aan Starnieuws dat vaker metingen te hebben gedaan in Paramaribo van tussen de 7000 tot 8000 nanogram per kubieke meter. Dit terwijl de norm van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) praat over 1 microgram of 1000 nanogram per kubieke meter. De wetenschapper zegt dat hierdoor de gezondheid van mens en de vervuiling van het milieu zonder meer onder druk komen te staan. Volgens hem is het nu dringend tijd dat er eindelijk een milieuwet komt met standaarden, waardoor bedrijven en personen in de mijnbouwindustrie juiste richtlijnen hebben.

Ook zijn collega Paul Ouboter, hoofd van de Zoölogische collectie van Suriname, heeft op het seminar gewezen op de vele metingen en onderzoekingen die hebben plaatsgevonden in Paramaribo en elders in het land. Ouboter weerspreekt dan ook een bericht van het ministerie van Arbeid, Technologische ontwikkeling en Milieu als zou er geen metingen worden verricht en geen data voor handen zijn. Wip zegt dat het kookpunt van kwik pas bereikt wordt bij een temperatuur van 357 graden Celsius, maar dat al bij een temperatuur van 39 graden er verdamping plaatsvindt. Contact met de huid, inademing via de longen en aantasting van hersenen en zenuwen zijn ernstige gevolgen waaraan de gemeenschap is blootgesteld. Symptomen die vaak genoeg geconstateerd worden zijn onder andere, blijvende beschadiging van zenuwstelsel, hallucinatie, overdreven emotionele reacties, zelfmoordneigingen en ook vroege beëindiging van zwangerschappen.

Wilfred Leeuwin