Suriname :: Informationen und Bilder
Today’s Dutch papers focus on former colony Suriname, where the parliament has passed a law that gives President Desi Bouterse immunity from prosecution for the murders of 15 political opponents back in 1982.
De Volkskrant notes that “Suriname has become more divided than ever” as a result of the amnesty. It sees the parliamentary vote as a reflection of how powerful the president is: basically “Bouterse gets what Bouterse wants”.
AD talks to Surinamers in the Netherlands who believe that “the past is the past” and that “putting Bouterse in jail won’t bring back the dead”. But a relative of one of those who died in what have become known as the December Murders says he feels like the parliament has stabbed him in the back.
De Telegraaf leads with a quote from a representative of the victims’ families who says “the victims have been killed all over again”. But it too speaks to Surinamers who want bygones to be bygones, arguing that “the country is moving forward under Bouterse’s leadership”.
Trouw has a word of warning for the president. It reckons that “Bouterse hasn’t saved his skin yet”, reporting that the opposition have vowed to revoke his immunity as soon as they get back into power.
Suriname’s amnesty: what the papers have to say
The Dutch government says it is “shocked and deeply disappointed” by developments and has vowed that Suriname will feel the consequences of its decision. So far Suriname doesn’t seem too bothered by threats. If Trouw is to be believed, the authorities in Paramaribo are “shrugging their shoulders” as they “enter a Cold War” with the Netherlands.
“Poor Suriname”, sighs de Volkskrant, commenting that the amnesty will have “a disastrous influence on justice in Suriname” and argues that “true reconciliation comes when the victims ask for it, not the perpetrators”.
AD speaks of “a sad day for justice in Suriname”, while nrc.next observes that “Suriname’s parliament has taken an axe to the roots of the rule of law”.
De Telegraaf fumes that “a country where the majority of the people’s representatives accept that the president can go unpunished for criminal behaviour is nothing more than a banana republic.”
But it’s the cartoonists who offer the most biting commentary. De Volkskrant’s cartoon shows Bouterse with Lady Justice in his lap, shoving his hand up her skirt. Trouw’s cartoonist depicts Bouterse dancing on the graves of both the murder victims and the justice system.
Freitag, 6. April 2012
Donnerstag, 5. April 2012
Het onrecht heeft gezegevierd
Suriname Stemt
Door Edgar Mampier on the 05 Apr 2012
Door Edgar Mampier on the 05 Apr 2012
 |
| vlag halfstok, toen voor de dood van Johan Ferrier, nu voor de dood van de democratie |
Alle drogredenen tot aanname van de gewijzigde amnestiewet zijn vruchteloos ontmaskerd, het heeft allemaal niet mogen baten, het onrecht heeft gezegevierd. Geerlings-Simons zei na afloop dan wel de initiatiefnemers niet te willen feliciteren, het koste haar duidelijk moeite dat over haar lippen te krijgen, en in de fractiekamer, waar de champagne ongetwijfeld rijkelijk vloeide om het mega-malicieuze volk nog méér te benevelen, zal zij dat zeker hebben goedgemaakt met brasa’s voor de intiatiefnemers. Deze coup is zonder meer te vergelijken met de Kristallnacht in Duitsland in 1938, de weg tot de autoritaire democratie ligt vanaf nu helemaal open.
Maar nóch die voorstemmers –evenmin als de bij stemming lafhartig weggebleven tegenstanders van BEP en NS– nóch Bouterse moeten denken dat ze hiermee vrijuit gaan. Bouterse was al getekend voor het leven, maar de hierboven genoemden hebben zich hiermee medeschuldig gemaakt aan misdaden tegen de menselijkheid, zij hebben nu ook bloed aan hun handen en zijn als Bouterse voor het leven getekend, gebrandmerkt.
Werden het brandmerk van de slavernij en het brandmerk van Auschwitz, Dachau, etcetera door de geschiedenis omgezet in geuzentekens, dat zal nooit en te nimmer het geval zijn met het brandmerk van de willoze volgelingen van moordenaar Bouterse, zij zullen tot het einde hunner dagen niet alleen worden nagewezen door alle nabestaanden en alle rechtgeaarde Surinamers, maar ook niet aflatend gekweld worden door hun eigen geweten, om tenslotte in de geschiedenis te boek te staan als het volks- en staatsvijandige deel van de Surinamers, dat het land met deze gewijzigde amnestiewet opnieuw voor decennia in het ongeluk heeft gestort.
Yasser Riedewald: Dit is onrechtvaardigheid!
Starnieuws 05 Apr, 00:10
Yasser Riedewald, zoon van de vermoorde advocaat, Harold Riedewald in De Nationale Assemblee woensdag.
“Ik weet nu dat er geen gerechtigheid te vinden is in Suriname. Wat hier is gebeurd, is onrecht op hoog niveau, een steek in me rug”. Geëmotioneerd, maar tot het eind van de vergadering gebleven in ‘het huis van de democratie’, heeft Yasser Riedewald moeten meemaken hoe het parlement besloot de daders van de 8 decembermoorden vrij te spreken van elke straf. Ze krijgen amnestie, zonder schuldbekentenis en zonder spijtbetuiging.
Yasser is de zoon van Harold Riedewald, advocaat die slachtoffer is van de decembermoorden. Hij is verbijsterd door de wijze waarop het wetsontwerp werd aangenomen woensdagavond. “Wat hier is gebeurd, is een grote onrechtvaardigheid”, herhaalt Yasser ontredderd in een interview met Starnieuws en de Ware Tijd. Het wetsontwerp werd aangenomen met 28 stemmen voor en 12 tegen.
Onrecht
“Ieder schijnt te vergeten dat mede dankzij de vijftien slachtoffers er democratie is en zij vrijuit mogen praten. We hadden ook in een dictatuur kunnen leven. Nu willen ze die vrijheid gebruiken om die amnestiewet door te drukken”, zegt Yasser. Voor hem is het onmogelijk dat aan een moordenaar, die vijftien mannen uit hun bed heeft laten slepen, heeft mishandeld en vermoord, amnestie wordt gegeven. “Als het een politieke situatie was, had ik er geen problemen mee gehad maar dan moet dat eerst bewezen worden".
Yassar zegt dat hij ondanks alle emotie deze behandeling van de amnestiewet persoonlijk wilde meemaken. Yasser, die vanaf de aanvang van de vergadering op de publieke tribune zat, werd opgemerkt door het assembleelid Ronny Asabina (fractieleider BEP). De parlementariër, die beneden in de zaal tegenover Yasser zat, merkte op een goed moment tijdens de vergadering op dat hij moeilijke momenten heeft steeds bij het opkijken geconfronteerd te worden met de geëmotioneerde zoon van de vermoorde advocaat. “We praten niet alleen tegen elkaar maar tegen het volk en de nabestaanden", zei Asabina.
Misbruik
Yasser zegt voor het eerst meegemaakt te hebben hoe de wet misbruikt kan worden. Hij beschuldigt Desi Bouterse ervan jonge politici te misbruiken voor zijn eigen belang en behoud. Al vanaf Bouterse president werd van Suriname had hij het voorgevoel dat iets dergelijks stond te gebeuren. “Ik ken Bouterse gelukkig niet persoonlijk maar ik kan wel vermoeden waartoe hij in staat is’, zegt Yasser.
Het rechtsproces was voor Yasser Riedewald de enige houvast op een mogelijke rechtvaardiging van wat hem in december 1982 is aangedaan. Geloof in wat het vervolgtraject zal zijn na de aanname van de wet, heeft hij niet. Volgens hem kan hij moeilijk dat deel van de samenleving dat van deze kwestie af wil, kwalijk nemen. “Ze hebben ook niet alle en juiste informatie. Ik weet dat 8 december niet gewoon een dag was waarop vijftien mensen zijn vermoord, maar dat mensen het leven is ontnomen die opkwamen voor hun rechten, voor democratie.
Wilfred Leeuwin
“Ik weet nu dat er geen gerechtigheid te vinden is in Suriname. Wat hier is gebeurd, is onrecht op hoog niveau, een steek in me rug”. Geëmotioneerd, maar tot het eind van de vergadering gebleven in ‘het huis van de democratie’, heeft Yasser Riedewald moeten meemaken hoe het parlement besloot de daders van de 8 decembermoorden vrij te spreken van elke straf. Ze krijgen amnestie, zonder schuldbekentenis en zonder spijtbetuiging.
Yasser is de zoon van Harold Riedewald, advocaat die slachtoffer is van de decembermoorden. Hij is verbijsterd door de wijze waarop het wetsontwerp werd aangenomen woensdagavond. “Wat hier is gebeurd, is een grote onrechtvaardigheid”, herhaalt Yasser ontredderd in een interview met Starnieuws en de Ware Tijd. Het wetsontwerp werd aangenomen met 28 stemmen voor en 12 tegen.
Onrecht
“Ieder schijnt te vergeten dat mede dankzij de vijftien slachtoffers er democratie is en zij vrijuit mogen praten. We hadden ook in een dictatuur kunnen leven. Nu willen ze die vrijheid gebruiken om die amnestiewet door te drukken”, zegt Yasser. Voor hem is het onmogelijk dat aan een moordenaar, die vijftien mannen uit hun bed heeft laten slepen, heeft mishandeld en vermoord, amnestie wordt gegeven. “Als het een politieke situatie was, had ik er geen problemen mee gehad maar dan moet dat eerst bewezen worden".
Yassar zegt dat hij ondanks alle emotie deze behandeling van de amnestiewet persoonlijk wilde meemaken. Yasser, die vanaf de aanvang van de vergadering op de publieke tribune zat, werd opgemerkt door het assembleelid Ronny Asabina (fractieleider BEP). De parlementariër, die beneden in de zaal tegenover Yasser zat, merkte op een goed moment tijdens de vergadering op dat hij moeilijke momenten heeft steeds bij het opkijken geconfronteerd te worden met de geëmotioneerde zoon van de vermoorde advocaat. “We praten niet alleen tegen elkaar maar tegen het volk en de nabestaanden", zei Asabina.
Misbruik
Yasser zegt voor het eerst meegemaakt te hebben hoe de wet misbruikt kan worden. Hij beschuldigt Desi Bouterse ervan jonge politici te misbruiken voor zijn eigen belang en behoud. Al vanaf Bouterse president werd van Suriname had hij het voorgevoel dat iets dergelijks stond te gebeuren. “Ik ken Bouterse gelukkig niet persoonlijk maar ik kan wel vermoeden waartoe hij in staat is’, zegt Yasser.
Het rechtsproces was voor Yasser Riedewald de enige houvast op een mogelijke rechtvaardiging van wat hem in december 1982 is aangedaan. Geloof in wat het vervolgtraject zal zijn na de aanname van de wet, heeft hij niet. Volgens hem kan hij moeilijk dat deel van de samenleving dat van deze kwestie af wil, kwalijk nemen. “Ze hebben ook niet alle en juiste informatie. Ik weet dat 8 december niet gewoon een dag was waarop vijftien mensen zijn vermoord, maar dat mensen het leven is ontnomen die opkwamen voor hun rechten, voor democratie.
Wilfred Leeuwin
Mittwoch, 4. April 2012
Coalitiepartner AC eist uitzonderen massamoord
Waterkant.Net
PARAMARIBO, 4 apr – Geen amnestie voor de massaslachting in het dorp Moiwana. Dit is de keiharde eis van coalitiepartner A Combinatie, AC. Pas bij uitsluiting van de legeractie uit 1986 is steun mogelijk voor de nieuwe amnestiewet. Volgens AC-leider Ronnie Brunswijk is het alles of niets. De eis plaats de partners wel voor een dilemma.
Toegeven betekent ruim voldoende steun voor amnestie. Maar het is ook snijden in de eigen vingers. Want de kritiek op de oude amnestieregeling is dat die uitzonderingen maakt. Sommige periodes en gevallen komen wel in aanmerking en andere niet. AC valt vooral over het typeren van de slachtoffers van Moiwana als verdachten. “Dit kunnen we niet accepteren”, zegt Brunswijk tegenover de Ware Tijd. Het kan er niet in dat de merendeels vrouwen en kinderen zo worden beschreven.
Volgens het wetsvoorstel komt er amnestie voor personen die van strafbare feiten worden verdacht “in het kader van verdediging van de staat en/of omverwerping van het wettig gezag, zoals de gebeurtenissen in december 1982 en de Binnenlandse Oorlog.” Ook speelt het vonnis van het Inter-Amerikaanse Hof voor Mensenrechten. Het Hof eist vervolging en berechting van de verantwoordelijken voor de massamoord. Bij de legeractie werden ruim veertig burgers omgebracht.
PARAMARIBO, 4 apr – Geen amnestie voor de massaslachting in het dorp Moiwana. Dit is de keiharde eis van coalitiepartner A Combinatie, AC. Pas bij uitsluiting van de legeractie uit 1986 is steun mogelijk voor de nieuwe amnestiewet. Volgens AC-leider Ronnie Brunswijk is het alles of niets. De eis plaats de partners wel voor een dilemma.
Toegeven betekent ruim voldoende steun voor amnestie. Maar het is ook snijden in de eigen vingers. Want de kritiek op de oude amnestieregeling is dat die uitzonderingen maakt. Sommige periodes en gevallen komen wel in aanmerking en andere niet. AC valt vooral over het typeren van de slachtoffers van Moiwana als verdachten. “Dit kunnen we niet accepteren”, zegt Brunswijk tegenover de Ware Tijd. Het kan er niet in dat de merendeels vrouwen en kinderen zo worden beschreven.
Volgens het wetsvoorstel komt er amnestie voor personen die van strafbare feiten worden verdacht “in het kader van verdediging van de staat en/of omverwerping van het wettig gezag, zoals de gebeurtenissen in december 1982 en de Binnenlandse Oorlog.” Ook speelt het vonnis van het Inter-Amerikaanse Hof voor Mensenrechten. Het Hof eist vervolging en berechting van de verantwoordelijken voor de massamoord. Bij de legeractie werden ruim veertig burgers omgebracht.
Tegenstanders amnestiewet worden mond gesnoerd door voorzitter Assemblee – Selectieve democratie in Assemblee
Obsession Magazine
Tegenstanders in de Nationale Assemblee worden door de voorzitter, mevrouw Jennifer Simons, de mond gesnoerd. Indieners van het wijzigingsvoorstel van de amnestiewet voeren woensdag 4 april het woord en betogen waarom zij voor een hernieuwde amnestiewet zijn. Essentie van die betogen is dat zij ‘verzoening’ willen en ‘vooruitgang’ voor het land. Zij willen de ogen sluiten en weglopen voor de moorden op vijftien onschuldigen op 8 december 1982 en de vervolging van de verdachten van die moorden, waaronder huidig president Bouterse.
Tegenstanders van het voorstel mogen slechts een minuut reageren op hetgeen bijvoorbeeld door Ricardo Panka en Andre Misiekaba is betoogd. Natuurlijk hebben tegenstanders al uitgebreid kunnen reageren een dag eerder, tijdens de openbare vergadering van dinsdag 3 april. Maar, op woensdag 4 april zijn het de indieners van het wijzigingsvoorstel van de amnestiewet die hun verhaal houden.
Het spreekt voor zich dat de oppositie zich genoodzaakt voelt om uitgebreid in te gaan op de woorden van de indieners. Zo reageerde het Assembleelid Harish Monorath van Nieuw Suriname fel op opmerkingen van Misiekaba dat de rechterlijke macht niet onafhankelijk zou zijn. Maar, ook Monorath kon niet langer dan slechts een minuut zijn opmerkingen maken. Misiekaba liet onomwonden weten dat de 8 decembermoorden onder geen enkel beding geplaatst kunnen worden onder mensenrechtenschendingen.
Van Assembleeleden die een minuut spraken en dreigden langer te spreken, werd door mevrouw Simons prompt de microfoon uitgeschakeld daarbij het woord ‘sorry’ mompelend.
Van enige democratie in de Nationale Assemblee is nauwelijks sprake. Er heerst selectieve democratie in het Surinaams parlement. De indieners van het wijzigingsvoorstel mogen daarentegen ongestoord hun verhaal doen, zonder enige tijdrestrictie. Misiekaba komt over als een wijsneus die zijn uiterste best doet om iedereen te doen laten geloven dat het nu tijd is voor verzoening. De NDP’er wil echter niets meer en niets minder dan het buiten schot houden van zijn leider, Desie Bouterse. Maar hij en zijn collega-indieners durven het niet aan om oprecht te zijn. Zij verschuilen zich achter ‘de ontwikkeling en voortgang’ van Suriname.
Triest is dat hij zelfs op een moment in zijn betoog het verleden van de overleden Nederlandse Prins Bernhard er aan de haren bij trok. Daaruit blijkt dat hij nauwelijks valide argumenten heeft voor het wijzigen van de amnestiewet. Ook Mandela en De Klerk – Zuid-Afrika – werden naar voren getrokken door de jonge Misiekaba. Na de behandeling van de amnestiewet is de Surinaamse democratie zwart geworden…..
(Red. Obsession Magazine)
April 4, 2012
Tegenstanders in de Nationale Assemblee worden door de voorzitter, mevrouw Jennifer Simons, de mond gesnoerd. Indieners van het wijzigingsvoorstel van de amnestiewet voeren woensdag 4 april het woord en betogen waarom zij voor een hernieuwde amnestiewet zijn. Essentie van die betogen is dat zij ‘verzoening’ willen en ‘vooruitgang’ voor het land. Zij willen de ogen sluiten en weglopen voor de moorden op vijftien onschuldigen op 8 december 1982 en de vervolging van de verdachten van die moorden, waaronder huidig president Bouterse.
Het spreekt voor zich dat de oppositie zich genoodzaakt voelt om uitgebreid in te gaan op de woorden van de indieners. Zo reageerde het Assembleelid Harish Monorath van Nieuw Suriname fel op opmerkingen van Misiekaba dat de rechterlijke macht niet onafhankelijk zou zijn. Maar, ook Monorath kon niet langer dan slechts een minuut zijn opmerkingen maken. Misiekaba liet onomwonden weten dat de 8 decembermoorden onder geen enkel beding geplaatst kunnen worden onder mensenrechtenschendingen.
Van Assembleeleden die een minuut spraken en dreigden langer te spreken, werd door mevrouw Simons prompt de microfoon uitgeschakeld daarbij het woord ‘sorry’ mompelend.
Van enige democratie in de Nationale Assemblee is nauwelijks sprake. Er heerst selectieve democratie in het Surinaams parlement. De indieners van het wijzigingsvoorstel mogen daarentegen ongestoord hun verhaal doen, zonder enige tijdrestrictie. Misiekaba komt over als een wijsneus die zijn uiterste best doet om iedereen te doen laten geloven dat het nu tijd is voor verzoening. De NDP’er wil echter niets meer en niets minder dan het buiten schot houden van zijn leider, Desie Bouterse. Maar hij en zijn collega-indieners durven het niet aan om oprecht te zijn. Zij verschuilen zich achter ‘de ontwikkeling en voortgang’ van Suriname.
Triest is dat hij zelfs op een moment in zijn betoog het verleden van de overleden Nederlandse Prins Bernhard er aan de haren bij trok. Daaruit blijkt dat hij nauwelijks valide argumenten heeft voor het wijzigen van de amnestiewet. Ook Mandela en De Klerk – Zuid-Afrika – werden naar voren getrokken door de jonge Misiekaba. Na de behandeling van de amnestiewet is de Surinaamse democratie zwart geworden…..
(Red. Obsession Magazine)
April 4, 2012
Starnieuws - column: De zuilen zijn overeind gebleven
Starnieuws - column: 04 Apr, 06:30
De zuilen van het hoofdbureau van de politie aan de Waterkant zijn fier blijven staan en vormen de stille getuigen van de historie van Suriname. (Foto: Edward Troon)
Op maandag 25 februari 1980 is het hoofdkwartier van het Korps Politie Suriname in een vlammenzee opgegaan. De politie werd door de coupplegers overmeesterd, ontwapend, ontkleed en vernederd. Maar de granaten en kogels die afgevuurd werden, hebben de massieve zuilen van het historische pand niet kunnen neerhalen. De pilaren werden gereinigd door het oerelement vuur, terwijl de aarde ze stevig vasthield en bescherming bood. Zich in de lucht verheffend en ontdaan van hun liefdevolle last, bleven ze roerloos uitkijken op de Surinamerivier, van waaruit ze werden belaagd.
De pilaren maken nu deel uit van het 'monument van de revolutie', als teken van overwinning. Maar deze stille en indringende getuigen van de geschiedenis tonen aan dat de dragers van de rechtsstaat, ondanks alle geweld en turbulentie in de jaren tachtig, overeind zijn blijven staan. De karakteristieke zuilen staan symbool voor dat wat vernietigd is weer opgebouwd zal worden.
Nagenoeg het hele land heeft geleden in de jaren tachtig. Veel families hebben dierbaren verloren, vanaf de eerste dag van de gewelddadige machtsovername. De vijftienvoudige brute moorden van critici van het militaire bewind en de vernietiging van de radio's ABC, Radika, drukkerij De Vrije Stem en het gebouw van de Moederbond zorgden voor een dreun die na bijkans 30 jaar nog steeds zijn echo in het universum doet klinken. De slachtingen tijdens de binnenlandse oorlog van burgers, militairen en mensen die illegaal naar de wapens grepen, hebben de klank alleen maar verder versterkt.
Het donkerrode bloed dat gevloeid heeft op 8 december, stroomde uit de gefolterde lichamen van de gevangenen die weerloos waren. Zij kunnen niet veroordeeld worden door volksvertegenwoordigers tot criminelen die het wettige gezag omver wilden werpen. De daders waren niet met een heroïsche strijd bezig om het vaderland te redden. De mensenrechtenschenders noch de nabestaanden zijn formeel geconsulteerd door de parlementaire initiatiefnemers. De sfeer van polarisatie is er weer. Mensen staan opnieuw lijnrecht tegenover elkaar.
Suriname wordt voor de zoveelste keer op de proef gesteld. Met de ervaringen van de jaren tachtig bij slachtoffers én daders, moeten wij in staat zijn om niet dezelfde fouten te maken. Nooit meer mag het land teruggeworpen worden naar het donkerste tijdperk van de republiek. De vertegenwoordigers van het volk debatteren over de wijziging van de amnestiewet. De hele wereld kijkt naar de politieke arena waar een heftige woordenstrijd plaatsvindt.
De uitkomst van het debat is van te voren bepaald. Wie de numerieke meerderheid heeft, kan zijn wil opleggen. Geen enkel juridisch, politiek, emotioneel of historisch argument telt. Ook al heeft hetzelfde parlement in 1995 een motie aangenomen, waarin aangedrongen werd op berechting van de mensenrechtenschenders, doet er nu niet toe. Tijdens de debatten, vanuit de gemeenschap én planeet Aarde is er voldoende duidelijk gemaakt dat het initiatiefvoorstel het daglicht niet kan verdragen.
We leven in het dertigste jaar na 8 december 1982. In deze drie decennia heeft het volk diverse problemen overwonnen en de rechtsstaat met vallen en opstaan opnieuw gevestigd. Intussen staat er een nieuwe generatie te trappelen om het roer over te nemen. We worden opnieuw beproefd.
De 49 parlementariërs die nu in het land zijn (Marinus Bee en Mahinder Rathipal zijn in het buitenland), en uitverkoren zijn om de half miljoen mensen te vertegenwoordigen, moeten vandaag een historische keuze maken. Van hun beslissing zal afhangen of wij teruggeworpen zullen worden op de scherven van dertig jaar geleden óf dat wij met alle ervaringen en leed in staat zijn een compromis te bereiken, waarbij de rechtsstaat als een zuil overeind blijft staan.
Nita Ramcharan
De zuilen van het hoofdbureau van de politie aan de Waterkant zijn fier blijven staan en vormen de stille getuigen van de historie van Suriname. (Foto: Edward Troon)
Op maandag 25 februari 1980 is het hoofdkwartier van het Korps Politie Suriname in een vlammenzee opgegaan. De politie werd door de coupplegers overmeesterd, ontwapend, ontkleed en vernederd. Maar de granaten en kogels die afgevuurd werden, hebben de massieve zuilen van het historische pand niet kunnen neerhalen. De pilaren werden gereinigd door het oerelement vuur, terwijl de aarde ze stevig vasthield en bescherming bood. Zich in de lucht verheffend en ontdaan van hun liefdevolle last, bleven ze roerloos uitkijken op de Surinamerivier, van waaruit ze werden belaagd.
De pilaren maken nu deel uit van het 'monument van de revolutie', als teken van overwinning. Maar deze stille en indringende getuigen van de geschiedenis tonen aan dat de dragers van de rechtsstaat, ondanks alle geweld en turbulentie in de jaren tachtig, overeind zijn blijven staan. De karakteristieke zuilen staan symbool voor dat wat vernietigd is weer opgebouwd zal worden.
Nagenoeg het hele land heeft geleden in de jaren tachtig. Veel families hebben dierbaren verloren, vanaf de eerste dag van de gewelddadige machtsovername. De vijftienvoudige brute moorden van critici van het militaire bewind en de vernietiging van de radio's ABC, Radika, drukkerij De Vrije Stem en het gebouw van de Moederbond zorgden voor een dreun die na bijkans 30 jaar nog steeds zijn echo in het universum doet klinken. De slachtingen tijdens de binnenlandse oorlog van burgers, militairen en mensen die illegaal naar de wapens grepen, hebben de klank alleen maar verder versterkt.
Het donkerrode bloed dat gevloeid heeft op 8 december, stroomde uit de gefolterde lichamen van de gevangenen die weerloos waren. Zij kunnen niet veroordeeld worden door volksvertegenwoordigers tot criminelen die het wettige gezag omver wilden werpen. De daders waren niet met een heroïsche strijd bezig om het vaderland te redden. De mensenrechtenschenders noch de nabestaanden zijn formeel geconsulteerd door de parlementaire initiatiefnemers. De sfeer van polarisatie is er weer. Mensen staan opnieuw lijnrecht tegenover elkaar.
Suriname wordt voor de zoveelste keer op de proef gesteld. Met de ervaringen van de jaren tachtig bij slachtoffers én daders, moeten wij in staat zijn om niet dezelfde fouten te maken. Nooit meer mag het land teruggeworpen worden naar het donkerste tijdperk van de republiek. De vertegenwoordigers van het volk debatteren over de wijziging van de amnestiewet. De hele wereld kijkt naar de politieke arena waar een heftige woordenstrijd plaatsvindt.
De uitkomst van het debat is van te voren bepaald. Wie de numerieke meerderheid heeft, kan zijn wil opleggen. Geen enkel juridisch, politiek, emotioneel of historisch argument telt. Ook al heeft hetzelfde parlement in 1995 een motie aangenomen, waarin aangedrongen werd op berechting van de mensenrechtenschenders, doet er nu niet toe. Tijdens de debatten, vanuit de gemeenschap én planeet Aarde is er voldoende duidelijk gemaakt dat het initiatiefvoorstel het daglicht niet kan verdragen.
We leven in het dertigste jaar na 8 december 1982. In deze drie decennia heeft het volk diverse problemen overwonnen en de rechtsstaat met vallen en opstaan opnieuw gevestigd. Intussen staat er een nieuwe generatie te trappelen om het roer over te nemen. We worden opnieuw beproefd.
De 49 parlementariërs die nu in het land zijn (Marinus Bee en Mahinder Rathipal zijn in het buitenland), en uitverkoren zijn om de half miljoen mensen te vertegenwoordigen, moeten vandaag een historische keuze maken. Van hun beslissing zal afhangen of wij teruggeworpen zullen worden op de scherven van dertig jaar geleden óf dat wij met alle ervaringen en leed in staat zijn een compromis te bereiken, waarbij de rechtsstaat als een zuil overeind blijft staan.
Nita Ramcharan
Sonntag, 1. April 2012
Open brief: Het volk moet ons land redden
Starnieuws 01 Apr, 14:30
Het volk moet ons land redden van een dreigende internationale veroordeling en de schande die wij zullen begaan. Bovenal moeten wij de scheiding der machten te allen tijde handhaven. Suriname wordt steeds meer in een negatief daglicht geplaatst. Hebben wij geen respect voor het rechtssysteem? Gedogen wij mensenrechtenschendingen? Blijkbaar doen onze leiders dat wel, maar dat betekent niet dat wij dit ondersteunen.
Het zou ons niet verbazen als een groot deel van de Mega Combinatie het liever ook niet zou hebben. Maar de aanhangers van de Mega Combinatie zijn in een vervelende positie en het deel dat tegen is, houdt zich stil. Wij willen hen en de rest van het volk oproepen om gezichtsverlies te voorkomen en de grondwet te beschermen. De NDP kan veel beter dan dit zijn, maar nu riskeert deze partij voor altijd het stigma te dragen van de partij die mensenrechtenschendingen gedoogd en daarbij ook nog onze grondwet heeft geschonden. Er staan dan wel heel veel schendingen op jullie geweten. In principe geldt dit ook voor ons, alle Surinamers, als wij dit niet voorkomen.
De NDP is een dynamische partij met veel potentie, maar helaas wordt deze belemmerd door de agenda en de grip van de ‘grote Bazen’; Bazen die heel veel op hun geweten hebben. Een groot deel van het volk weet dit, en zal dat nooit los laten. De NDP zou dus veel meer kunnen groeien en voor ons land betekenen als ze loslaat van deze bevlekte Bazen. Zoals wij gemerkt hebben, hebben veel gerespecteerde kernfiguren, hun principes en integriteit ook verloren. Jammer! Op allerlei manieren trachten zij de realiteit te verdraaien.
Ondertussen is er heel veel tegengeluid geuit vanuit verschillende hoeken, en toch willen onze leiders de verdachten van mensenrechtenschendingen beschermen. Koste wat het kost. Grondwet opzij, internationale verdragen opzij, principes opzij. Wel, dat geldt niet voor ons en wij hopen dat wij kunnen spreken namens een groot deel van de Surinamers. Wij, een groep studenten en pas afgestudeerden, hebben een facebookpagina aangemaakt. Steun onze pagina
www.facebook.com ReDSu door op 'like' te klikken. Als wij genoeg ondersteund worden, zullen wij dit internationaal kenbaar maken om deze schande in te perken. In de meest optimistische situatie, kunnen wij elkaar inspireren om op te komen voor onze toekomst, voor de generaties die volgen. Vergeet niet dat als wij al deze moorden en martelingen tussen 1980 en 1992 gedogen, er niet zo veel overblijft van het ontmoedigingseffect dat justitie zou moeten hebben op opkomende criminelen. Het maakt ons niet uit welke partijen ons land besturen, zolang we niet overgaan tot het gedogen van misdaden, vooral geen moorden, martelingen en andere schendingen van mensenrechten en vooralsnog het schenden van onze eigen rechtsstaat.
“True peace is not merely the absence of tension: it is the presence of justice.” Martin Luther King, Jr
No Justice, No Peace
De initiatiefnemers van ReDSu
Denny Teng, Sandra Taa en Faiza Rehmann
Het volk moet ons land redden van een dreigende internationale veroordeling en de schande die wij zullen begaan. Bovenal moeten wij de scheiding der machten te allen tijde handhaven. Suriname wordt steeds meer in een negatief daglicht geplaatst. Hebben wij geen respect voor het rechtssysteem? Gedogen wij mensenrechtenschendingen? Blijkbaar doen onze leiders dat wel, maar dat betekent niet dat wij dit ondersteunen.
Het zou ons niet verbazen als een groot deel van de Mega Combinatie het liever ook niet zou hebben. Maar de aanhangers van de Mega Combinatie zijn in een vervelende positie en het deel dat tegen is, houdt zich stil. Wij willen hen en de rest van het volk oproepen om gezichtsverlies te voorkomen en de grondwet te beschermen. De NDP kan veel beter dan dit zijn, maar nu riskeert deze partij voor altijd het stigma te dragen van de partij die mensenrechtenschendingen gedoogd en daarbij ook nog onze grondwet heeft geschonden. Er staan dan wel heel veel schendingen op jullie geweten. In principe geldt dit ook voor ons, alle Surinamers, als wij dit niet voorkomen.
De NDP is een dynamische partij met veel potentie, maar helaas wordt deze belemmerd door de agenda en de grip van de ‘grote Bazen’; Bazen die heel veel op hun geweten hebben. Een groot deel van het volk weet dit, en zal dat nooit los laten. De NDP zou dus veel meer kunnen groeien en voor ons land betekenen als ze loslaat van deze bevlekte Bazen. Zoals wij gemerkt hebben, hebben veel gerespecteerde kernfiguren, hun principes en integriteit ook verloren. Jammer! Op allerlei manieren trachten zij de realiteit te verdraaien.
Ondertussen is er heel veel tegengeluid geuit vanuit verschillende hoeken, en toch willen onze leiders de verdachten van mensenrechtenschendingen beschermen. Koste wat het kost. Grondwet opzij, internationale verdragen opzij, principes opzij. Wel, dat geldt niet voor ons en wij hopen dat wij kunnen spreken namens een groot deel van de Surinamers. Wij, een groep studenten en pas afgestudeerden, hebben een facebookpagina aangemaakt. Steun onze pagina
www.facebook.com ReDSu door op 'like' te klikken. Als wij genoeg ondersteund worden, zullen wij dit internationaal kenbaar maken om deze schande in te perken. In de meest optimistische situatie, kunnen wij elkaar inspireren om op te komen voor onze toekomst, voor de generaties die volgen. Vergeet niet dat als wij al deze moorden en martelingen tussen 1980 en 1992 gedogen, er niet zo veel overblijft van het ontmoedigingseffect dat justitie zou moeten hebben op opkomende criminelen. Het maakt ons niet uit welke partijen ons land besturen, zolang we niet overgaan tot het gedogen van misdaden, vooral geen moorden, martelingen en andere schendingen van mensenrechten en vooralsnog het schenden van onze eigen rechtsstaat.
“True peace is not merely the absence of tension: it is the presence of justice.” Martin Luther King, Jr
No Justice, No Peace
De initiatiefnemers van ReDSu
Denny Teng, Sandra Taa en Faiza Rehmann
Abonnieren
Posts (Atom)
