Suriname

Radio- en tv-stations hebben massahysterie georganiseerd

2012-01-12T06:58:00.000-08:00

Suriname Stemt
Door Joshua Taytelbaum on the 12 Jan 2012

auteursrechten zijn niet ‘free for all’!

Eén ding moet de radio-, tv- en evenementenexploitanten worden nagegeven: ze zijn in staat gebleken jan en alleman, het hele volk tot ware hysterie te drijven. Dankzij hun gemanipuleer zit Sasur nu in de beklaagdenbank. Volledig onterecht. Gebleken is dat de media-wereld oppermachtig is, één dag staken op radio en tv en Sasur staat schaakmat.

Maar als één ding hiermee duidelijk is geworden, dan is het wel dat de ongebreidelde belangenverstrengeling in ons land wéér zijn werk heeft gedaan. Waarom riep onze minister van Binnenlandse Zaken, Moestadja, een paar maanden geleden dat als er geen draagvlak was voor Sasur, dit instituut haar werkzaamheden maar moest staken? Precies, omdat Radio Mustika van hém is! Waarom mengen zelfs de kerken zich in de discussie? Precies, omdat ook zíj radiostations bezitten en dus auteursrechten moeten afdragen! Waarom neemt Ameerali zo’n laffe houding aan? Precies, omdat zijn bedrijf, Djinipi, boeken, tijdschriften, etcetera, in grote getalen illegaal kopieert, óók hij ontduikt auteursrechten!

Definitie
Wikipedia geeft de volgende definitie: “Auteursrecht is het recht van de maker of een eventuele rechtverkrijgende van een werk van literatuur, wetenschap of kunst om te bepalen hoe, waar en wanneer zijn werk wordt openbaar gemaakt of verveelvoudigd. Het auteursrecht ontstaat van rechtswege. Men hoeft niets te deponeren of te registreren”, en voegt daar aan toe: “Aanvankelijk was het auteursrecht bedoeld voor de tekst van boeken, maar door een geleidelijke uitbreiding van het werkingsgebied is het tegenwoordig ook op veel andere zaken van toepassing, zoals toespraken, software, foto’s, films, opgenomen muziek, beeldende kunstwerken, bouwwerken en journalistiek werk.

Wat is het probleem?
Het probleem is dat in Suriname, ondanks onze reeds lang bestaande wet op het auteursrecht, deze rechten altijd op grote schaal met voeten zijn getreden, en dat ook nimmer sancties zijn ingesteld, ‘laat maar waaien’ dacht men. Maar aangezien we in Suriname niet op een eiland leven, gingen handelspartners, waaronder Amerika, eisen stellen, en één daarvan was dat Suriname toezicht moest gaan houden op de naleving van de auteurswet en dat voor het gebruik van in dit geval Amerikaanse boeken, muziek, etcetera, auteursrechten moesten worden geheven en uitbetaald aan de auteurs of rechthebbenden.

We weten met z’n allen dat we hier in Suriname de mooiste merkartikelen kunnen kopen, tenslotte, wie wil nog ánders dan merkkleding dragen? Dus kopen we Chanel, Diesel, Dolce & Gabana, Gucci, Levi, Nike, Vuitton, en ga zo maar door, alhoewel wij wéten dat wat hier verkocht wordt voor het overgrote deel nep is. Onze naai-ateliers zijn vaardig genoeg om het logo, waarop óók al auteursrechten rusten, kunstig in bloesjes, broekjes, truitjes, etcetera, kunstig aan te brengen. Wij weten dat het nep is, want we weten dat het anders duur is, en tóch kopen we het. Zelfs dat kópen is al een strafbaar feit. Waar denkt u dat al die goedkope CD’s van Boembox en Disco Amigo vandaan komen? Precies, met duizenden illegaal gekopieerd, zonder ook maar één cent auteursrechten te betalen. Met andere woorden, al die mensen ontduiken de wet en worden rijk ten koste van de auteurs, juister gezegd: het zijn gewoon criminelen.

In die situatie kwam verandering toen onze regering in 2006 aan Sasur de licentie verschafte als uitvoerend orgaan op de auteurswet, gerechtigde om de verschuldigde auteursrechten te betalen. Sasur begon ‘low key’ en probleemloos met de eerst voor de hand liggende instellingen en organisaties, maar toen in 2008 de radio-, tv- en evenementen- organisatoren aan de beurt waren, brak de hel los. Werner Duttenhofer van Radio 10 riep onmiddellijk uit: “Auteursrechten, wat is dat, auteursrechten?”, allemaal trokken naar het regeringsgebouw om bij toenmalig vice-president Sardjoe hun beklag te doen, en sindsdien sleept die ellende zich voort.

Niet Sasur is de boosdoener
Vandaag is wel het (voorlopige) dieptepunt bereikt. Na de zóveelste opschorting van Sasur’s werkzaamheden gister valt het hele land over Sasur heen, de kerken zingen in koor mee en De Nationale Assemblée roept Sasur zelfs ‘op het matje’, zoals GFC-Nieuws dat noemt, terwijl zeker de DNA béter weet, ook al omdat ze recent volledig door Sasur is geïnformeerd, maar… het spel moet gespeeld worden!

Het wordt de hoogste tijd dat de regering zijn verantwoordelijkheid neemt door voor eens en voor altijd te verklaren dat het betalen van auteursrechten een wettelijke verplichting is waaraan elk landskind zich heeft te houden, de vice-president, de minister, de parlementariër, de rechter, de notaris, de arts, de dominee, de winkelier, kortom alle burgers van dit land, ongeacht of zij belangen hebben in de muziekbranche of niet, en daarbij dat overtreding zal worden gestraft.

De regering heeft laakbaar gedrag vertoond door niet van meet af aan luid en duidelijk te verklaren dat Sasur opdracht heeft van de regering om toe te zien op naleving van de muziekauteursrechten en dat Sasur als zodanig een wetsdienaar is, wiens werkzaamheden niets in de weg mag worden gelegd. De regering zal dit nu eindelijk moeten erkennen, excuses moeten aanbieden en streng moeten toezien op naleving van de wet. Doe zij dit niet dan blijft Suriname één van de Piraten van het Caraïbisch gebied en de risee van de hele wereld.

N.B.: zie ook mijn voorgaand artikel Dankzij Doerga & Duttenhofer is en blijft Suriname “the” Pirate of the Caribbean, en de daarin vermelde voorafgaande artikelen.

Jamaicaanse krant haalt uit naar Bouterse

2012-01-11T08:01:00.000-08:00

De Ware Tijd

door Ivan Cairo 11/01/2012

Paramaribo - De Jamaicaanse krant Jamaica Observer heeft in haar editie van gisteren in het redactioneel fors uitgehaald naar president Desi Bouterse als voorzitter van de Caricom.

Vanwege de militaire staatsgreep in 1980, zijn betrokkenheid bij de machtsgreep tegen president Ramsewak Shankar in 1990, zijn verdachtenstatus in het Decembermoordenproces en zijn drugsveroordeling in Nederland mist hij volgens deze krant elke morele autoriteit om de Caricom te leiden. De krant vraagt zich af waar het respect van Bouterse voor de Caricom was, toen hij in februari 1980 de democratisch gekozen regering-Arron omver wierp. “Hij zal niet in staat zijn om met enige geloofwaardigheid Caricoms belangen in het buitenland, met name in Europa, waar hij een criminele veroordeling heeft in een EU-lidland, te behartigen”, schrijft de Jamaica Observer. Het dagblad is het overigens volkomen eens met hetgeen Bouterse in zijn nieuwsjaarrede als Caricom-voorzitter heeft gesteld omtrent de ontwikkelingsrichting die Caricom zou moeten opgaan.

Aanval op Suriname
John van Coblijn, NPS-adviesraadslid, is geschokt, maar MC-fractieleider Ricardo Panka (NDP) tilt niet zo zwaar aan de kritiek. Van Coblijn vindt het commentaar niet alleen een laag bij de grondse aanval gericht tegen Bouterse persoonlijk, maar ook een aanval op Suriname. Hij vraagt zich af waarom de kritiek niet is gekomen toen Bouterse gekozen werd als president en nu pas wanneer hij ook voorzitter van de Jamaicanen is, wordt gelanceerd.
Van Coblijn vermoedt dat achter deze aanval politieke en economische motieven schuilen. Suriname heeft in het verleden tijdens het Caricom-integratieproces vaker weten te voorkomen dat Jamaica toestemming kreeg om goedkope gesubsidieerde rijst uit de VS kon importeren, terwijl Suriname en Guyana wel rijst konden leveren. Van Coblijn: “Nu gaan die mannen met ons afrekenen.” Bouterse’s verleden levert volgens hem grove munitie voor de Jamaicanen om Suriname de rekening te presenteren.

‘Niet onverdienstelijk’
Panka respecteert de mening van Jamaica Observer, maar maakt zich er niet druk om. Het was al lang vooraf bekend dat Suriname voorzitter zou worden van de Caricom en de krant dient haar eigen regering te vragen of ze officieel geprotesteerd heeft dat Bouterse voorzitter zou worden. “Heeft het land behalve de media als lid van de Caricom geprotesteerd”, werpt de fractieleider op.
Panka is van mening dat Bouterse het sinds zijn aantreden als president tijdens zijn bewegingen in Caricom “niet onverdienstelijk” heeft gedaan. Hij heeft helder zijn visie en doelen die hij voor het blok heeft, uiteengezet en aangegeven hoe die gerealiseerd zouden kunnen worden. “Ik zou me niet druk maken om wat de Jamaica Observer zegt, omdat ik weet dat de hele regio achter hem staat”, zegt de coalitieleider.

Caricom-leiders fout
Bij de aanstelling van Bouterse als voorzitter gaan de overige Caricom-leiders niet vrij uit, meent de Jamaicaanse krant. Wat de Jamaica Observer “totaal verbaasde”, is dat Bouterse door de Caricom-leiders “met open armen is ontvangen”, nadat hij in het parlement als president was gekozen. “Zijn bevlekt, ondemocratisch verleden werd naar het schijnt, genegeerd”, verwijt het dagblad. “We betwisten het recht van het Surinaamse volk om de leider van zijn keuze te kiezen niet. We pleiten er ook niet voor dat Caricom Suriname uitsluit. We zijn echter van oordeel dat president Bouterse nooit de erepositie van voorzitter om het regionaal orgaan te leiden, had mogen krijgen.”

Belediging
Van Coblijn ervaart het Jamaicaanse commentaar verder als een belediging naar Suriname en ook hij zoekt de fout bij de overige Caricom-leiders. Die hadden voordat Bouterse president werd signalen naar onder meer de regio en de NDP moeten sturen als ze hem niet wilden hebben als leider. “Ze hadden vanaf het begin signalen naar Suriname en zijn partij moeten sturen. Maar nu zie je de enge belangen.-.”

Mr Bouterse wrong choice for Caricom chairman

2012-01-10T09:27:00.000-08:00

JamaicaObserver
Tuesday, January 10, 2012

IT will be interesting to see how Caribbean Community and Common Market (Caricom) leaders interact with the new chairman of the regional body, President Desiré Delano Bouterse of Suriname.

President Bouterse began his six-month tenure in the chair on January 1 and, in his New Year’s message, has signalled his intention to push for even closer ties within the region, using as his springboard the global economic crisis.

Quite correctly, President Bouterse acknowledged that this crisis “shows no signs of abating” and that it has created challenges of unemployment, low or negative growth, and increasing disparity between the rich and the poor.

“Given the relationship between the economic health of the major nations and its effect on us in Caricom, it would require a major effort on our part to overcome the challenges presented by this ongoing situation. It also requires that we take a hard look at the way we operate, and accept changes that may be necessary,” he said.

“We have before us an opportunity to bind ourselves even closer together. For, surely, we stand a better chance to confront these challenges as a group united, than each swimming alone against the tide.”

True words indeed from Mr Bouterse.

However, we wonder where his respect for the role of the regional institution was in 1980 when he led a military coup against the elected Government of Suriname. From then, until 1988, he basically ran the country, installing titular presidents as a sham to mask his dictatorial rule.

After democracy was restored in 1988, with the election of Mr Ramsewak Shankar, a former agriculture minister, as president, Mr Bouterse rejected an accord reached by the Government with the Surinamese Liberation Army, and by 1990 President Shankar was ousted in a military coup masterminded by Mr Bouterse.

In 1999, Mr Bouterse, who had been repeatedly accused of involvement in cocaine smuggling, was convicted, in absentia, in The Netherlands of drug trafficking. He never served the sentence because under Surinamese law nationals cannot be extradited to any foreign state.

He still has pending a military court trial for his alleged involvement in the killings of 15 political opponents, including five journalists in 1982, and while he has consistently denied direct involvement in the murders, he has accepted responsibility as the then military ruler of Suriname.

What amazed us totally was that after he managed to form a Mega Combination coalition to win last May’s general election, and was then endorsed by 36 votes — two more than the required two-thirds — as Suriname’s new head of state, Mr Bouterse was embraced by Caricom leaders.

His checkered, undemocratic past appeared to have been ignored.

We do not challenge the right of the Surinamese people to elect a leader of their choice. Neither do we advocate that Caricom shun Suriname. However, we do not believe that President Bouterse should have been given the honourable position of chairman of the regional body.

Given his past, and the fact that his trial has been suspended because of his ascension to the presidency, Mr Bouterse, we hold, does not have the moral authority to lead the region. Neither will he be able to advance, with any credibility, Caricom’s interests abroad, especially in Europe where he has a criminal conviction in an EU member state.

Veiligheidschef vraagt onderzoek drugsaantijgingen

2012-01-10T09:06:00.000-08:00

De Ware Tijd

door Ivan Cairo 10/01/2012

Paramaribo - Er komt onderzoek naar beweringen van ex-assembléevoorzitter Indra Djwalapersad, dat gewapende machten drugstransporten vanuit Guyana naar Suriname escorteren en beschermen.

Mochten de beschuldigingen onterecht zijn, volgt een strafklacht tegen Djwalapersad wegens smaad en laster. Dat zegt directeur Nationale Veiligheid, Melvin Linscheer, in gesprek met de Ware Tijd. Djwalapersad deed de uitspraken, die gisteren door dagblad Suriname zijn gepubliceerd, onlangs tijdens een radioprogramma. Ze zou de uitlatingen hebben gedaan aan de hand van een interview met de Guyanese politiechef van Berbice, Steven Merhai, die op 30 december een bezoek bracht aan gewestelijk politiecommandant van Nickerie, Stanley Benschop. Linscheer zegt een brief te hebben geschreven naar de procureur-generaal, waarin gevraagd wordt een “diepgaand onderzoek” in te stellen naar mogelijke betrokkenheid van gewapende diensten bij drugstransporten, zoals de ex-assembléevoorzitter beweert.

“Het zijn zeer ernstige beschuldigingen en als het onderzoek niets boven tafel brengt, zullen we tegen haar ook een klacht indienen wegen smaad en laster”, zegt de veiligheidschef. Hij neemt het Djwalapersad vooral kwalijk dat ze de informatie waar ze mogelijk over beschikt, niet ter bestemder plekke en wel bij de procureur-generaal heeft gedeponeerd.” Hij zegt het interview van Merhai ook op de radio te hebben gehoord, maar nimmer deze politiefunctionaris over mogelijke betrokkenheid van Surinaamse veiligheidsdiensten bij drugstransporten heeft horen praten.

Linscheer legt verder uit, dat er volgens de grondwet slechts twee gewapende machten bestaan: het Nationaal Leger en het Korps Politie Suriname. Geen van beide vallen overigens rechtstreeks onder de president. “Met haar uitspraken besmeurd Djwalapersad niet alleen deze twee veiligheidsinstituten, maar ook alle ondersteunende veiligheidsdiensten die met speciale taken zijn belast”, zegt de veiligheidstopper. Hij vermoedt dat politieke motieven schuilen aan de verdachtmakingen. Linscheer: “Dit is zuiver politiek en is bedoeld om de president te beschadigen. Maar tegelijkertijd breng je ook schade aan de andere organen. Waarschijnlijk heeft ze geen andere issues. Dit is onverantwoordelijk gedrag.”

Vooral omdat ze voorzitter van het parlement is geweest, had Djwalapersad beter moeten weten. “Dit is kwade opzet als je met de info die je hebt, niet naar de procureur-generaal gaat”, stelt hij verder. De veiligheidschef vermoedt ook dat de aantijgingen bedoeld zijn om de manschappen en leden van de speciale diensten, die belast zijn met de drugs- en criminaliteitsbestrijding, te demotiveren. Hij wijst erop, dat sinds het aantreden van de regering-Bouterse successen zijn geboekt. “Deze successen moeten nu niet besmeurd worden met valse aantijgingen”, zegt Linscheer.-.

Drugstransporten, drugsvangsten en Marijke Djwalapersad

2012-01-10T08:31:00.000-08:00

Suriname Stemt

Door Dennis Leguit on the 09 Jan 2012

coke, coke en nog eens coke…

Wie het verhaal van Marijke Djwalapersad over drugstransporten gister op de radio heeft gehoord of wie vandaag in Dagblad Suriname haar verhaal heeft gelezen, weet nu precies waarom Bouterse over ‘de rioolpers’ praat. De voormalige parlementsvoorzitter schroomde niet om te zeggen dat er vanuit Nickerie drugstransporten richting Paramaribo plaatsvinden, die beveiligd worden door een rechtstreeks onder Bouterse vallende gewapende macht. Ga daar maar aan staan, de waarheid mag natuurlijk niet gezegd worden!

Marijke Djwalapersad

In een gesprek van de Guyanese politiechef, die de taak heeft ervoor te zorgen dat de bestaande drugslijn tussen Guyana en Suriname wordt geëlimineerd, met een Surinaamse journalist en een ex-BVD’er verklaarde deze laatste dat hij drugstransporten van Nickerie naar Paramaribo niet kan onderscheppen, omdat die door een onder Bouterse staande gewapende macht worden geëscorteerd.

Sinds Bouterse’s aantreden is de hoeveelheid in beslag genomen drugs aanzienlijk gestegen. Zo was er in het jaar 2011 een record aan drugsvangsten te noteren, in totaal is er 517 kilo cocaïne in beslag genomen, tegen ongeveer ongeveer 342 kilo in het jaar 2010, een stijging van zo’n 50%. En aangezien ervan wordt uitgegaan dat hooguit zo’n 10 tot 20% van de gesmokkelde drugs wordt onderschept, maken deze cijfers duidelijk hoe ernstig het probleem is.

Eerlijk gezegd kijk ik hier helemaal niet van op, en ik denk velen met mij. Is het niet opvallend dat er zo’n grote stijging van de drugs- criminaliteit moet worden geconstateerd? Daar móet ergens een verklaring voor te vinden zijn! De politie wil ons doen geloven dat zij op de goede weg zijn, maar met de hierboven genoemde stijging is hun verhaal absoluut ongeloofwaardig. Ook van de beweringen van Djwalapersad heeft waarnemend korpschef onmiddellijk gezegd dat haar beweringen uit de lucht hegrepen zijn!

Op een persconferentie van 8 november 2011 heeft Melvin Linscheer, directeur Nationale Veiligheid, uitgelegd dat de Counter Terror Unit (CTU) een werkarm is van het Bureau Nationale Veiligheid (BNV) en dat dit bureau en al zijn werkarmen rechtstreeks vallen onder de verantwoordelijkheid van de president. Maar heeft hij erbij gezegd, de CTU kan alleen in actie komen wanneer de procureur-generaal of de korpschef dat eist. Wie wil er nog geloven dat Bouterse toestemming vraagt om drugstransporten te beveiligen? Ik in ieder geval niet!

Djwalapersad: ‘Drugstransporten geëscorteerd door gewapende macht’

2012-01-10T08:24:00.000-08:00

Dagblad Suriname:
Geplaatst: 09/01/2012

Paramaribo - Drugstransporten vanuit Nickerie richting Paramaribo worden door een gewapende macht, die rechtstreeks onder president Desi Bouterse valt, geëscorteerd. Dat zei Marijke Djwalapersad gistermiddag op de radio.
De politica, die zegt niet bang te zijn, deed deze verklaring nadat ze het interview van de Guyanese korpshef had beluisterd. Die buitenlandse ambtenaar zei aan een Surinaamse journalist dat zijn zorg is om de drugslijn, die er tussen Suriname en Guyana bestaat, te elimineren.
Op een gegeven moment zegt de ex-BVD’er dat de politie drugstransporten vanuit Nickerie naar Paramaribo niet kan onderscheppen. Een gewapende macht die direct onder de president valt, treedt als beschermheer op.
Op 8 november 2011 maakte Melvin Lincheer in een persconferentie duidelijk dat de Counter Terror Unit (CTU) een werkarm is van het Bureau Nationale Veiligheid (BNV). Dit bureau en al zijn werkarmen vallen rechtstreeks onder de president. Echter kan de CTU alleen in actie komen wanneer de procureur- generaal of korpschef dat eist.
Humphrey Tjin Liep Shie, waarnemend korpschef, zegt dat de bewering van Djwalapersad uit de lucht gegrepen is. ‘Er is geen enkele informatie bij de politie bekend dat de CTU drugstransporten begeleidt. We moeten voorzichtig zijn en niet zomaar beschuldigen’, zegt Tjin Liep Shie.

'Waterberg vertelt eerste grote leugen'

2012-01-07T03:29:00.000-08:00

NoSpang

zaterdag, 07 januari 2012 06:07

Paramaribo - De oogartsen van Suriname Eye Center, een afdeling van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP), zeggen dat de minister van Volksgezondheid, Celsius Waterberg, de eerste grote leugen in het nieuwe jaar heeft verteld. De bewindsman heeft gezegd dat Surinaamse oogartsen geen patiënten behandelen als ze eenmaal bij een Cubaanse oogarts zijn geweest. “Dit is gewoon de eerste grote leugen die Waterberg vertelt voor dit jaar”, zegt oogarts Jerrel Pawiroredjo. Hij geeft aan dat de Surinaamse oogartsen hun eigen landgenoten nimmer in de steek laten, omdat ze hoge ethische normen hanteren.

Foto: Minister van Volksgezondheid, Celsius Waterberg

“We behandelen niemand als paria’s. Wat dus wel gebeurt, is dat we mensen zien bij wie de ogen onherstelbaar beschadigd zijn door een operatie elders en dan kunnen we geen hulp meer bieden in een heleboel gevallen. Dat zeggen we ook aan hun namelijk dat we hier geen hulp meer kunnen bieden. Die mensen worden niet weggestuurd.

We zeggen hun wat er mis is gegaan.” Pawiroredjo zegt dat deze mensen worden geadviseerd om terug te gaan naar de dokter die hen heeft behandeld en te vragen wat er is gebeurd. “Het ergste is dat een heleboel patiënten soms niet eens weten wat voor operatie gedaan is.

Het hoort zo dat je, als je een patiënt hebt behandeld, je een brief schrijft naar de huisarts met alle gegevens, maar als die mensen zijn geholpen door Cubanen hebben geen van ze documenten over wat gebeurd is.” Hij zegt dat elke oogarts de opdracht heeft om elke patiënt te behandelen.

Een ander commentaar van de minister dat Surinaamse oogartsen duurder zijn, veegt de oogarts van de tafel. “De grootste groep van de mensen die we behandelen zijn mensen met een on- en minvermogen kaart en die geen cent betalen. Het is dus gemeen om te zeggen dat de Cubanen goedkoper zijn.

Arme mensen betalen nul cent, wat is goedkoper dan die nul cent”, vraagt hij zich af. De oogarts vindt dat de minister een politieke deal, namelijk de Cubanen binnen halen voor 1.1 miljoen dollar, wil rechtvaardigen door de Surinaamse oogartsen te besmeuren.

“Als de minister die 1 miljoen had geïnvesteerd in eigen ziekenzorg dan waren alle problemen opgelost, maar hij vraagt ons nimmer wat we allemaal nodig hebben om beter te performen. Tot nu toe zijn we op eigen houtje vooruitgegaan”, aldus de oogarts.
(S.Bissesar)

Vrijstelling verdachte Mozart-guards Maripaston stinkt van hier tot Leonsberg!

2012-01-07T02:36:00.000-08:00

Suriname Stemt

De drie security guards van het beveiligingsbedrijf Mozart, die in voorlopige hechtenis waren gesteld sinds het schietincident van 23 oktober j.l. waarbij de jeugdige gouddelver Rempzhery King het leven heeft gelaten, zijn in vrijheid gesteld. Twee van de verdachten waren al eerder op vrije voeten, de derde verdachte werd gedagvaard om op 16 januari voor de rechter te verschijnen, maar moest worden vrijgelaten omdat zijn zaak niet binnen 30 dagen is voorgebracht voor de rechter.

Het wordt steeds moeilijker om in Suriname als een rechtsstaat te geloven. De berichtgeving over het ‘incident’ Maripaston was vanaf het begin al getroebleerd, en niet toevallig. Nog op dezelfde dag verklaarde de vader van Rempzhery King dat zijn zoon was doodgeschoten door Dino Bouterse. Dat Dino aanwezig was, is niet te ontkennen door de vele getuigenissen, maar onmiddellijk kwam de ruis-machine op gang. De eerste afleidingsmanoeuvre was dat het zou gaan om een neef van Dino, maar naar nu blijkt dat níemand het heeft gedaan, volstrekt ongeloofwaardig.

Zo gaat Suriname naar de bliksem toe!

Nooit genoeg over Bouterse totdat hij achter de tralies zit

2012-01-06T12:08:00.000-08:00

Suriname Stemt

Door Rolf van der Marck on the 06 Jan 2012

Het artikel van Nancy de Randamie Genoeg over Bouterse wil ik niet onbesproken laten, want in wezen predikt het dezelfde onverschilligheid die het Bouterse mogelijk heeft gemaakt om aan de macht te komen en die –in weerwil van zijn misdaden– weer te hernemen. Mijn stelling is dat zolang deze houding van onverschilligheid, dat typische Surinaamse “ik bemoei niet!”, niet wordt omgebogen, Suriname opgescheept zal blijven, niet alleen met Bouterse, maar ook met wat De Randamie noemt: “De praktijken (…) van aan een diepgewortelde politieke cultuur die haar oorsprong heeft in het door Nederland gevoerd koloniaal bewind. Eentje dat gebaseerd is op racisme, uitsluiting en verdeel- en heerspolitiek.”

Natuurlijk is er méér dan Bouterse alleen, daar heeft De Randamie gelijk in, maar Bouterse’s coup en de daaruit voorgekomen misdaden tegen de mensheid, samen met de niet te onderschatten bijbehorende trauma’s, blijven als donkere wolken boven aller hoofden hangen, die dreiging is nog altijd niet geweken. Naïef vind ik De Randamie waar ze Bouterse nog min of meer het voordeel van de twijfel wil geven, namelijk dat hij zijn coup pleegde “om af te rekenen met vriendjespolitiek en corruptie bij de machthebbers van toen”. Dit is nooit Bouterse’s bedoeling geweest. Zijn bedoeling was louter en alleen eigen gewin, die maar al te snel uitgroeide tot machtswellust. Afrekenen met het oude systeem beleed hij alleen met de mond om het volk mee te krijgen, en dat is hem tot onze eigen schande gelukt.

De grondsituatie was bij de verzelfstandiging van Suriname in 1975, bij de coup van 1980, en is nu nog steeds de maar al te diep gewortelde cultuur van racisme, uitbuiting en verdeel- en heerspolitiek, ingezet door het koloniaal bewind, gretig voortgezet sindsdien en onder Bouterse alleen nog maar verhevigd. Suriname gaat inderdaad nog altijd gebukt onder het juk van het kolonialisme dat het nimmer heeft kunnen afwerpen. Helaas worden profeten in eigen land nooit geëerd, Anton de Kom schreef al in 1934 in zijn beroemde boek Wij slaven van Suriname: “Geen volk kan tot volle wasdom komen dat erfelijk met een minderwaardigheidsgevoel belast blijft.” Het heeft echter niet mogen baten, de door De Kom gestelde diagnose gaat nog steeds op.

Anton de Kom

Dat is nu wat ik in het artikel van De Randamie mis: de strijd- baarheid van een De Kom. Nog altijd berusten wij Surinamers, leggen wij het hoofd in de schoot en wíllen wij maar niet bemoeien, tégen beter weten in. De Randamie’s goede bedoelingen trek ik niet in twijfel, maar met goede bedoelingen alléén komen we er niet. Daarvoor is strijdbaarheid en strijd nodig, en niet het tellen van wat er nog aan zegeningen is overgebleven. Wij missen het lef van mensen als De Kom, want met al die ja-knikkers van nu blijven we in dezelfde mallemolen ronddraaien: ‘nieuwe heersers, dezelfde stront’. De Randamie maakt zich om de verkeerde redenen zorgen over de media, want ondanks dat Bouterse ze betitelt als rioolratten, hebben ze het lef niet om duidelijk stelling te nemen. Wellicht begrijpelijk vanwege het opgelopen trauma, maar niet langer acceptabel. Immers, “niemand hoeft bang te zijn om te worden geïntimideerd of vermoord in het Suriname van 2012”, zegt De Randamie. Dat Bouterse van zijn fouten zou hebben geleerd –zoals De Randamie ook beweert– is apert onjuist, kijk maar naar de door haar genoemde kuparies: allemaal zijn terug van weggeweest.

Nancy de Randamie

Genoeg over Bouterse

2012-01-06T11:59:00.000-08:00

OneWorld.nl

Genoeg over Bouterse

Datum:

06-01-2012

Auteur:

Nancy de Randamie

Natuurlijk zijn nu veel dingen anders. Maar het feit dat Bouterse door een Nederlandse rechtbank veroordeeld is voor drugssmokkel en in eigen land terechtstaat voor de moord op 15 critici van zijn voormalig regime, beinvloedt niet het leven van de gemiddelde Surinamer.

Er is een groep Surinamers die serieus de schande ervaart van het hebben van Bouterse als president. Voor een groot deel zitten ze in Nederland. De gemiddelde Surinamer die in Suriname woont is simpelweg bezig het hoofd boven water te houden. Het is hen allang bekend dat de drugsmaffia geïnfiltreerd is in de politiek en ook dat politiek meer is dan Bouterse alleen.

Als er iets is wat ze Bouterse kwalijk nemen is de 100% verhoging van de benzineprijzen januari vorig jaar en de enorme koopkrachtdaling als gevolgd daarvan. Deze meerderheid ziet ook dat Suriname internationaal niet in een isolement terecht is gekomen zoals aanvankelijk was voorspeld door Nederland en Bouterse tegenstanders.

Wat mij dan wel zorgen baart? Dat nu Bouterse aan de macht is, zijn vrienden dat ook zijn. Zowel zijn politiek-zakelijke als zijn privé-vrienden. Ze zitten op het kabinet van de president, op een ministerie of een aan de overheid gelieerde instelling en zijn daar minister, directeur, beleids- of uitvoerend ambtenaar. Anderen met minder opleiding zijn aangesteld als veiligheidsagent. Lang niet altijd hebben ze verstand van dat waarvoor ze zijn aangesteld. Zo gaat dat in een Suriname waar favoritisme sinds jaar en dag orde van de dag is.

Bouterse wil ons anders doen geloven. De staatsgreep op 25 februari 1980 pleegde hij volgens eigen zeggen om af te rekenen met vriendjespolitiek en corruptie bij de machthebbers van toen. Hij zegt nu de president van de anti-corruptie, samenwerking en eenheid te zijn. Deze regering heeft inderdaad een aantal anti-corruptie maatregelen aangekondigd en zelfs ingevoerd, maar in de dagelijkse praktijk tieren nepotisme en fraude welig.

Deze praktijken schrijf ik toe aan een diepgewortelde politieke cultuur dat haar oorsprong heeft in het door Nederland gevoerd koloniaal bewind. Eentje dat gebaseerd is op racisme, uitsluiting en verdeel- en heers politiek.

Waar ik mij ook zorgen over maak, is de positie van de media. Op het eerste oog is er niets aan de hand en is er ook een groot verschil met toen Bouterse in de jaren 80 aan de macht was. Iedereen mag alles zeggen –ook ik – maar subtiel wordt met je afgerekend. Vorig jaar werden mediahuizen die kritisch zijn, niet langer werden uitgenodigd voor persconferenties van regering en overheid. Ook nu nog wil men hen nog ‘vergeten’ uit te nodigen.

Velen van mijn oud-collega journalisten zijn bij bosjes zijn aangesteld als voorlichter of ambtenaar bij de overheid of een van de regeringsorganen. Ook hier in feite niets nieuws onder de zon, maar onder Bouterse bereikte dit fenomeenongekende hoogten.

Toch hoeft niemand bang te zijn om te worden geïntimideerd of vermoord in het Suriname van 2012. In zoverre is Bouterse veranderd en heeft hij van fouten uit het verleden geleerd.

Bovendien toont deze regering maar al te graag haar democratisch gezicht. Het 8 Decemberproces gaat gewoon door, al heeft de strafzaak dankzij Bouterse geen woordvoerder meer.

Ondertussen is het aantal toeristen vanuit Nederland naar Suriname in 2011 alleen maar toegenomen . En alhoewel in het begin allerlei stedenbanden werden verbroken en middelen stopgezet, zie je nu dat op gemeentelijk en provinciaal niveau Nederland de banden weer aanhaalt, voor zover mogelijk. De diplomatieke rel op regeringsniveau blijft rechtovereind. Suriname heeft nog altijd geen ambassadeur in Nederland sinds Amina Pardi vorig jaar door Bouterse werd teruggeroepen. Want het is een ander Nederland. Het Nederland van de banken- en euro en sociale crisis. Het Nederland van Wilders, Rutte en Verhagen.

Ik snap heus wel waarom in Nederland naar Bouterse wordt gevraagd. Maar hopelijk begrijpen jullie ook dat Suriname meer is dan Bouterse alleen. Gelukkig maar.

Oorlogstaal Aboikoni ontoelaatbaar

2012-01-06T08:08:00.000-08:00

Suriname Stemt

Door Stanley Li A Pau on the 06 Jan 2012

Granman Belfon Aboikoni

Als ik iets van een Granman verwacht dan is het wijsheid. Het is waarschijnlijk ook een van de belangrijkste voorwaarden bij zijn uitverkiezing geweest. Men heeft een wijs man gezien in Belfon Aboikoni, daarom is hij tot Granman verkozen. Hij is de opvolger van de in december 2003 overleden Songo Aboikoni, wiens plaats werd waargenomen door Albert Aboikoni. Dit interregnum kwam ten einde met de beëdiging van Belfon Aboikoni op 29 oktober 2005.

Ronnie Asabina

Maar wie het ‘begrafenis-drama Jabini’ zo’n beetje heeft gevolgd (zie mijn voorgaande artikelen hier, hier en hier) heeft tot zijn ontnuchtering moeten constateren dat er bij Belfon Aboikoni van wijsheid geen sprake is. Hij blijkt een man te zijn die zich volledig door zijn emoties laat meeslepen en die zodoende de hoofdverantwoordelijke is voor de escalatie van dit drama. Een wijs man waarschuwt niet voor oorlog, zegt niet dat de politie hem dan maar moet neerschieten, want de uitkomst van deze dwaze uilatingen was voorspelbaar, de Saramaccaanse bevolking ruikt nu bloed.

Aboikoni is dan wel de hoofdverantwoordelijke, maar medeverantwoordelijk zijn politieke toppers als Ronnie Asabini, Bert Eersteling, en Hugo Jabini, die van meet af aan oorlogstaal hebben gesproken, onverantwoordelijk voor academici met belangrijke overheidsposities. En dat is gebleken, want Aboikoni ging zíjn oorlogstaal eerst gebruiken na hún nauwelijks gemotiveerde emotionele reacties,nadát hij zich in de rug gedekt wist. Het is Aboikoni en zijn verdedigers zwaar aan te rekenen dat zij vanuit hún posities recht en wet meedogenloos aan de kant schuiven.

Bert Eersteling

Behalve dat de rechter al tweemaal heeft gesproken en de familie Jabini al tweemaal in het gelijk heeft gesteld, gaat het al lang niet meer over Saramaccaanse tradities, over lo of bere, of wat dan ook, nee, de Saramaccaners hebben collectief, van hoog tot laag, de hakken in het zand gezet, het gaat al lang niet meer over gelijk hébben, maar alleen nog maar over gelijk kríjgen, en dat is een droevige constatering.

Nog droeviger wordt deze constatering wanneer je je realiseert dat hier nauwelijks nog een eerzame uitweg mogelijk is voor het traditioneel gezag in het algemeen en Aboikoni in het bijzonder. Recht en wet zijn onvermurwbaar, die moeten eerst gewijzigd worden voordat een beslissing van de rechter kan worden teruggedraaid. Zoals het er nu uitziet is Aboikoni echter even onvermurwbaar, gezichtsverlies zal hij niet accepteren. Als ooit sprake is van een patstelling dan is het hier wel.

Hugo Jabini

Waar is nog wijsheid te vinden? Parlemetariër André Misiekaba heeft een bemiddelingspoging gewaagd, echter zonder succes, was ook niet te verwachten na Aboikoni’s uitbarsting. Dit betekent dat de kwestie alleen nog maar met Aboikoni en niemand anders meer te settelen is, hoe onwaarschijnlijk dan ook. Het is te hopen dat eerdergenoemde politieke toppers inmiddels tot beter inzicht gekomen zijn en dat zíj –mét elke maar denkbare versterking vanuit Saramaccaanse of andere gelederen– met Aboikoni gaan praten om de wijsheid weer te doen prevaleren.

Granman: Vonnis kan leiden tot binnenlandse oorlog

2012-01-06T07:54:00.000-08:00

Starnieuws
06 Jan, 00:01

Granman Belfon Aboikoni

Granman Belfon Aboikoni doet een beroep op de overheid en de rechterlijke macht de traditionele wetten en gewoontes te blijven respecteren. Het vonnis van rechter Alida Johanns en de herbevestiging door rechter Anand Charan heeft kwaad bloed gezet bij de Saramaccaners. Er wordt toestemming gegeven aan het gezin van de overleden Stanley Jabinie om hem te begraven op Nazareth-Djomongo, nabij Nieuw Aurora.

Deze kwestie gaat niet langer tussen het gezin en de rest van de familie van Jabinie, maar is een gevecht van de Saramaccaanse gemeenschap geworden. Granman Aboikoni zegt in een telefoongesprek met Starnieuws dat het vonnis van de rechter een potentiële voedingsbodem is voor een vete en binnenlandse oorlog.

Krutu stam
Op een donderdag gehouden krutu op Asidonopo, waar Aboikoni met vrijwel alle stamhoofden, kapiteins en andere traditionele gezagdragers bijeenkwam, is een eenduidig standpunt ingenomen. De begrafenis van Jabinie kan met of zonder vonnis van de rechter niet plaatsvinden op Nazareth-Djomongo.

Het opperhoofd van de Saramacaners legt uit dat het gezin van de overledenen de keus heeft hem te begraven op de begraafplaats van de lo (familie) op traditionele wijze, of te kiezen voor een andere openbare begraafplaats in Paramaribo. Hij wordt niet op de plek die Jabinie vóór zijn overlijden zou hebben aangewezen. “A moro betre mi taki now, want te a oorlog broko mi, noch lanti o mang fu stop ing”, zegt Aboikoni.

Bloed vloeien
De granman wil voor alle duidelijkheid benadrukken dat hij, noch districtscommissaris Naltus Naana toestemming aan het gezin van Jabinie heeft gegeven voor de begrafenis op Nazareth-Djomongo. Na vernomen te hebben dat de uitvoering van het eerste vonnis niet gestuit kan worden, is op de krutu donderdag besloten dat een omvangrijke groep van de Saramacaners naar Nazareth-Djomongo gaat om te voorkomen dat de begrafenis daar plaatsvindt.

“Als de politie komt, zal ze niet alleen enkele personen moeten neerschieten, maar ook mij, omdat ik samen met mijn mensen daar zal staan”, zegt Aboikoni. Hij legt uit dat het beter zou zijn geweest wanneer de advocaat van de familie en de rechter zich goed hadden laten informeren en respect hadden opgebracht voor het traditioneel gezag door hem te contacten over deze zaak. Waarnemend korpschef Humphrey Tjien Liep Shie stelt zich op het standpunt dat de politie alleen bijstand kan verlenen aan het gezin van Jabinie, indien er een schriftelijke toestemming kan worden overgelegd om het stoffelijk overschot op Nazereth Djomongo ter aarde te bestellen.

Recht gezegevierd
Na het tweede vonnis donderdag door kort geding rechter Charan, zei de woordvoerder van de familie, Nico Abinie, dat het recht heeft gezegevierd. “Wij zijn beide keren in het gelijk gesteld omdat wij het recht aan onze zijde hebben”, zei hij in gesprek met journalisten. Abinie stelde dat de begrafenis normaal gepland wordt. Hij hoopt dat de politie bescherming zal verlenen aan de familie.

Abinie zei dat er nog geen datum voor de begrafenis is bepaald omdat er een kort geding ingediend was door de tegenpartij om de uitvoering van het vonnis te stuiten. Er is gewacht op de uitspraak van de rechter. Nu is de weg weer vrij om over te gaan tot de begrafenis. Jabinie is sinds 6 november overleden. Abinie erkent dat in het dorp er een probleem is. Daarom rekent hij op de bescherming van de overheid. Abinie zegt dat Suriname een land is waar godsdienstvrijheid in de grondwet is verankerd. De overledene en zijn gezin behoren tot de Volle Evangelie en willen dat volgens hun geloof de begrafenis plaatsvindt op Nazareth- Djomongo. De tegenpartij heeft beroep aangetekend tegen het vonnis.

Bushouders wachten op geld Grondenrechtenconferentie

2012-01-04T08:37:00.000-08:00

Dagblad Suriname 03/01/2012

Paramaribo - Een aantal buschauffeurs dat transportwerkzaamheden heeft verricht voor het ministerie van

Regionale Ontwikkeling is nog niet uitbetaald. De bushouders waren aangetrokken om de bewoners van o.a. de districten Sipaliwini en Brokopondo te vervoeren in verband met de Grondenrechtenconferentie. De conferentie werd vroegtijdig afgeblazen en de mensen moesten diezelfde dag weer terug vervoerd worden. De bushouders zijn nu iets meer dan twee maanden verder en er is nog geen teken wanneer het geld wordt gestort. De bushouders hopen dat zij niet langer hoeven te wachten op hun geld.

Een verdwenen stad in het Surinaamse regenwoud

2012-01-01T06:43:00.000-08:00

Caraïbisch uitzicht

door Renzo S. Duin
Recent archeologisch onderzoek toont aan dat het Amazonewoud niet zo ongerept is als het lijkt, maar ook dat de ‘verloren steden in het Amazonegebied’ anders zijn dan Hiram Binghams Machu Picchu in Peru of kolonel Percy Fawcetts ‘Stad Z’ in Brazilië (Heckenberger 2009). Cheryl Ngwenyama, die tegenwoordig publiceert onder de naam Cheryl White, onthult in haar proefschrift,Material Beginnings of the Saramaka Maroons; An Archaeological Investigation, dat er ook in het oerwoud van Suriname overblijfselen gevonden zijn van een verloren stad. Een artikel dat haar proefschrift samenvat werd in 2010 gepubliceerd in Antiquity. Deze verloren stad is Kumako, de eerste nederzetting die de Saramaka Marrons, een gemeenschap van gevluchte slaven en hun nakomelingen, opbouwden in het binnenland van Suriname. Op zoek naar deze stad verrichtte een onderzoeksteam samengesteld uit Marrons, student-vrijwilligers en academici archeologische opgravingen in het kader van hetMaroon Heritage Research Project, dat werd opgezet door Dr. Kofi Agorsah van de University of the West Indies en momenteel onder leiding staat van Dr. White. Wat overigens opvalt is dat de samenstelling van dit team duidelijk maakt dat de archeologie in Suriname niet langer het monopolie is van de bakra, de blanke man uit Nederland. Het archeologisch onderzoek naar de materiële oorsprong van de Saramaka is tegenwoordig een echt gemeenschappelijk archeologisch project.

Marrondanseres maakt zich klaar voor de dans (foto Arno Briers)

Cheryl White is geboren in Kingston, Jamaica, en opgegroeid in New York waar ze een bachelor antropologie/archeologie deed. Haar master en Ph.D. werden verkregen bij de University of Florida in Gainesville, Florida, in de Verenigde Staten. De University of Florida is een van de laatste universiteiten met de zogenaamde ‘Four-Field’-benadering. Haar Ph.D.-begeleider, Dr. Peter Schmidt, is bekend om zijn historische archeologie en etno-archeologisch werk onder de Buhaya van Oost-Afrika. White past deze combinatie van historische archeologie en etno-archeologie toe op de Afrikaanse diasporagemeenschappen van Zuid-Amerika, en dan in het bijzonder op de Surinaamse Saramakaanse Marrons. In tegenstelling tot Jamaica en andere Marronenclaves in het Caribische gebied, zijn de Surinaamse Marrons behoudender in plaatsen en praktijken. Overigens zullen de welingelichte lezers ontdekken dat dit boek geen enkele verwijzing telt naar het werk van Silvia de Groot, die destijds aan de wieg stond van het Instituut ter Bevordering van de Surinamistiek. De Groot was dan ook gefocust op de Ndjuka en Boni, twee andere Marrongroepen in Suriname, en haar werk werd meestal gepubliceerd in het Nederlands. Wel refereert deze dissertatie systematisch naar het werk van Richard en Sally Price. Terwijl Richard en Sally Price sinds het midden van de jaren zestig van de vorige eeuw historisch-antropologisch onderzoek hebben uitgevoerd naar de Saramaka en andere Marronpopulaties in Suriname en Frans Guyana, is dit de eerste keer dat er op de locatie van Kumako archeologische opgravingen zijn gedaan.

Het doel van dit onderzoek was niet zozeer om de achttiende-eeuwse Marronnederzetting van Kumako nader te lokaliseren in de buurt van de bron van de Pikien Saramakarivier, maar om te reconstrueren hoe deze plek als een punt van samenkomst functioneerde in de eerste tijd dat de Saramaka in de binnenlanden van Suriname leefden. Uit het huidige historisch en etno-archeologisch onderzoek is duidelijk geworden wat het karakter was van zo’n vroege nederzetting bestaande uit gemeenschappen van weggelopen slaven en hun nakomelingen. Algemeen werd aangenomen dat historische Marrondorpen een kort bestaan kenden en gelegen waren in afgelegen gebieden. Dat maakte het moeilijk om definitieve conclusies te trekken. Maar deze keer zijn er verschillende objecten aangetroffen, waaronder voorwerpen van aardewerk en fragmenten van stenen bijlen. Ook waren er enkele radiokoolstofmonsters genomen om de vindplaats te dateren. Bovendien werden te Kumako elementen gevonden die duiden op traditioneel Inheems landgebruik, het gebruik van een vorm van technologie en een eigen materiële cultuur. Een 123 pagina’s tellende appendix bevat een overzicht van de wetten die in Suriname ten aanzien van de Marrons zijn uitgevaardigd, opgegraven vondsten, en radiokoolstofrapporten.

Archeologisch onderzoek toont bijna altijd aan dat de lokale historie afwijkt van de veronderstelde geschiedenis. Dat is ook in het geval bij de opgravingen te Kumako. Ten eerste bleek de vindplaats, anders dan vermeld in de orale tradities, te liggen op een ronde heuvel van ongeveer 270 bij 180 meter – een oppervlakte van in totaal ongeveer 3,8 hectare – met steile hellingen van ongeveer twee meter hoog. Hierbij moet worden opgemerkt dat de afbeeldingen en tekeningen in het boek niet van de hoogste kwaliteit zijn en soms zelfs vervormd zijn. In de omringende greppel werden vier uitsparingen voor wegen waargenomen. Een uitholling van ongeveer drie meter in doorsnee werd aangetroffen ten noorden van de heuvel. Fragmenten van aardewerk, gevonden in de buurt van een opgravingsput, werden door Saramakaanse teamleden geïdentificeerd alsahgbang-kommen. Ahgbang of bungu (afb. rechts( zijn grote aardewerken kommen, die oorspronkelijk verkregen werden van Inheemsen (p. 194), maar vervolgens door de Marrons gebruikt werden – en tot op vandaag gebruikt worden – voor rituele baden met gekookte geneeskrachtige planten en andere krachtige kruiden. Dit laat zien hoe lokale teamleden kunnen helpen bij de interpretatie van een archeologische vindplaats. In de tweede plaats roept archeologisch onderzoek meestal meer vragen op dan het beantwoordt. Dat is ook het geval met de koolstofmonsters uit de omliggende greppel. Zij resulteerden in een datering vóór 1620. Deze vroege datering kan een gevolg zijn van natuurlijke bosbranden of van eerdere bewoning door de Inheemse bevolking. Een derde koolstofmonster, verkregen ten noorden van de heuvel, resulteerde in een mogelijke datering uit de vijftiende tot de twintigste eeuw. Deze cirkelvormige heuvel met wegen naar de vier hoofdwindrichtingen, de radiokoolstofdateringen en de aardewerkfragmenten maken gezamenlijk duidelijk dat de geschiedenis van Kumako zeer complex is geweest. Het is mogelijk dat de bewoners zich op deze plaats van voorwerpen voorzagen die oorspronkelijk van Inheemsen afkomstig zijn. Overigens was dit laatste heel gangbaar in andere Marrongemeenschappen, zowel in Suriname zelf als elders in de Guyana’s en het Caribische gebied. Dit proefschrift beschrijft overigens niet enkel het materiële begin van de Saramaka Marrons, maar roept tevens vragen op over de onderlinge relaties tussen de Marrons en de Inheemse volkeren.

Hoewel Kumako in de mondelinge overlevering van de Saramaka een vaste plaats heeft gekregen, lijkt de cirkelvormige heuvel met een greppel, soms onderbroken voor wegen naar de vier windrichtingen, op de zogenaamdemontagne couronnée van Yaou nabij Maripasoula (Frans Guyana). Die meet ongeveer 304 bij 154 meter – een oppervlakte van in totaal ongeveer 3,7 hectare – en heeft steile hellingen van ongeveer twee meter hoog (Mestre in voorbereiding; Petitjean-Roget 1991). In 1999 vertelden Wayana-Inheemsen van de Boven-Marowijne mij de lokale Wayana-naam voor dergelijke ronde heuvels met greppels: ïpï ëtonam toponpï (een heuvel om te verbergen van lang geleden). Volgens de huidige Wayana, waren dit versterkt heuveltoppen waar in het verleden mensen hun toevlucht konden zoeken. Mogelijk waren dit plaatsen waar Inheemsen zich schuilhielden tijdens de invallen die de Taira (Cariben van de kust) eventueel in samenwerking met Marrons deden om zogenaamde ‘rode slaven’ te verkrijgen. De datering van de montagne couronnée van Yaou komt overeen met die van de monsters 1 en 2 (cal. AD 80 - 390 en cal. AD 260 tot 560) van Kumako en duidt daarmee op een oudere voorgeschiedenis van deze ‘verloren stad’ in het oerwoud van Suriname.

Kortom, archeologisch onderzoek, en dan vooral de historische archeologie in de binnenlanden van Suriname, is nog grotendeels terra incognita. De mondelinge overlevering van de Marrons en de Inheemsen wijken af van de algemeen aanvaarde geschiedenis die spreekt van kleine gemeenschappen die proberen te overleven in het ongerepte oerwoud. Het lijkt erop dat de Marrons bezit genomen hebben van een (verlaten) nederzetting van de Inheemse bevolking, maar tegelijkertijd hun nieuwe stad versterkten met wat hen ter beschikking stond vanuit hun eigen erfenis aan middelen tot genezing en zuivering van een bepaald gebied. Een dergelijke dynamische onderlinge relatie tussen Marrons en Inheemsen is zeer in overeenstemming met wat bekend is van Afrikaanse diasporagemeenschappen elders in de regio, zoals in Cuba en Brazilië. Bovendien tonen hedendaags historisch onderzoek en archeologische opgravingen aan dat de tijdelijkheid van dergelijke betwiste gebieden veel complexer is dan tot nu toe wordt aangenomen. Het tegenwoordige multidisciplinaire onderzoek is een combinatie van archeologie, geschiedenis, orale traditie en etnografie, in samenwerking met lokale Marrons en Inheemsen, met als doel om meer inzicht te krijgen in de geschiedenis van de binnenlanden van Suriname en de andere landen in de regio. Material Beginnings of the Saramaka Maroons toont aan wat voor potentieel een gezamenlijk onderzoeksprogramma bezit om inzicht te krijgen in hoe een zelfbewuste gemeenschap als de Saramaka bereid is om het beste te maken van de natuurlijke en culturele omgeving.

Cheryl N. Ngwenyama, Material Beginnings of the Saramaka Maroons; An Archaeological Investigation. Gainesville: University of Florida, 2007. 432 p., ISBN 978 05 4945 683 4. [http://etd.fcla.edu/UF/UFE0020093]

Literatuur

Heckenberger, Michael J., 2009

‘Lost Cities of the Amazon; The Amazon tropical forest is not as wild as it looks.’Scientific American 301(4): 44-51.

Mestre, Michaël, in voorbereiding

Montagnes couronnées en Guyane.

Petitjean-Roget, Hugues, 1991

‘50 sites de montagnes en Guyane française: contribution à l’inventaire des sites archéologiques d’Emile Abonnenc.’ Actes du 12^ième congrès de l’A.I.A.C., 241-257.

White, Cheryl, 2010

‘Kumako; a place of convergence for Maroons and Amerindians in Suriname, SA’,Antiquity 84: 467-479.

White, Cheryl, 2010

‘Maroon Archaeology Is Public Archaeology.’ Archaeologies: Journal of the World Archaeological Congress 6(3): 485-501.

VSG benieuwd naar Saamaka-rapportage regering

2011-12-29T07:48:00.000-08:00

De Ware Tijd

door Astrid van Oosterum

29/12/2011
Paramaribo - “In feite is er de afgelopen anderhalf tot twee jaar niets gedaan.” De Vereniging van Saramaccaanse Gezagsdragers (VSG) is daarom benieuwd naar wat de regering in haar rapportage aan het Inter-Amerikaanse Hof wil presenteren. Hugo Jabini van de VSG tevens assembleelid voor NDP is er het afgelopen regeringsjaar vooral veel ‘in de lucht gepraat’.

De Inter-Amerikaanse commissie voor de Rechten van de Mens heeft Suriname een aanmaning gegeven om uitvoering te geven aan het Samaaka vonnis. Dit vonnis kreeg Suriname in 2008 tegen zich uitgesproken voor het schenden van de rechten van in stam verband levende volkeren, zoals het niet toewijzen van grondenrechten. “De aanmaning komt als reactie op de door ons aangeleverde rapportage. Ons standpunt is dat de overheid onvoldoende tot geen stappen heeft genomen om het vonnis uit te voeren.” Jabini hoopt dat de sommatie zorgt voor een inhaalslag vanuit de staat om de grondenrechten voor twaalf Saramaccaanse stammen te erkennen. “Sinds het aantreden van dit kabinet is uitvoering van het vonnis beloofd.” Volgens de VSG’ er is het tijd die belofte na te komen. “Allereerst moeten de grondwetten die de positie van Inheemse volkeren benadelen aangeduid worden zodat experts deze kunnen aanvullen of wijzigen.” Verder is het een prioriteit om concessieverstrekking stop te zetten en de rechtspositie van het traditioneel gezag
veilig te stellen.
De Staat werd in 2008 onder meer verplicht binnenlandbewoners recht te geven op die gronden die zij van oorsprong bewonen en vóór eind 2008 een ontwikkelingsfonds ter waarde van 225.000 US dollar op te zetten. De intentie van minister Linus Diko van Regionale Ontwikkeling (RO) om binnen een jaar aan het Saamaaka-vonnis te voldoen, zag hij met het mislukken van de grondenrechten conferentie in Colakreek (21 en 22 oktober) in rook opgaan. De regering wilde niet alleen rechten van de Saraamaccaanse stammen aanpakken, maar ook die van de gehele inheemse bevolking. “Deze aanpak is weer een voorbeeld van veel praten. Uiteindelijk levert het dus niets op”, aldus Jabini.
De demarcatie van het leefgebied van de Saramaccaners is in beeld gebracht, maar ondertussen staat de overheid zonder de lokale gemeenschappen in te lichten hun woongebieden of delen daarvan onverminderd in concessie af aan derden. Iets wat het hof al in 2004 aangaf als iets dat direct stilgezet moest worden. Suriname heeft tot 30 maart gekregen om een gedetailleerde rapportage op te sturen aan het Hof met daarin de acties die uit het vonnis zijn voortgekomen. Daaropvolgend dient Suriname het Inter-Amerikaanse hof om de drie maanden op de hoogte te houden van de activiteiten om het vonnis uit te voeren.-.

Waterberg krijgt kritiek op contract Cubaanse oogartsen

2011-12-21T07:29:00.000-08:00

Starnieuws
21 Dec, 04:00

Minister Celcius Waterberg

Minister Celcius Waterberg (Volksgezondheid) heeft een contract gesloten met Cubaanse oogartsen en paramedisch personeel. Het gaat om een contract van euro 1.1 miljoen voor drie jaar. De assembleeleden Winston Jessurun (Nieuw Front/DA91) en Premdew Lachman (Mega Combinatie/Nieuw Suriname) hebben kritiek op het contract. Zij willen van de minister weten of er overleg is gepleegd met de oogartsen in eigen land.

Jessurun deelde mee dat er negen oogartsen in Suriname zijn. Het gaat om jonge mensen in de bloei van hun leven. Hij wees erop dat op jaarbasis het land euro 350.000 moet betalen. Gemiddeld verdient een lid van het team euro 3.600 per maand. Bovendien hebben de Cubanen ook alle voorzieningen. Jessurun zei dat een verpleegkundige hier omgerekend euro 400 krijgt op maandbasis. Er zullen volgens het assembleelid ernstige problemen ontstaan met zulke salarissen "terwijl er nauwelijks behoefte is aan oogartsen".

Faciliteiten nodig
André Misiekaba (Mega Combinatie/NDP) interrumpeerde Jessurun en stelde dat er een lange wachtlijst is bij de oogartsen. Mensen moeten heel lang wachten voor ze geholpen worden. Het probleem speelt jarenlang en nu de regering een oplossing heeft gevonden, is er kritiek.

Jessurun zei dat het moeilijk is als mensen niet weten waar ze over praten. Hij legde uit dat oogartsen uit Cuba erbij het probleem niet zullen oplossen. "Al breng je twintig oogartsen, dan nog is het probleem niet opgelost. Het gaat om de faciliteiten. Als er onvoldoende operatiekamers zijn, kan er niet geopereerd worden", betoogde Jessurun. Hij benadrukte dat er faciliteiten nodig zijn voor de negen oogartsen die er al zijn. Hij wees erop dat 's Lands Hospitaal het Cubaanse team ook moet faciliteren. Ook Staatsziekenfonds moet een bijdrage leveren. Jessurun wees erop dat 's Lands Hospitaal al genoeg financiële problemen heeft "en nu komt deze lood er ook nog bij".

Eine Reise durch Südamerika: Mit dem Flieger von Brasilien nach Suriname

2011-12-20T08:03:00.000-08:00

turus.net Independent Magazin

MONTAG, DEN 19. DEZEMBER 2011 UM 11:26 UHR KALLEMAN REISEMAGAZIN

Der Schweizer turus.net-Autor Kalleman auf Tour. Auf eigene Faust von Brasilien in die ehemalige niederländische Kolonie Suriname. Am topmodernen Flughafen von Belém erkundige ich mich nach einer Wechselstube, die Schweizer Franken akzeptiert. Zum Glück besitzt Belém eine topmoderne Infrastruktur und so ist es kein Problem im Zentrum meine Schweizer Franken umzutauschen und das zu einem prima Kurs. Welch großes Glück! Ich bin all meine Sorgen los! Ich hätte die Welt umarmen können. Dabei ahnte ich nicht einmal, wie wichtig diese Aktion gewesen ist. Denn am Flughafen war noch die Flughafentaxe vor dem Abflug nach Paramaribo fällig und dazu hätten meine Real nicht mehr gereicht.

Zurück am Flughafen. Der Surinam Airways Flug verlässt Belém zu einer ungewohnten Zeit: um 3.45 Uhr. Vor zwei Jahren versuchte ich auf dem Landweg nach Suriname einzureisen und wurde mangels Visum wieder nach Guyana abgeschoben. Schon damals erschien mir Suriname als ein Bürokratiemonster. Und schon damals stellte ich fest, dass meine Logik nicht ausreicht, um Suriname zu verstehen. Die Fluggesellschaft Suriname Airways ist da ein Spiegelbild des Landes. Beim Einchecken wurde mir mitgeteilt, dass der Flug erst um 4.45 Uhr stattfindet. Doch um 3 Uhr wurde das Gate geöffnet um 3.45 Uhr war alles bereit um abzuheben. Doch nun sei das Wetter in Paramaribo so schlecht, dass wir nicht landen könnten und so müssen wir alle wieder das Flugzeug verlassen. Um 6.30 Uhr gehe es neu los und so lege ich mich schlafen. Plötzlich schrecke ich auf. Alle sind weg, ich bin alleine im Warteraum des Gates. Ich sehe gerade noch, wie eine Angestellte der Suriname Airways in den Gangway läuft, lege einen verschlafenen Sprint hin und erreiche das Flugzeug. Es ist 5.30 Uhr, es geht los.

Das Wetter über Suriname könnte nicht besser sein. Ein strahlend blauer Himmel öffnet mir die Sicht auf den endlosen Regenwald Surinames. Umso erstaunlicher ist die Durchsage des Piloten, dass das Wetter immer noch zu schlecht sei und wir nicht landen könnten. So dreht der Flieger eine Runde um die andere, unter mir sehe ich den Flughafen. Irgendwann setzt er zur Landung an. Es ist windstill. Eine wirklich eigenartige Airline.

Die surinamische Zollkontrolle ist streng, bürokratisch und vor allem langsam. Damals, als ich aus Suriname abgeschoben wurde, hatte mir der Zöllner noch einen Stempel in den Pass gedrückt und denn sieht nun der Zöllner und diesen macht den Zöllner offenbar nervös. Er tippt energisch mit dem Finger auf diesen Stempel und reicht meinen Pass seinen Kollegen. Nun muss ich rund vier Mal meine Geschichte erzählen, vier verschiedenen Personen, sie nicken jeweils. Irgendwann scheinen ihnen die Fragen auszugehen. Der Zöllner knallt seinen Stempel in den Pass und ich bin durch – doch nicht ganz. Nun wird noch das Gepäck durchwühlt und Fragen werden gestellt. Dann stehe ich endlich draussen vor dem Flughafengebäude. Ich habs geschafft! Endlich bin ich in Suriname. Nun habe ich sämtliche Länder Südamerikas besucht.

Ein Taxi bringt mich für rund 150 Surinamesische Dollar (SRD) ins Zentrum. Der Bus hätte nur einen SRD gekostet. Doch ich habe nur Real, der Flughafen keinen Geldwechsel, hätte auch nichts genützt, denn Banken in Suriname wechseln nur Euro und Dollar. Ein Taxifahrer weiss Rat. Im Viertel der Brasilianer, sie scheinen hier den Goldhandel zu beherrschen – und können selbstverständlich nur portugiesisch – werde ich kräftig abgezockt. Ich verliere rund 1/3 des Wertes, doch immer noch besser, als gar kein Geld wechseln zu können. Und Suriname ist billig. Krass billig.

Paramaribo ist weniger lebhaft als Georgetown, dafür findet man auch unter der Woche Kneipen, die offen und gut gefüllt sind, im Gegensatz zu Cayenne. Das Land ist wahrlich seltsam. Man sieht hier Menschen, die ihre Vogelkäfige spazieren führen. Und sie, also die Menschen, scheinen sich nicht zu vermischen. In Guyana sind sie dunkelhäutig oder indischer Abstammung, man sieht kaum Weisse. In Nickerie (Suriname), rund 80 Kilometer von Paramaribo entfernt, gibt es praktisch ausschliesslich Inder. In Paramaribo sieht man keine, dafür Javaner und dunkelhäutige Menschen, die sich optisch wesentlich von den Guyanern unterscheiden. Dazu noch ein Menschentyp, deren Haut tiefschwarz ist. Noch nie habe ich eine so tiefschwarze Haut gesehen, wie die der Kellnerin an der Bar, in der ich sitze. Sie sieht sehr gut aus. In Französisch Guyana gibt es vor allem Weisse und ein paar dunkelhäutige Bewohner, die sich aber wiederum optisch von den Surinamern klar abgrenzen lassen.

Paramaribo ist ein relaxter Ort und die junge Frau, die in meinen Guesthouse arbeitet, etwas vom Unfähigsten, was ich je erlebt habe. Bald einmal liege ich mit ihr im Streit, weil sie behauptet, ich könne doch nicht einfach mein Gepäck in meinem Zimmer lassen, während ich in der Stadt spaziere. Dann mäkelt sie rum, dass ich gar nicht heute morgen angekommen wäre, sondern erst jetzt und daher müsse ich erstmal die Nächte bezahlen. Egal wie sehr ich nachdenke, ich weiss beim besten Willen nicht, wie sie auf so absurde Gedanken kommt. Surinamische Logik. aber ich habe sie offenbar durch meinen energischen Widerspruch tief getroffen. Beleidigt kehrt sie mir den Rücken zu. Während ich auf der Terrasse sitze, reklamiert ein neu angekommener Gast, dass in seinem Zimmer schon einer drinliegt. Das Guesthouse ist schön, die Terrasse ein wunderbarer Treffpunkt, leider hat es kaum andere Reisende, obwohl alle Zimmer vergeben sind. Schade, keine Ahnung, wo die alle sind.

Paramaribo hat man schnell gesehen. Zwar ist das historische Zentrum ziemlich weitläufig, es gibt aber nicht allzu viel zu tun. Ein verschlafenes Nest könnte man sagen. So miete ich ein Fahrrad und dreh meine Runden. Auf einem Boot setze ich über den Fluss Suriname, vorbei an einem halbversunkenen Kahn und fahre nach Fort Amsterdam, angeblich eine Touristenattraktion und frage mich, was es hier echt zu sehen geben könnte. Hier, am Zusammenfluss von den Flüssen Suriname und Commewijne toure ich noch ein paar Stunden herum, vorbei an grosszügig gebauten Häusern mitten im Grünen und besuche noch eine Plantage. Das Land ist flach. Keine Erhebung weit und breit. Als ich dann auf die Ost-West-Strasse Richtung Meerzorg einbiege um von dort mit einem Boot wieder nach Paramaribo überzusetzen, wird es unangenehm. Es hat viel Verkehr und wenig Platz für das Velo. Schliesslich bringt mich ein Boot nach Paramaribo zurück. Leider reicht mein Geld nicht für die geplanten Dschungeltouren. Suriname scheint mir in dieser Beziehung sehr gut organisiert zu sein. Schade. Es geht bereits wieder nach Hause.

Im Chaos des Busparkplatzes Heiligenweg brauche ich doch ziemlich viel Aufwand, bis ich einen Bus zum Flughafen finde. Dabei sollte man eben nicht nach dem Weg zum Flughafen fragen, sondern nach Zanderij, einem kleinen Nest gleich neben dem Flughafen. Meine Reise ist zu Ende. Der Bus ist spottbillig. Einen einzigen SRD, 150x mal billiger als ein Taxi. Es geht vorbei über Orte wie Onverwacht und Nooiterwacht nach Zanderij, das nur aus ein paar Hütten, einem Laden, sowie einer Tankstelle besteht. Englisch verstehen sie hier nicht mehr, meine Brocken niederländisch genügen. Viele Flüge gehen von hier nicht weg. Dennoch ist der Flughafen ganz angenehm und erstaunlich billig. Draussen gibt es Snackbars und Shops zu fairen Preisen und auch im Transitraum ist es günstig. Die T-Shirts kosten gar nur noch die Hälfte im Vergleich zu den Läden in der Innenstadt. Der Flieger der KLM steht auch schon bereit und nach zahlreichen Sicherheitskontrollen – wir sind immer noch in Suriname – stehe ich auf dem Rollfeld. Doch in das Flugzeug dürfen wir nicht. Die Stewardess winkt und macht, aber der Kerl mit dem Funk vor mir gibt keine Erlaubnis das Flugfeld zu betreten. Eine Logik erkenne ich in seinem Verhalten nicht, aber offenbar ist es ihm wichtig, noch zuzuwarten. Dumm nur, dass irgendwann die Passagiere einfach beginnen loszulaufen. Er gibt noch schnell das Frei-Zeichen, wohl um seine Autorität zu wahren. Einfach mühsam diese Touristen!
Fotos: Kalleman (Schweiz)

Starnieuws - Asabina: Elk dorp heeft een hoofdkapitein

2011-12-20T07:35:00.000-08:00

Starnieuws
20 Dec, 04:00

Ronny Asabina, fractieleider BEP

Ronny Asabina, fractieleider van BEP, onthulde bij de begrotingsbehandeling maandag dat van de 3.000 ambtenaren op Regionale Ontwikkeling (RO)1.667 boslanddignitarissen zijn. "Het is jammer dat partijpolitiek is gaan infiltreren in het traditioneel bestuurssysteem in het binnenland. In Boven Suriname hebt u in elk dorp een hoofdkapitein", aldus Asabina.

De parlementariër wilde weten hoeveel voordrachten voor de aanstelling van traditionele gezagsdragers de minister op zijn bureau heeft. Hij vroeg de regering of deze gezagsdragers ook capaciteitsopbouw trainingen zullen volgen.

Kwestie West-Suriname
Asabina vroeg om de visie en het beleid van de regering over het aanstellen en ontheffen van traditionele gezagdragers. "Een situatie die zich nu voordoet is dat de minister van RO recentelijk drie kapiteins en 12 basja’s van West-Suriname middels een nette brief heeft ontheven en wel buiten het traditioneel gezag en de bestaande conventies om."

Het assembleelid stond ook stil bij het grondenrechtvraagstuk. Hij betreurt het dat de conferentie te Colakreek is afgebroken. De politicus vroeg wat de status is van de dit vraagstuk.
In het beleidsjaar 2012 zal het Samakaa vonnis verder worden uitgevoerd. Asabina wil van de regering weten welke delen van het Samakaa vonnis al zijn uitgevoerd en welke delen de overheid denkt uit te voeren in 2012. Ook het verder demarqueren van woongebieden van het Samakaa volk is aangehaald. "Op welke wettelijke gronden is dit proces gebaseerd. Hoe staat het met het demarqueren van woongebieden van andere tribale en inheemsen volken en of stammen?", aldus Asabina.

Decentralisatie
De fractieleider van BEP zei dat de decentralisatie in onvoldoende mate wordt beleefd door de samenleving. Volgens hem weigeren ministers om te participeren in het districtsbestuur, terwijl ze herhaalde uitnodigingen krijgen van de districtsraad. "Geen enkel district beschikt over een districtsbestuur, maar bepaalde zitten in level 3 en 4. Voorzitter, het gevoel bekruipt ons dat wij in onvoldoende mate beseffen dat het decentraliseren van de besluitvorming tot op het laagste niveau binnen gemeenschappen een belangrijke push geeft voor armoedebestrijding, burgerparticipatie en gemeenschapsontwikkeling. Dus dat de bevolkingsparticipatie en de lokale democratie en lokale economische ontwikkeling bevordert."

Asabina stelde diverse vragen over de decentralisatie. Hij vroeg of het komende jaar alle districtsraden zullen worden ingevuld en wilde weten of er profielschetsen zouden komen. Hij vroeg waarom ministers niet willen participeren. Hoe denkt de regering het spanningsveld dat zich voordoet tussen de regionale organen enerzijds en het traditioneel bestuurssysteem in het binnenland anderzijds te voorkomen.

Indigene leiden unter Quecksilberbelastung

2011-12-17T10:22:00.000-08:00

Adveniat

Die Indigenen in Suriname sind die Leiddtragenden der Goldgewinnung. Foto: Flickr

Fast 60 Prozent der Einwohner zweier Indigenen-Gemeinden in Apetina und in Anapayke im Südosten Surinams sind mit Quecksilber kontaminiert. Die in ihrem Körper gemessenen Werte lagen über der von der Weltgesundheitsorganisation WHO festgelegten Grenze. Die Indigenen vom Volk der Wayana sind Leidtragende der Verwendung des giftigen Schwermetalls zur Gewinnung von Gold.

Zulässiger Wert teils um das Doppelte übertroffen

Eine Untersuchung von Haarproben durch den Nationalen Gesundheitsfonds von Suriname und die University of Washington in Seattle ergab, dass die international zulässigen Werte in 58 Prozent der Fälle, teils deutlich, übertroffen wurden. Von der WHO sind 10 Mikrogramm Quecksilber pro Gramm zugelassen (ein Mikrogramm ist der millionste Teil eines Gramms). Durchschnittlich wurde ein Wert von 14 Mikrogramm gemessen, die Spitzenwerte lagen bei 28 Mikrogramm.

Quecksilber dringt in Boden und Wasser ein

In einem Artikel des “Journal of Environmental and Public Health” heißt es, die Indigenen hätten erklärt, dass sie über einen langen Zeitraum dem Quecksilber ausgesetzt gewesen seien. Dieses dringt in Boden und Wasser ein. Die indigenen Völker, die im Landesinneren Surinames leben, brauchen ihr Land für die Jagd, den Fischfang und den Anbau landwirtschaftlicher Produkte. Sie sind auf sauberes Wasser angewiesen. Die Bergbauindustrie hat viele Indigene aus ihren angestammten Gebieten verdrängt.

Lebenslange Gesundheitsschäden

Von Quecksilber ist bekannt, dass es unumkehrbare gesundheitliche Schäden verursacht und die Umwelt verseucht. 12 Prozent der Teilnehmer an einer der Untersuchungen berichteten von Gefühlverlust in Armen, Fingern und Zehen. Außerdem traten starke Kopfschmerzen und sogar depressive Stimmungen auf. Die Ergebnisse belegen, dass den Indigenen lebenslange gesundheitliche Probleme drohen.

Indigene in Untersuchung mit einbezogen

Die Forscher haben sich mit den Auswirkungen bereits seit 2007 beschäftigt. Anders als üblich wurden die Indigenen mit in den Untersuchungsprozess einbezogen. Ein Oberhaupt der Indigenen beschwerte sich, dass Wissenschaftler in der Vergangenheit auf einmal auftauchten, Versprechungen machten und dann wieder verschwanden, ohne die Betroffenen über den Fortgang der Untersuchungen zu informieren, geschweige denn über die Resultate.

Jedes Jahr 20.000 Kilo Quecksilber

Einer Schätzung zufolge verbleiben in Suriname jedes Jahr 20.000 Kilo Quecksilber in der Umwelt. Das Schwermetall gelangt dabei oft direkt in Flüsse und Bäche. Verursacher sind Kleinunternehmer und illegal agierende private Goldsucher. Einige Indigene gaben an, mehr als vierzehn Mal in der Woche Fisch aus dem Fluss zu essen. Hierdurch gelangt das Quecksilber in ihren Körper.

Autor: Bernd Stößel, Quellen: noticias aliadas, starboeknews

Nog veel goed te maken met Moiwana

2011-12-17T05:12:00.001-08:00

De regering heeft tot 1 februari 2012 de gelegenheid om overeenstemming te bereiken voor de verdere uitvoering van het Moiwana-vonnis. Belangrijk is voor de nabestaanden dat de schuldigen voor de rechter verschijnen en gestraft moeten worden. 25 jaar geleden zijn minstens 39 personen, onder wie baby's, kinderen, vrouwen en bejaarden zijn doodgeschoten.
De herdenking wordt als een belangrijke mijlpaal beschouwd in de wederopbouw en terugkeer van de nabestaanden.

President Desi Bouterse was made a fool in Parliament - YouTube

2011-12-15T11:23:00.000-08:00

YouTube

Siegfried Gilds - 'Bouterse president, het is onze eigen schuld'

2011-12-15T09:14:00.000-08:00

Parbode

Written by Pieter Van Maele

THURSDAY, 01 DECEMBER 2011

'Bouterse president, het is onze eigen schuld'

Siegfried Gilds (72) enkel en alleen de geschiedenisboeken laten ingaan als de man die in 2009 veroordeeld werd tot een jaar cel voor witwaspraktijken, zou een veel te grote oneer zijn. De oud-minister van Arbeid, Justitie, Defensie en Handel en Industrie én bloedbroeder van wijlen Fred Derby, ontnam het Nationaal Leger haar politieke macht en maakte zo van Suriname na jaren van militaire dictatuur weer een democratie. “De militairen van weleer zijn allemaal terug. En warempel, Bouterse pakt heel wat problemen beter aan dan zijn voorganger.”

Gilds is in opperbeste stemming wanneer hij Parbode bij hem thuis ontvangt. Hij leidt ons naar een stoffige ruimte achter in zijn huis. “Hier is het Nieuw Front geboren”, zegt hij met gepaste trots. “Acht dagen lang is hier vergaderd. We hadden tafels en stoelen gehuurd en die in een vierkantje gezet. Jagernath Lachmon dronk het ene glas cola na het andere.” Een foto maken van de ruimte, dat mag dan weer niet. Die staat nu vol oude spullen, opgeborgen in kartonnen dozen. “Dat toont niet netjes”, vindt de ex-minister.
En dan begint Gilds twee uur lang te praten, openhartig maar geconcentreerd, over de wijze waarop hij ‘de jongens’ na 1987 terug naar de kazerne stuurde. Een moeizaam proces, dat uiteindelijk tot april 1993 zou duren. Begrijpelijk. In de grondwet, aangenomen na een referendum op 30 september 1987, werd het Nationaal Leger bedacht met een voorhoedepositie, waardoor de legerleiding ook in actie kon komen als die vond dat de ‘hoogste rechten van vrijheden van land en volk’ in gevaar waren. Lees: het leger kon elk moment weer de macht opnemen. Dat deed het ook, toen bij de kerstcoup de regering-Shankar naar huis werd getelefoneerd. Gilds kan er tegenwoordig hartelijk om lachen. “Shankar was nog geen drie jaren president toen hij niet werd weggeschoten, maar weggebeld. Kunt u zich dat voorstellen? Weet je hoe bang je dan niet moet zijn? Jezus! De eerste keer hebben de militairen de regering afgezet met het geweer. De tweede keer met de telefoon. Hadden ze het een derde keer gedaan, dan hadden ze ons kunnen wegsturen door gewoon even streng te kijken.”

Het akkoord van
Leonsberg

Gilds was na de coup zeker niet de allereerste burgerpoliticus die aan tafel schoof bij Bouterse. Op 10 augustus 1987, enkele maanden voor de verkiezingen, hadden Lachmon, Soemita en Arron een geheime afspraak met hem op Leonsberg. Rond het befaamde ‘Akkoord van Leonsberg’, eigenlijk een gentlemen’s agreement dat nooit formeel op papier wordt gezet, blijft jarenlang een waas van geheimzinnigheid hangen. Joost Oranje en Harmen Boerboom omschrijven het in hun boek Slagschaduw over Suriname uit 1992 als een ‘akkoord over de machtsverdeling na de verkiezingen’. Bouterse kreeg het leger, de VHP de economische macht en de NPS het ambtelijke apparaat. Bovendien werd de afspraak gemaakt de grondwet niet onmiddellijk na 1987 opnieuw te wijzigen.

Burgerregering
Na die kerstcoup werd Gilds uiteindelijk door Derby voorgedragen als minister van Defensie. “De militairen deden jarenlang waar ze zin in hadden. Ze lieten gevangenen vrij of beschoten het politiebureau met mitrailleurs. Het was wel duidelijk dat het Front (het toenmalige samenwerkingsverband tussen NPS, VHP en KTPI, red.) de situatie niet de baas kon. Dus zochten ze in 1991 toenadering tot de Surinaamse Partij van de Arbeid. Na acht moeizame dagen van onderhandelingen was het Nieuw Front geboren, na de verkiezingen werd ik minister van Defensie”, legt Gilds uit.
Hij kreeg daarmee een extreem gevoelige post en een loodzware opdracht in handen: de centrale macht van het land terugbrengen naar de schoot van de burgerregering. Met die belofte was Derby zelf naar de kiezer gegaan, tot woede van Bouterse. ‘Derby praat met gespleten tong en is een aap gewapend met scheermessen. Ik nodig hem uit zijn schoenen te komen ophalen, die nog in Fort Zeelandia staan’, dreigde ‘Bevel’. Gilds: “We waren voorbereid op de taak die ons te wachten stond. De opdracht was om het leger ondergeschikt te maken aan de burgerregering. Toen Derby mij voordroeg als minister van Defensie, waren de andere partijen op de eerste plaats ontzettend opgelucht dat zij het niet hoefden te doen. Ze krompen al ineen als je alleen nog maar de naam ‘Bouterse’ uitsprak.”

Niets te bepalen
Van die angst had Gilds naar eigen zeggen minder last. “Hoe dat komt, dat weet ik eigenlijk ook niet.” Hij denkt lang na. “Op de eerste plaats omdat ik steeds de ruggensteun van Derby voelde. Hij zei altijd: ‘Luister, we zitten in een postmilitaire perio-de. Al heb je honderd zetels in het parlement, we moeten het voorzichtig doen. Als je het niet goed aanpakt, ga je dit land niet kunnen besturen’. Daarnaast heb ik steeds gestructureerd proberen te werken. Ik wou er alles aan doen om ‘dat ding’ in goede banen te leiden. Ik ben nooit bang geweest, maar wel altijd heel voorzichtig. Je moest gewoon geen gekke dingen doen.”
Bouterse liet namelijk meteen verstaan dat hij niet met zich zou laten sollen. “Nog voor ik aan het werk ging op het ministerie, trok hij naar Lachmon om hem te zeggen dat ze Defensie niet aan ons mochten geven. Hij wist natuurlijk dat we oprecht van plan waren zijn macht als legerleider in te dammen. Derby reageerde kalm. ‘Zeg aan Bouterse dat hij hier niets te bepalen heeft. Wij zijn de coalitie, wij bepalen wie waar gaat zitten. Deze regering gaat haar termijn volledig uitzitten. Zelfs met een kanon laten we ons niet meer wegschieten’. De coalitiegenoten bleken een stuk banger. Soms kreeg Derby een telefoontje van hen waarin ze hem angstig vroegen wat ik nu weer had gedaan.”
Gilds neemt dan ook enkele ingrijpende beslissingen. De macht van bevelhebber Bouterse wordt geleidelijk aan gekortwiekt. Eerst sluit minister Gilds met zijn toenmalige Nederlandse ambtsgenoot de deal dat op de Nederlandse ambassade in Paramaribo wederom een militair attaché aan de slag gaat. Daarna gaat de SPA’er openlijk de confrontatie met Bouterse aan: hij verbiedt de feestelijke herdenking van de coup. Gilds: “Mi Gado, ik kon die houding van Venetiaan maar niet begrijpen. Die man (Bouterse, red.) hield daar elk jaar om middernacht een groot feest. We hebben het toen laten stopzetten.” In maart 1992 schrapt De Nationale Assemblée uiteindelijk de artikelen uit de Grondwet die het Nationaal Leger haar politieke rol gaf. Op 21 november 1992 biedt Bouterse uiteindelijk zijn ontslag als legerleider aan. Hij vertrekt uit de kazerne en ruilt het camouflagepak in voor de stropdas.
Hoofd buigen
Maar hoe kijkt Gilds naar het heden? Heel wat machthebbers van weleer, die hij met grote omzichtigheid eindelijk uit het machtscentrum wist te verdrijven, hebben sinds vorig jaar opnieuw de touwtjes in handen. En hoe. Bouterse werd democratisch verkozen tot president, op zijn kabinet accommodeerde hij ex-militairen als Badrissein Sital, Ivan Graanoogst, Etienne Boerenveen en Melvin Linscheer. De door Gilds verboden coupherdenking is nu zelfs een nationale feestdag. Hij glimlacht voorzichtig. “Het was blijkbaar de wil van het volk. Trots alle manipulaties tijdens de formatie, het is een democratisch verkozen regering.” Er valt weer een lange pauze. “Kijk, het zijn geen militairen meer. De Grondwet verbiedt niet dat ze doen wat ze nu doen. Venetiaan durfde het niet aan om in de Grondwet op te nemen dat wie gecoupt heeft, geen politieke macht meer kan dragen. Hij was bang om weer in conflict te komen met de militairen. Het was uiteraard niet de bedoeling van het democratiseringsproces dat Bouterse ooit president zou worden. Als het volk daar echter voor kiest, dan moet je daar het hoofd voor buigen.”

Wat vindt Mercuur?

Parbode had graag ook een gesprek gehad met voormalig bevelhebber Ernst Mercuur. Want hoe ziet hij de terugkeer van Desi Bouterse, en – belangrijker nog – hoe kijkt hij terug op zijn gedwongen vervanging begin dit jaar? Mercuur was aanvankelijk bereid tot een interview, maar zei daar eerst over te willen nadenken. “Ik zit in een lastig parket en ben eigenlijk met verplicht verlof.” Uren later dan het afgesproken tijdstip wordt Parbode gebeld door iemand van de legerleiding die geen naam noemt.“ Ernst Mercuur zal niet meedoen aan het interview. Hij is niet met ontslag noch met pensioen, dus dat zou ongepast zijn.” Wie voor de overheid werkt, heeft kennelijk geen recht van spreken. De ex-bevelhebber was daarna niet meer bereikbaar voor commentaar.

Daadkracht
De plotse vervanging door president Bouterse van ex-bevelhebber Ernst Mercuur door Hedwig Gilaard, doet bij Gilds ook al geen alarmbellen rinkelen. “In dit land is het zo dat politiek ver doordringt tot in andere instituten. Kijk maar naar het plaatsen van mannetjes op ministeries of bij parastatale bedrijven. We moeten het leger daar niet als uitzondering op zien. Het is op zich dus niet zo vreemd dat Mercuur onmiddelijk werd vervangen.
“We moeten het eerlijk toegeven: de regering had geen daadkracht. Het Nieuw Front heeft vijftien jaar lang de tijd gehad om ontwikkeling te brengen, maar men heeft te weinig daaraan gewerkt”, mijmert Gilds. Hij is onverbiddelijk. “Iedereen mag weten dat ik de huidige regering veel daadkrachtiger vind. Kijk maar naar de aanpak van de goudsector. Toen ik nog minister van Defensie was, probeerde ik een dergelijke ordening te bespreken met Venetiaan. Hij gaf me zelfs de ruimte niet. Hij stond er simpelweg niet voor open. Hadden we gewild dat Bouterse nooit meer zou terugkeren, dan hadden we die Grondwet maar moeten aanpassen. Dat is nooit gebeurd. En wat is die huidige regering aan het doen? Juist ja, die wil de Grondwet nu wel aanpassen. Het gaat hen waarschijnlijk nog lukken ook. Ik wil niemand kwetsen, maar laat ik het maar zeggen: Bouterse pakt heel wat problemen beter aan dan zijn voorganger.”

Land van niemand en iedereen

2011-12-15T09:08:00.000-08:00

Parbode

Written by Euritha Tjan A Way
THURSDAY, 01 DECEMBER 2011
We schrijven 2016. Suriname bestaat niet meer. Deze soevereine staat is onderverdeeld in vier gebiedsdelen. De Javanen hebben Commewijne en Marowijne geclaimd, met alle in en op de bodem aanwezige natuurlijke hulbronnen. Het tweede deel is Nickerie, dat nu van de Hindostanen is, evenals de opbrengsten van de agrarische sector aldaar. Het derde deel is het gebiedsdeel van Para tot Sipaliwini dat van de inheemsen en Marrons is, ook met alle daarbij behorende natuurlijke hulpbronnen. Gebiedsdeel vier, bestaande uit Paramaribo, Coronie (tja... wat valt daar te halen), Wanica en Saramacca met een overwegend Creoolse bevolking, is veranderd in niemandsland. Geen enkele multinational onder-handelt meer met vertegenwoordigers van deze vier gebieden, omdat er geen duidelijke leider is. De Aucaners en Saramaccaners claimen beide dat zij de onderhandelingen mogen voeren voor de ontginning van goud in het gebiedsdeel Para-Sipaliwini. De inheemsen voeren oorlog met deze Marrons, omdat zij vinden dat zij de eerste bewoners van het land zijn, dus de Marrons moeten hun eerst om toestemming vragen, alvorens een overeenkomst te sluiten voor het ontginnen van goud en het kappen van hout. Geen enkele bundeling wordt erkend door de andere. Via subgroepen die allemaal particuliere beveiligingsbedrijven in de hand nemen, worden de natuurlijke hulpbronnen het land uitgesmokkeld. Niemand wordt daar beter van. Integendeel, hongersnood en kwikvergiftiging grijpen om zich heen. De Hindostanen in Nickerie kunnen het niet eens worden over wie de zoveelste poging zal wagen om toch te onderhandelen voor de beste rijstprijs. Een deel wil dat Guyana hen vertegenwoordigt, een ander deel vindt Imro Manglie beter, terwijl Rashied Doekhie alles doet om als vertegenwoordiger te kunnen optreden. In Marowijne en Commewijne hebben de oprukkende groep Marrons de Javanen bijna zover gekregen dat zij wel akkoord gaan dat Ronnie Brunswijk het goud ontgint en het geld verdeelt. Maar de onderhuidse spanningen tussen deze twee groepen spelen steeds vaker op. De Chinezen zijn overal kind van de rekening. Zij worden gezien als de brenger van alle kwaad met hun hoge prijzen. Maar deze groep is de Chinese maffia geld schuldig voor de overtocht naar Suriname, dus zij kunnen niet vertrekken. De criminaliteit stijgt naar ongekende hoogten. Voormalig Suriname is een voorbeeld in de wereld hoe een semibeschaafde natie (semi, want de laatste gekozen president was een drugsveroordeelde), kan afglijden naar bandeloosheid zonder einde. Dood en verderf heersen, want de gebiedsdelen hebben geen van allen een politie- of militaire eenheid. Er bestaat geen sociaal stelsel meer en intellectuelen zijn al lang vertrokken. Garimpeiros mijden Suriname en Brazilië heeft aan de grens met Suriname prikkeldraad met levensgevaarlijke stroomstoten geïnstalleerd om ervoor te zorgen dat deze gekte het land niet komt binnensluipen. Iedereen weet nog hoe deze misère begon, althans men noemt twee zaken die als katalysator op elkaar gewerkt hebben. De eerste is de eis van de Inheemsen en Marrons in 2011 dat hun traditionele leefgebieden hen alleen toebehoren en dat zij de eigenaren moeten zijn van alle hulpbronnen die zich aldaar bevinden. Het tweede was dat een Marron-goudzoeker werd neergeknald door iemand die of van het beveiligingsbedrijf Mozart was, of van de Counter Terrorism Unit (CTU). Over deze Unit werd steeds vaker en harder gefluisterd dat de logistieke man, tevens zoon van ex-president Desi Bouterse, Dino, en de voorzitter van het managementteam van de Commissie Goud-ordening, Gerold Dompig, belangen hadden in de goudvelden en de kleine goudzoekers brodeloos maakten, zodat zij het grove geld konden verdienen. Wegens grote belangen van alle betrokken partijen liet de grote kleine Indiaan zaken op zijn beloop, terwijl De Nationale Assemblee weigerde het vraagstuk aan de orde te stellen. Niemand weet waar de ex-president nu is, maar men fluistert dat hij een optrekje heeft op Apoera, waar hij als koning van de Inheemsen leeft. Het zou zomaar kunnen, in 2016!

Stop racisme? Begin in de politiek!

2011-12-15T09:02:00.000-08:00

Parbode

Written by Armand Snijders
THURSDAY, 01 DECEMBER 2011
‘Racisme’, zo verklaart mijn woordenboek kinderlijk simpel, is ‘discriminatie omwille van iemands ras’. In onze samenleving, die bestaat uit mensen die hier van oudsher wonen of gedwongen of vrijwillig vanuit alle mogelijke windstreken hiernaartoe zijn gekomen, doen we daar nauwelijks aan. Helaas is in de politiek, waar sinds een halve eeuw het woord ‘verbroedering’ te pas en te onpas wordt gebezigd, het toepassen van racisme eerder regel dan uitzondering. Goed nieuws voor alle Marron-ministers: zij worden sinds kort op en top beveiligd door rasgenoten van Jungle Security, heel toevallig eigendom van partij- en combinatiegenoot Ronnie Brunswijk. Want volgens hem deugen de beveiligers in dienst van lanti niet. Daar valt als buitenstaander moeilijk een oordeel over te vellen, maar vreemd is het wel dat Brunswijk zich kennelijk alleen druk maakt over het welzijn van Marronbewindslieden, niet om Hindostaanse, Javaanse of andere politieke toppers met een niet-Marronkleur. Die moeten het maar doen met de overheidsbeveiligers.Het feit dat de betrokken ministeries veiligheidslui van een bedrijf van Brunswijk hebben ingehuurd om have, goed en toppers te beschermen, riekt overigens naar belangenverstrengeling/favoritisme op kosten van de kiezer/belastingbetaler. Maar dat is voor een andere keer. Feit is dat Brunswijk op deze manier wel heel opzichtig kleur bekent en een verkeerd signaal afgeeft: eigen ras eerst, de rest kan stikken. Brunswijk is, als het op racisme aankomt, natuurlijk niet de enige in de politiek. Kampioen is zonder twijfel Paul Somohardjo van Pertjajah Luhur. Hij windt er ook geen doekjes om dat hij enkel en alleen de belangen van zijn Javaanse achterban behartigt. Zij moeten de overheidsbaantjes krijgen en vooral zij komen in aanmerking voor percelen. Je moet toegeven dat hij daar niet geheimzinnig over doet en schandelijk openlijk de Javaan belangrijker vindt dan al die andere Surinamers. In het politieke veld speelt hij momenteel niet nadrukkelijk meer mee, dus heeft hij tijd voor andere zaken. Voetbal bijvoorbeeld. Daar schijnt hij ook verstand van te hebben. Helaas zet hij op het voetbalveld zijn etnische spelletje, waar hij in de politiek om bekend staat, voort. ‘Copa Jawa 2011’ heette het toernooi dat met 32 teams werd afgewerkt in twee stadions. Met dertigduizend USdollar aan prijzengeld voor de deelnemers extra aantrekkelijk en lucratief. Niets mis mee, zou je denken. Totdat je Somohardjo hoort zeggen dat het toernooi voor iedere Surinamer openstaat, maar dat ieder team wel minimaal zeven Javanen in het veld moeten brengen. Doe dat in een normale democratie met goede antidiscriminatiewetgeving en je wordt voor de rechter gesleept. In Suriname lijkt niemand er echter van wakker te liggen. Want ach, ‘het is Somohardjo maar, zo is hij nu eenmaal’. De hel zou losbreken als ik in het André Kamperveenstadion een toernooi ga organiseren voor elftallen die uit minimaal zeven bakra’s moeten bestaan, de rest mag een ander kleurtje hebben. Maar ja, ik heet geen Somohardjo of Brunswijk. En ik zit niet in de politiek waar kennelijk alles is toegestaan. We zullen ermee moeten leven, zoals we er al decennia mee leven. Maar laten politici ophouden het woord ‘verbroedering’ in de mond te nemen. Want daarvan is nog lang geen sprake.

President als verdachte

2011-12-15T08:57:00.000-08:00

Parbode

Written by webmaster

THURSDAY, 01 DECEMBER 2011

Angst, verontwaardiging, twijfel, onmacht en berusting. Want de hoofdverdachte van het neerschieten van vijftien tegenstanders van zijn eigen bewind is nu president, met alle executieve macht die daarbij hoort. Wat doet dat met nabestaanden, medeverdachten, de politiek en het rechtsgevoel? Is het voor hen de uiterste vorm van democratie of een poppenkast?

Aashna Kanhai, jurist internationaal recht “Indien Bouterse voor een misdrijf wordt aangeklaagd waarover de nationale rechter kan beslissen, dan mag deze vonnis wijzen. Wordt hem een feit ten laste gelegd dat door een internationaal verdrag als strafbaar wordt aangemerkt, dan kan dit eveneens toegepast worden. Het Internationaal Gerechtshof kan slechts zaken behandelen welke door staten zijn ingesteld. De zaak-Bouterse komt daarvoor dus niet in aanmerking. De president vertegenwoordigt de Staat en is voor wat betreft berechting door andere staten, onschendbaar. Een staatshoofd is naar internationaal recht absoluut immuun, maar niet voor berechting door de eigen nationale rechter, behalve wanneer een nationale wet uitdrukkelijk de onschendbaarheid van het staatshoofd vermeldt. De Grondwet lijkt mij daarvoor de nationale wet bij uitstek, maar voor zover ik weet, is het daarin niet geregeld. Daarnaast komt bij een vonnis meteen de scheiding der machten om de hoek kijken. Hoe zal een eventuele veroordeling worden uitgevoerd?”
	Medeverdachte Winston Caldeira “Parbode heeft geen stelling genomen tegen de valse beschuldigingen die geuit zijn tegen Surinamers. Het is niet zo dat er willekeurig mensen zijn opgepakt en zijn doodgeschoten. Of het terecht is dat ze zijn vermoord, wil ik niet zeggen. Ik snap wel dat de nabestaanden willen weten wat er gebeurd is, maar we moeten de zaak niet alleen emotioneel bekijken, maar zeker ook zakelijk objectief. De pers heeft bijna iedereen die met Bouterse werd geassocieerd, verguisd. Om mij ook nog weg te zetten als een moordenaar, vind ik verregaand. Ik weet dat ik het reine sta met mijn Schepper.”
Yasser Riedewald, zoon van de omgekomen Harold Riedewald “Ik ben blij dat het proces nog steeds gaande is. De zittingen hebben mij meer duidelijkheid gegeven. Uit het autopsierapport blijkt dat mijn vader zwaar mishandeld is en daarna is doodgeschoten. Dat hij op de vlucht zou zijn doodgeschoten, is een grove leugen. Sinds Bouterse president is geworden, zijn de zittingen niet meer zo drukbezocht. Er is moed voor nodig om te gaan, juist omdat de hoofdverdachte nu president is. De getuigenverklaringen bevestigen in elk geval dat Bouterse wel degelijk aanwezig was. Waarom zouden deze getuigen liegen? Niemand zet zijn leven op het spel voor een leugen.”
	Carmen Daal, dochter van de omgekomen Cyrill Daal “Mijn vader was tegen geweld en daarom geloof ik niet dat hij betrokken was bij een coup. Ik geloof ook niet meer in het proces. Het heeft te lang geduurd voordat men het heeft gestart. De regering-Venetiaan was bang om daadwerkelijke stappen te ondernemen. Ze gebruikten de Decembermoorden wel als propagandastunt. Bouterse is president geworden om het strafproces te vertragen en om immuniteit aan zichzelf te schenken. Het kan niet anders dan dat hij schuldig bevonden wordt. Hij maakt de nabestaanden belachelijk door elk jaar rond die tijd een grote mond te hebben over de moorden.”
Jurist Harish Monorath, coalitielid Nieuw Suriname “De rechtszaak loopt nog, dus elke uitspraak nu zou veel te prematuur zijn. Of er achteraf sprake is van gratie of niet, dat zullen we dan wel zien. Het proces gaat niet extra traag omdat we te maken hebben met een bijzondere hoofdverdachte, die onze president is. Elk proces in Suriname gaat gewoon veel te traag. Gewone burgers moeten soms ook veertien jaar procederen. Dat is telkens weer pijnlijk voor slachtoffers of nabestaanden. Het parlement heeft dat al aangekaart, maar volgens de minister van Justitie is er geen geld om meer rechters in dienst te nemen.”

Fotoreportage: Kunst in Moengo

2011-12-15T08:53:00.000-08:00

Parbode

Written by Jade Yorks
THURSDAY, 01 DECEMBER 2011
'Suriname is rijk, maar we buiten het niet uit' Met zijn expositie Kibi wi Koni (bescherm onze kennis), trok hij veel bekijks op het KKF-terrein. In Moengo, zijn geboorteplaats, heeft hij een museum voor moderne kunst. Daarnaast startte hij tal van kunst- en cultuurprojecten voor de jeugd van Marowijne. Kunstenaar Marcel Pinas is hard op weg om de wereld, en Suriname in het bijzonder, op creatieve wijze een stukje beter te maken. In de eerste plaats moet zijn werk een streling voor het oog zijn, vindt Pinas. “Ik ben heel kritisch op mijzelf. De eerste reactie die ik bij mensen wil oproepen is: ‘Wow!’ Daarna wil ik ze ook iets vertellen.” Pinas heeft het nooit onder stoelen of banken geschoven: hij is Marron en daar is hij trots op. Niet zelden is die cultuur terug te zien in zijn werk. “Ik word gedreven door wat ik allemaal heb meegemaakt en door wat ik om mij heen hoor en zie. Zo hoorde ik Ronnie Brunswijk zeggen dat bijna vijftig procent van de criminelen in de gevangenissen uit het binnenland komt, maar vervolgens hoor ik niemand over hoe het komt dat die jongens stelen. Dat drijft mij om het te verwerken in een kunstwerk. Zo geef ik mensen een stem.” De problematiek van het Surinaamse binnenland grijpt Pinas aan. Hij is er zelf opgegroeid. “Ik heb veel meegemaakt door de Binnenlandse Oorlog. Mijn geluk was dat ik vroeger ondeugend was en dat ik goed kon tekenen. Daardoor stuurden mijn ouders mij naar het internaat. Ik werd gevormd, maakte mijn lagere school af en moest daarom naar de stad om verder te leren.” Een jaar nadat Pinas naar de stad vertrok, brak de Binnenlandse Oorlog uit. “Alle jongeren met wie ik ben opgegroeid zijn of dood, of getraumatiseerd. Door dat trauma hebben velen voor het criminele pad gekozen. Die jongens kunnen het niet helpen. De overheid had preventief moeten optreden door hen goed te begeleiden en door mogelijkheden voor hen te creëren.” Het tekort aan mogelijkheden is volgens Pinas een van de grootste problemen van het binnenland. In zijn geboorteplaats Moengo is hij nu met tal van projecten bezig om meer kansen te verwezenlijken voor de jeugd. Zo zijn er in Tembe Art Studio elke dag gratis kunst- en cultuurlessen te volgen. “Door een talent van iemand te ontwikkelen, maak je van een ‘niemand’ een ‘iemand’. Een persoon kan dan misschien niet goed zijn in rekenen of in taal, maar wel goed zijn in dansen of zingen. Dan kan hij liever daarmee geld verdienen, dan met stelen.” Eigen museum In Moengo zijn meer projecten die Pinas heeft ontwikkeld. Wie over de Cotticabrug het dorp binnenrijdt, ziet vrijwel direct twee grote kunstbeelden aan de horizon opdoemen. Nog geen vijf minuten verder rijden, dient zich het kunstpark al aan, met gigantische werken van buitenlandse kunstenaars. Sinds kort heeft Moengo ook een eigen museum voor moderne kunst. Al die projecten maken deel uit van Pinas’ wens om van Marowijne hét kunstdistrict van Suriname te maken. Ken Doorson, eveneens een kunstenaar die op Moengo is opgegroeid, helpt Pinas mee met het verwezenlijken van zijn droom. Hij begeleidt jongeren, coördineert workshops en geeft tours aan toeristen. “Het feit dat ik op Moengo zo actief bezig ben, doet mij goed. Zo zie ik namelijk de veranderingen die Moengo doormaakt.” Pinas en Doorson zijn van mening dat kunst en cultuur een economie op gang kunnen helpen. “Ik werk vanuit het thema ‘Kibri a kulturu’, bescherm je cultuur”, zegt Pinas. “Suriname is een rijk land. We hebben Marrongemeenschappen, Inheemsen, stadscreolen, Javanen, Hindostanen en Chinezen, maar we buiten het niet uit. Het is niet interessant voor mensen om vanuit Afrika naar Suriname toe te komen als het er hier hetzelfde uitziet als daar. Als wij geld willen verdienen, moeten we ervoor zorgen dat onze cultuur in stand blijft, want dat gaat zorgen voor het verschil.” De reden dat we de economische mijlpaal nog niet behaald hebben waarbij Suriname niet meer hoeft te pinaren, is volgens Pinas dat het de regering aan visie ontbreekt. “Het langtermijndenken ontbreekt. Zo zouden we ons niet alleen bezig moeten houden met het halen van grondstoffen uit de grond, maar ook met hoe we dat op een duurzame manier moeten doen. Daarbij moeten we onszelf de vraag stellen hoe we een hele gemeenschap daarvan mee kunnen laten profiteren.” De bewogen kunstenaar verbaast zich erover hoe bedrijven als Iamgold maar weinig betrokkenheid tonen met de omgeving waarin ze werken. “Waarom halen ze alle producten die ze nodig hebben uit de stad? In het gebied zijn er ook eieren en kippen. Drijf handel met de lokale gemeenschap!” In zijn eigen werk probeert Pinas ook voortdurend zoveel mogelijk mensen mee te laten profiteren van zijn succes. “Als ik duizend katapulten nodig heb voor een kunstwerk, dan worden die door verschillende kinderen gemaakt. Hier is je geld, zeg ik dan. Zo stimuleer je ze en betrek je ze bij een project. Als ze later dan het kunstwerk op de televisie zien, kunnen ze trots zeggen dat ze daar aan mee hebben geholpen.” Doodshoofden In elk kunstwerk dat Pinas maakt, zit een boodschap. “Ik wil vertellen wat er in de wereld gebeurt en dat ik daar onderdeel van ben. Ik wil mensen een stem geven die anders niet de gelegenheid hebben om iets te zeggen. Dat is wat ik probeer.” Onlangs liet hij zich inspireren door de kwikvervuiling in de rivier door goudzoekers. “Mensen eten vis die vervuild is door kwik en worden ziek. Ze krijgen gehandicapte kinderen, maar omdat daarvoor geen faciliteiten in het dorp zijn, trekken ze naar de stad. Zo gaat cultuur verloren.” Dit heeft de kunstenaar proberen te verbeelden in een kunstwerk: A libi (Het leven), waarbij hij honderden doodshoofden en wekkers heeft opgesteld. “Ik zal mensen niet zo snel letterlijk vertellen hoe het ís. Ik zal eerder een beroep doen op hun creativiteit. Dan blijft het langer hangen dan bijvoorbeeld een kort nieuwsbericht op de televisie.” Binnenkort begint Pinas met een nieuw project, waarbij lokale artiesten door professionals gecoacht worden, zodat zij samen in de volgende grote vakantie een grote driedaagse kunstmanifestatie kunnen houden. Zo laat hij zien dat cultuur en kunst van onschatbare waarde zijn en Suriname kunnen maken tot een land waarin er niet meer gepinaard hoeft te worden.

GMAP: Investeerder bouwplan Bouterse dubieus

2011-12-15T08:47:00.000-08:00

Parbode

Written by webmaster
THURSDAY, 01 DECEMBER 2011
In deze rubriek is ruimte voor ingezonden artikelen. Parbode is niet verantwoordelijk voor de inhoud. Het Suriname Comité Geen Moordenaaar Als President (GMAP) noemt in een Fact Finding Report het Venezolaanse bedrijf Arevenca, dat zich op zijn website in gebroken Nederlands presenteert als groot investeerder in het woningbouwprogramma van Bouterse, ‘een uiterst dubieuze onderneming’. Het Fact Finding Report bericht alsvolgt: ‘Arevenca was naar eigen zeggen speciaal uitgenodigd voor de inauguratie van president Bouterse, die overigens in Nederland voor drugshandel is veroordeeld en hoofdverdachte is van de Decembermoorden. Op de Arevenca-website zijn foto’s te zien waar op de inauguratie de omstreden Arevenca delegatievoorzitter Francisco Javier González poseert met respectievelijk de president en diens voor wapenhandel veroordeelde zoon Dino Bouterse. Arevenca kondigt aan circa veertigduizend woningen te zullen bouwen in Suriname, nog meer dan de achttienduizend door Bouterse aangekondigde woningen’. Volgens GMAP heeft Arevenca zowel in New York als Caracas rechtszaken tegen zich lopen wegens verdenking van malafide praktijken. Het bedrijf lijkt een postbusbedrijf, dat zichzelf als grote multinational op de website presenteert met olieraffinaderijen en een vloot van maar liefst 72 schepen, terwijl nergens serieuze bedrijfsactiviteiten blijken. De adresgegevens in Venezuela, de Verenigde Staten, Madrid, Aruba en Suriname zijn dubieus. Zo is het in Suriname opgegeven telefoonnummer, het nummer van het Royal Torarica Hotel. Het Fact Finding Report staat in het bijzonder stil bij de ‘middleman’ van Arevenca voor Suriname. ‘Ex-politicus Glenbert F. Croes van Aruba heeft bij de Kamer van Koophandel en Fabrieken in Suriname verschillende Arevenca bedrijfjes ingeschreven. Op de website van Arevenca poseert hij samen met Dino Bouterse. Glenbert Croes, zoon van Libertador Betico Croes, kwam als minister van Vervoer en Communicatie herhaaldelijk in opspraak, onder meer bij aanbesteding van vier overheidsprojecten en de verstrekking van zee- en luchtbrieven. Toen hij in 1998 weer minister wilde worden, weigerde de gouverneur hem te benoemen, nadat antecedentenonderzoek had uitgewezen dat Justitie een belastend dossier van de politicus in de archieven had. Glenbert Croes werd niet ministeriabel geacht. GMAP zegt uit ‘betrouwbare journalistieke bron’ te hebben vernomen dat Dino Bouterse bij bezoek aan Glenbert Croes op Aruba nauwlettend in de gaten wordt gehouden door de veiligheidsdienst daar. Het Suriname Comité vindt dat ‘logisch omdat Dino Bouterse als medewerker van de Surinaamse ambassade door de Braziliaanse autoriteiten is uitgewezen vanwege connecties met de drugsmaffia, terwijl hij op Curaçao als voortvluchtige van de Surinaamse justitie was gearresteerd met een vals paspoort’. Het Fact Finding Report meldt verder ‘dat de voorzitter van de Herstructurering Huisvestingssector, Etienne Boereveen, als lid van het toenmalige Militair Gezag, in de Verenigde Staten een vrijheidsstraf heeft uitgezeten voor poging tot grootscheepse cocaïnesmokkel naar de VS’. GMAP zegt ‘gezien de verontrustende data in het Fact Finding Report grote vraagtekens te plaatsen bij de bestuurlijke integriteit van het woningbouwprogram en het bonafide karakter van het verdienmodel’. Wie zijn die investeerders? Het Fact Finding Report noemt ‘het pontificaal tonen van 35 modelwoningen te Hanna’s Lust een politieke show zonder precedent’. ‘Niet eerder in de Surinaamse geschiedenis trad een president op als makelaar van particuliere huizenhandelaren, terwijl hij bovendien de hypotheken van banken aanprees.’ GMAP noemt het ‘merkwaardig dat de hypotheeknemers zich verplicht moeten wenden tot niet nader genoemde investeerders voor het bouwen van hun woning en niet zelf met eigen aannemer aan de slag kunnen’. Het Fact Finding Report vindt het ‘bedenkelijk dat de namen van de investeerders niet zijn genoemd.’ GMAP concludeert ‘dat investeerders die zich honderd procent zeker weten van financiering én klanten, van financiering van de infrastructuur met publieke middelen, geen echte investeerders zijn, maar zakkenvullers, omdat zij alle risico afgewenteld weten op (publieke) banken, overheid en hypotheeknemer. Deze dubieuze constructies doen de vraag rijzen welke persoonlijke voordelen de verantwoordelijke bestuurders daaraan ontlenen’. Het Fact Finding Report zegt dat ‘niet aan de indruk kan worden ontkomen dat misbruik wordt gemaakt van de enorme woningnood om mensen met kleine inkomens een hypothecaire schuldenstrop om de nek te hangen.’ Volgens GMAP zouden ‘echte investeerders die maatschappelijk willen ondernemen, risico durven dragen en uitgaan van de werkelijke behoeften van de mensen’. Het Fact Finding Report concludeert ‘dat de woningzoekenden op zoek zijn naar een waardige woning, niet naar de financiële stress van een forse hypothecaire lening. De inkomensgroepen die nu haast gedwongen zijn zich aan een honderd procent financiering te binden, in het algemeen veel meer gebaat zouden zijn bij huurwoningen, omdat daarbij zonder grote financiële risico’s de huisvestingsbehoefte wordt bevredigd.’ ‘Omdat de optie van betaalbare huurwoning niet wordt ontwikkeld, worden de mensen op straffe van dakloosheid gedwongen grote woonschulden aan te gaan, terwijl de courantheid van de woningen, mede gezien de grondtitel, uiterst twijfelachtig is.’. Volgens het Fact Finding Report ‘lopen ook de banken risico met het verschaffen van grote leningen aan zulke kwetsbare groepen. Tot welke gevolgen dat kan leiden, heeft de Amerikaanse bankencrisis getoond’. ‘In de wereld dreigt weer een recessie, er heerst financiële onzekerheid alom, in rijke landen als Nederland en de Verenigde Staten stagneert de huizenmarkt, en in arm Suriname gaat de president financieel kwetsbare groepen aanmoedigen zich in de schulden te steken. Dat is onbehoorlijk en verdacht bestuur’. Het Fact Finding Report ziet ‘voor de volksvertegenwoordiging een belangrijke taak de financiële solvabiliteit van zowel woningzoekenden, overheid als publieke banken te beschermen tegen de winstzucht van schimmige investeerders die de woningnood van de Surinamers willen kapitaliseren ten eigen faveure’. In het Fact Finding Report wordt onder meer opgeroepen ‘tot een Gedragscode Hypothecaire Financiering om overkreditering tegen te gaan en de consument te beschermen’. ‘Ook zou de Rekenkamer rechtmatigheid, doelmatigheid en integriteit van het bouwprogramma moeten onderzoeken’. GMAP zegt in haar rapport tot slot ‘dat dubieuze investeerders in de woningbouw ook om andere reden een risico vormen voor de integriteit van het financieel-economische systeem. Vastgoed is een gewild object voor money laundering’. Suriname Comité Geen Moordenaar Als President Oktober 2011 gmapsuriname@gmail.com

De gelukszoekers van Rocinha

2011-12-15T08:44:00.000-08:00

Parbode

Written by Nina Jurna

THURSDAY, 01 DECEMBER 2011

'Ga mee naar Suriname, daar kun je rijk worden'

Voor de gemiddelde bewoner van de sloppenwijk Rocinha in Rio de Janeiro, is Suriname geen compleet onbekend land. De meeste bewoners uit deze grootste sloppenwijk van Latijns-Amerika komen uit dezelfde streek als de Brazilianen die naar Suriname trekken: het arme platteland in het noordoosten van Brazilië. Ze trokken in de jaren zeventig en tachtig naar de steden Rio de Janeiro en São Paulo om hun geluk te beproeven, terwijl streekgenoten hun heil zochten in de goudsector in Frans-Guyana en Suriname. “Mijn oom zei: ‘ga mee naar Suriname, daar kun je snel rijk worden’.”

Nathan Bonifacio (35) staat bij de ingang van Rocinha naast zijn scooter. Achter hem staan nog minstens twintig scooters opgesteld. De bestuurders dragen oranje jasjes met het opschrift ‘Mototaxi’ en laten de motor van hun scooter draaien. Voor twee reais (vier Surinaamse dollar) rijden deze scooterboys je rond in de wijk en naar het hoogste topje van de berg, met uitzicht over Rio de Janeiro. “Opschieten, anders neem ik die dame met de boodschappen mee”, roept Nathan en geeft gas. Spring snel achterop, dan begint het avontuur in Rocinha.
Behendig manoeuvreert Nathan zijn scooter over de stijle smalle weg de wijk in. Rocinha ligt tegen een van de heuvels rondom Rio de Janeiro aan. We passeren moeders met kinderen, marktkraampjes met levende kippen, mannen die aan een bar staan en pure cachaça (rum) drinken om tien uur ’s ochtends. Kinderen spelen midden op straat een potje voetbal. Voor ons komt een enorme bus aangereden, maar Nathan laat zich niet afschrikken. Hij geeft gas en slingert soepel om de bus heen, verder naar boven de wijk in. Rocinha is de grootste sloppenwijk van Latijns-Amerika. Er wonen bijna driehonderdduizend mensen, meer dan in Groot-Paramaribo. En dat aantal stijgt nog steeds.
“Mijn vader komt uit Maranhão. Hij kon niet lezen en schrijven toen hij hier kwam in de jaren zeventig. Wij, mijn broers en ik, zijn hier geboren”, zegt Nathan. Zijn vader vond werk als klusjesman en werd later een van de vele portiers rondom de luxe flats bij de stranden Copacabana en Ipanema. Vanaf Rocinha nog geen half uur met de bus. Lezen leerde hij beetje bij beetje. “Zijn handschrift doet denken aan een kind van tien.”

Armen
Bij het hoogste punt heb je een prachtig uitzicht over de Cidade Maravilhosa, de wonderbaarlijke stad, zoals Rio de Janeiro ook wel genoemd wordt. De zon schittert over de Atlantische Oceaan, die vandaag blauwer dan ooit lijkt. In de verte pronkt het beroemde Jezusbeeld, met wijd open armen. “De armen hebben het mooiste uitzicht over de stad. Vroeger wilden de rijken hier wonen om hun villa’s te bouwen, maar in plaats daarvan hebben de armen hier hun krotten gebouwd”, zegt Nathan lachend.
Rocinha is een op zichzelf staande, eigen wereld. Een stad in een getto, zou je kunnen zeggen. De wijk ontstond rond 1920 en is opgebouwd door gelukszoekers uit het armste gebied van Brazilië, het noordoosten. De trek van het platteland naar de stad, die nog tot ver in de jaren tachtig doorging, deed de bijna duizend favelas, de sloppenwijken van Rio, verder uitdijen.

Florerende seksindustrie
Uit het noordoosten trokken ook duizenden Brazilianen naar Frans-Guyana en Suriname, om daar in de goudvelden of de florerende seksindustrie geld te verdienen. Staten als Pernambuco, Para, Piaiu, of Paraiba horen bij de armste gebieden van Brazilië. Meer dan 75 procent van de bevolking hier is analfabeet. In Pernambuco zijn honderden suikerplantages waar nog een verkapte vorm van slavernij heerst. Voor maar vijfhonderd reais per maand (negenhonderd srd), met tienurige werkdagen, wordt daar onder extreem zware omstandigheden met de hand suikerriet gekapt. Na een week controleert een opzichter of de werknemers genoeg hebben gekapt. Zo niet, dan wordt er op hun loon gekort. Grootgrondbezitters in de staat Para hebben macht over hun werknemers. Die bouwen vele schulden op bij hun baas, als ze niet aan hun vaste lasten kunnen voldoen. Een juk waar je vaak pas onderuit komt door weg te trekken, met de hoop op een beter leven in de grote steden. Of, zoals sinds de jaren negentig massaal gebeurt: naar Frans-Guyana of Suriname. “Ik heb twee ooms in Frans-Guyana. Een andere oom is vanuit Frans-Guyana naar Suriname vertrokken, omdat de goudmijn waar hij werkte illegaal was en er jacht wordt gemaakt in Frans-Guyana op illegale garimpeiros. Hij heet Leonardo Nascimento Filho. Er gaan verhalen in de familie dat hij rijk is en niet van plan is om terug te komen naar Maranhão”, zegt Nathan. “Ik kan hem geen ongelijk geven. Hier zou hij de zoveelste Braziliaan in een sloppenwijk zijn.”

Drugs
De situatie voor de Brazilianen in Suriname lijkt, ondanks spanningen en geweld rondom de goudvelden, een stuk veiliger dan in favelas als Rocinha. Veel sloppenwijken, ook deze, zijn thuishavens van rivaliserende bendes die de handel in drugs domineren. Hoewel nog geen drie procent van de bewoners in Rocinha rechtstreeks met de drugshandel te maken heeft, is de aanwezigheid van het heersende kartel met de naam Amigos dos amigos (vrienden van vrienden) goed zichtbaar. Vooral als de schemer valt. Groepen jongeren, vaak bewapend, struinen dan de straten af. Ze werken voor de plaatselijke drugsbaas, ‘Nem’, die de scepter zwaait in Rocinha.
Overdag is Rocinha een grote gezellige drukke buurt met schoolgaande kinderen, vrouwen die boodschappen doen en mensen in de rij bij de bank. Nathan liep tot een paar jaar geleden ook met een geweer rond, toen hij nog de persoonlijke lijfwacht was van de toenmalige bendeleider, de voorganger van Nem. “Ik werkte als traficante, drugsdealer. Ik was tien jaar lang zijn persoonlijke lijfwacht. Ik heb dingen meegemaakt en gezien die verder gaan dan films zoals Cidade de Deus of Tropa de Elite. Ik kon de wijk niet uit of ik zou opgepakt worden. Mijn vriendin en ik konden nooit een avondje naar de bioscoop en zelfs het strand was al riskant. Geld had ik genoeg, maar geen vrijheid.” In die tijd ontmoette hij ook zijn oom, die met kerst even terug in Brazilië was. “Wat indruk maakte, was dat hij met een zak vol speelgoed terugkwam voor de neefjes en nichtjes, met drie mobiele telefoons en een flatscreentelevisie. Ik dacht: ‘je gaat als goudzoeker naar een onbekend land en komt terug met zoveel dure spullen. Dan moet het daar wel heel goed zijn’.” Zijn oom wilde Nathan toen meenemen om hem uit het drugscircuit te halen. “Hij zei: ‘ga mee naar Suriname, daar kun je rijk worden’.”

Dat zich in Frans-Guyana en Surina-me inmiddels blijvend vele duizenden Brazilianen hebben gevestigd en er straten, zelfs woonwijken zijn waarop de Brazilianen zichtbaar hun stempel drukken, zoals de Anamoestraat of Prinsessestraat in Paramaribo-Noord, is volgens Nathan meer dan logisch. “Wat is het alternatief? Het is hier al overbevolkt, de sloppenwijken puilen uit. Een nieuw land, een nieuwe toekomst, waar je met duizenden landgenoten bent. Er is nauwelijks geweld, hetzelfde klimaat als het noordoosten en nog veel mogelijkheden. Brazilianen zijn harde werkers. Ze pakken alles aan, als er maar geld mee is te verdienen. In Brazilië is het leven keihard. In een samenleving waar het vreedzamer is, zijn wij succesvol. Bovendien heb je daar geen rivaliserende drugsbendes zoals hier. Hier weet je dat er iedere dag iemand vermoord kan worden die je lief is.”

Verlost
Nathan ging niet in op het aanbod van zijn oom, maar stapte wel uit het drugscircuit. Met hulp van de immens populaire kerk ‘Assembleo de Deus’, een charismatische christelijke stroming die ook in Suriname populair is onder de Brazilianen. “Ik ben naar mijn baas gestapt en heb uitgelegd dat ik mijn leven in dienst van God wilde stellen. Eerst geloofde hij me niet, maar toen hij zag dat ik daadwerkelijk naar de kerk ging en bekeerd was, kreeg ik toestemming. Ik heb geluk gehad, want veel jongens lukt het niet om eruit te stappen.” Tegenwoordig werkt Natan nog steeds als bewaker, maar nu op een particuliere school in de rijke, nabijgelegen wijk Gavea.
Een ander groot voordeel voor de Brazilianen in Suriname is, dat ze in Suriname de mogelijkheid hebben om hun sociale klasse te ontstijgen. Brazilië is een klassenmaatschappij. Een handjevol extreem rijken bezit het grootste deel van de landbouwbouwgronden en heeft veel politieke invloed. Onder voormalig president Luiz Inácio ‘Lula’ da Silva lukte het ruim 25 miljoen Brazilianen vanuit armoede op te klimmen naar de middenklasse met speciale gezinsuitkeringen, de zogenoemde bolsa familia. Maar er leven nog altijd twintig miljoen Brazilianen in extreme armoede. Het merendeel woont in het noordoosten. Nathan: “Mijn oom schijnt een auto te hebben. Als hij in Maranhão was gebleven of naar Rocinha was gekomen, zou het hem als ongeschoolde man nooit zijn gelukt een auto te kopen. Lula heeft veel gedaan, maar niet genoeg.”

Schoonheid
In een van de vele zijstraatjes van Rocinha, de Via Apia, poseert de beeldschone Gabriella (15) tussen het rondslingerende vuil. Fotograaf Jean Ribeiro ontdekte haar op straat, in de krioelende menigte van brommers, mensen en volgestampte marktkraampjes. Jarenlang werkte hij voor glossy magazines in Brazilië en maakte fotoshoots voor grote winkelketens zoals Lojas Americanas, de Braziliaanse variant van Kirpalani. “Allemaal interes-sant werk, maar toen ik voor het eerst in deze sloppenwijk kwam, viel ik als een blok voor de prachtige vrouwen en de filmische sfeer. Dit is een totaal andere wereld.” Onlangs heeft Jean ‘Studio Libra’ geopend, het eerste modellenbureau in deze sloppenwijk.
“De vrouwen hier zijn zo mooi vanwege de mix die hier is ontstaan. In het arme noordoosten heb je veel mensen met Indiaanse en blank-Europese roots. Je ziet dat duidelijk in staten als Para en Pernambuco. Maar in Bahia wonen weer overwegend mensen van Afrikaanse afkomst. Al deze verschillende mensen zijn hiernaartoe getrokken en je hebt daardoor een bijzondere mix gekregen. En schitterende vrouwen.” Het doel van Ribeiro is om de modellen in hun eigen leefsituatie te fotograferen. Schoonheid in de sloppenwijken, zeg maar. Dus maakt hij de omgeving waar Gabriella in poseert niet mooier, maar fotografeert hij haar in de rommel. “Dit is onze realiteit, waarom moeten we ons daarvoor schamen?”
Gabriella moet eraan wennen dat ze nu plotseling model is. Ze zit nog op school en laat zich pas na schooltijd fotograferen; studeren gaat voor. Haar ouders komen uit Belém. Van haar vader heeft ze al jaren niets vernomen. “Hij is vertrokken naar Frans-Guyana of Suriname om daar te gaan werken. ‘Je vader werkt in het goud’, zegt mijn moeder altijd. Waar precies, weet ik niet. Hij stuurt nog steeds af en toe geld, maar ik heb hem al jaren niet gezien.”
Over Suriname herinnert ze zich het nieuws uit 2009, toen er rellen uitbraken in Albina tussen de lokale bevolking en de Braziliaanse goudzoekers. Er vielen doden en Braziliaanse vrouwen deden aangifte van verkrachting. “Je zag dat toen hier ook op het journaal. Ik dacht: ‘zit mijn vader erbij?’ Inmiddels weet ik dat hij nog leeft. Maar contact hebben we niet.”

Vredespolitie

Sinds 2009 worden de Braziliaanse sloppenwijken schoongeveegd met het oog op het WK (2014) en de Olympische Spelen (2016) die in Brazilië worden gehouden. Het leger en de politie proberen de drugsdealers uit de wijk te krijgen, om er vervolgens een eenheid te plaatsen van de zogenoemde ‘Vredespolitie’. Dit zijn speciaal getrainde politieagenten, maar met een menselijker en socialer gezicht. Door de favelas te ‘pacificeren’, zoals dit proces genoemd wordt, ontstaat er een leefbare situatie. Het streven is om geweld en drugs uit de wijken te verbannen, zodat Rio de Janeiro veiliger wordt voor de geplande festiviteiten. Wijken zoals Cidade de Deus (Stad van God), ooit een van de beruchtste sloppenwijken en het decor van de beroemde gelijknamige film, zijn nu rustig. De laatste grote inval in een sloppenwijk was vorig jaar november, toen het leger en de politie met tanks Vila Cruzeiro en Complexo Alemão introkken om de drugsbendes op te jagen. Rocinha is nog niet gepacificeerd en in handen van drugsbendes, maar de burgemeester van Rio de Janeiro, Eduardo Paes, heeft aangekondigd dat binnen een paar maanden ook Rocinha wordt binnengevallen en schoongeveegd.

President tekent ‘zonder te weten’ uitbetaling claim op Carolinabrug

2011-12-14T04:11:00.000-08:00

Starnieuws

14 Dec, 00:01

De Carolinabrug die aangevaren is door Rudisa, is volgens de regering niet te repareren. Daarom heeft de regering besloten een nieuwe brug te bouwen.

President Desi Bouterse heeft op 29 november ‘zonder het te weten’ zijn handtekening gezet onder een document waarin aan het ministerie van Openbare Werken (OW) opdracht wordt gegeven een schadeclaim uit te betalen van Euro 3.555.280 (meer dan 3,5 miljoen Euro). De claim was geplaatst door bruggenbouwer Ballast Nedam, omdat het contract werd afgeblazen voor de bouw van een nieuwe brug te Carolina, over de Surinamerivier.

De regering kondigde een internationale aanbesteding aan. Deze handeling van de Bouterse heeft in het parlement gezorgd voor consternatie. De vergadering is hierom enkele malen geschorst. De oppositie (Nieuw Front) spreekt van een schok, een constitutionele blunder met ernstige gevolgen voor de natie en eist dat de president consequenties hieraan verbindt of maatregelen treft tegen mensen die hiervoor verantwoordelijk zijn.

Omissie
De kwestie kwam aan het rollen toen Bouterse op vragen van het parlement zei dat de raad van ministers (rvm) de uitbetaling van de claim heeft goedgekeurd, maar dat hij als president geen toestemming heeft gegeven voor het uitvoeren van dat besluit. De letterlijke uitleg van de president luidde: “De rvm heeft naar aanleiding hiervan besloten honorering te geven aan de claim van euro 3,5 miljoen. Er kan echter pas tot betaling overgegaan worden indien genoemd rvm-besluit mijnerzijds bekrachtigd wordt. Ik kan u informeren mevrouw de voorzitter dat ik vooralsnog niet tot bekrachtiging van bedoeld rvm-besluit zal overgaan. We zullen eerst juristen en ter zake deskundigen raadplegen om zodoende een goed beeld te krijgen van de ontstane situatie waarna bepaald zal worden hoe verder te handelen”

Na dit gezegd te hebben werd door de oppositie een resolutie getoond waarin de president wel degelijk de uitbetaling van de claim heeft getekend. Deze resolutie is door de regering (Binnenlandse Zaken) gestuurd naar het parlement. Het document stond op de lijst van ingekomen stukken, die vrijdag is behandeld. Na een schorsing zei Bouterse dat er ergens fouten zijn gemaakt. Er is een omissie gepleegd, zei Bouterse die tijd vroeg om aan het eind van de tweede ronde te antwoorden.

Voor de gek houden
Ruth Wijdenbosch (Nieuw Front/NPS) die de motie van de oppositie verdedigde, zei dat met de verklaring van de president hij niet alleen Ballast Nedam voor de gek houdt, maar ook de Surinaamse gemeenschap. Guno Castelen (Nieuw Front/SPA) gelooft wel dat de president een eerlijk antwoord heeft gegeven, maar zegt dat er op dit niveau ernstige fouten zijn gemaakt en er dus consequenties aan verbonden moeten worden. Hij verweet de regeringscoalitie van labiliteit. Die zou ondanks het feit dat de president heeft toegegeven dat er fouten zijn gemaakt, geprobeerd hebben de zaak goed te praten in plaats van kritisch de regering te begeleiden.

André Misiekaba (Mega Combinatie/NDP) zei na de bekentenis van Bouterse, dat de president het stuk wel bewust heeft getekend maar eerst niet bij stil zou hebben gestaan en zich daarna op het standpunt heeft gesteld dat de zaak moet worden aangehouden. Dit was acceptabel voor de coalitie. Aan het eind van de vergadering zei Bouterse dat hij het stuk getekend heeft maar daarna er inderdaad opdracht is gegeven de uitbetaling aan te houden. “De zaak is waarschijnlijk geslipt, maar ik kan u de verzekering geven dat er niet is uitbetaald”, zei Bouterse . Openbare Werken heeft de uitbetaling aangehouden. Er zal eerst een oordeel van juristen worden gevraagd.

RO stuurt ontheffingsbeschikkingen naar kapiteins West Suriname

2011-12-14T04:06:00.000-08:00

Starnieuws

14 Dec, 06:00

Carlo Lewis, kapitein van Apoera.

De drie kapiteins van West-Suriname en twaalf basja's worden ontheven uit hun functies. Minister Linus Diko van Regionale Ontwikkeling heeft via het commissariaat Kabalebo ontheffingsbrieven voor de leden van het traditioneel gezag gestuurd. "Wij hebben echter geweigerd om de ontheffingsresoluties in ontvangst te nemen", zegt kapitein Carlo Lewis van Apoera aan Starnieuws.

Lewis zegt dat het gaat om de leiders van het traditioneel gezag. De bevolking van Apoera, Section en Washabo weet van niks. Er is een verkiezing gehouden waarbij Jeffery Armaketo heeft gewonnen. De kapiteins, een deel van de bevolking en de Vereniging van Inheemse dorpshoofden in Suriname (VIDS) hebben hiertegen geprotesteerd. Zij vinden dat de verkiezing niet rechtmatig was.

Niet acceptabel
"Wij zullen niet accepteren dat een ontheffingsbrief naar ons wordt gezonden", zegt Lewis. Hij vindt dat minister Diko of districtscommissaris Lorieta Seenanan-Lingaard de dorpen persoonlijk moet inlichten over de situatie. Lewis meent dat het echt niet kan dat de regering op deze manier intervenieert en de rechten van de Inheemsen vertrapt.

Lewis zegt dat er ook nieuwe basjas zijn benoemd, terwijl niemand geraadpleegd is. De regering heeft eerder bij monde van president Desi Bouterse kenbaar gemaakt dat Armaketo de kapitein is van de drie dorpen. Hij erkent de overige kapiteins niet. De VIDS heeft kenbaar gemaakt dat de regering niet kan bepalen voor de Inheemsen wie hun leiders zijn. De kapiteins en de VIDS willen dat er een referendum wordt gehouden over deze kwestie.

DE LAFFE LUITENANT EN DE SLAPPE KRIJGSRAAD

2011-12-13T10:58:00.000-08:00

Door Theo Para

Op 9 december heeft 8 december-verdachte Arthy Gorré, toenmalig luitenant en baas van de elite-eenheid Echo compagnie, voor de Krijgsraad bekend dat hij een leugenaar is. Hij verklaarde nu in het 8 decemberstrafproces tijdens de moorden niet in de wijk Geijersvlijt te zijn geweest, zoals hij eerder verklaarde.

Hij was met zijn advocaat John Kraag – oh belangenverstrengeling! – in de hoerentent Diamond. Hij had dat eerder om ‘morele redenen’ niet durven vertellen. Maar toen president van de Krijgsraad, mevrouw Cynthia Valstein-Montnoor, hem toewierp dat hij wel erg lang daar was gebleven, zei Gorré dat hij de president wel zou willen meenemen naar die tent en dat zij zou zien dat je daar aardig lang kan vertoeven.

Met deze opmerking liet de 61-jarge Gorré zich zien als een schoft met de ethiek van een dweil, die met zijn onbeschaamde machismo zijn intimiderende minachting jegens zowel de rechterlijke macht als de waardigheid van de vrouw demonstreerde. Wat hij daarmee ook onthulde is dat zijn ‘morele reden’ ook een leugen was, want iemand die zich schaamt om bezoek aan een hoerentent gedraagt zich over dit onderwerp niet schaamteloos provocerend.

Waar het om gaat is dat Gorré een onvoldoende afgedekte alibi had met zijn Geijersvlijt-leugen, waardoor hij nu met die van zijn advocaat en de hoerentent op de proppen kwam.

De oud-luitenant is door verschillende ooggetuigen geïdentificeerd als een actieve speler in de 8 decemberoperatie, die niets anders was dan een bloedige greep naar de absolute macht door de Bouterse-kliek. Als hij daar zo tegen was, waarom heeft hij na de moorden niet als andere officieren gekapt met het moordenaarsregime?

Nee, Gorré is gebleven omdat hij deel was van de heersende machtskliek. Hij probeert nu de dans te ontspringen en liever het predicaat van lafaard te krijgen dan dat van moordenaar. Zogenaamd zou hij verzuimd hebben om op te treden, alsof hij niet tot de Bouterse-kliek behoorde. Dat hij tot nu toe functioneert binnen Bouterses leugenachtige verhaal blijkt uit zijn pogingen alle schuld in de schoenen van de overleden Bhagwandas en Horb te schuiven en Bouterse te verschonen.

Zogenaamd ging hij om 22.00 uur op 8 december 1982 uit het Fort om ergens in de nacht weer terug te keren. Toen zag hij de body bags. Met dit verhaal sluit hij aan bij Bouterses valse alibi verhaal. Want ook die ging rond die tijd naar zijn buitenvrouw. Naar deze lezing hebben de moorden in de nacht van 8 op 9 december plaatsgevonden en waren al de lieden die met een alibi komen rond die tijd niet in het Fort.

Maar in De Ware Tijd van 10 december, vertelt de door gewetenswroeging gekwelde verdachte Ruben Roozendaal dat toen hij in de nacht van 7 op 8 december 1982 terugkwam in het Fort van de acties om gebouwen van de Moederbond en Radika in brand te schieten, de slachtoffers al waren gedood. Dus toen Bouterse en Gorré in de late avond van 8 december het Fort verlieten, waren de slachtoffers al vermoord. Het is niet toevallig dat er door de verdachten geen enkele naam van een ooggetuige genoemd kan worden die in de nacht van 8 op 9 december 1982 iets van executies heeft gezien. De moordenaars hebben namelijk een operatie in tweevoud opgezet.

Op 8 december 1982 werden de voormannen van de democratie zonder van proces geëxecuteerd, nadat ze eerst voor het tribunaaltje onder leiding van Bouterse waren verschenen. In de tweede fase van het drama verdwenen de daders uit het Fort, zorgden voor een (vals)alibi, en werd in de nacht van 8 op 9 december 1982 flink geschoten om het vluchtverhaal – ‘op de vlucht neergeschoten’ -, compleet met het verhaal van een overvliegend vliegtuig, te ensceneren. Voor de criminele militairen was dat ‘ gewoon’ een desinformatie-operatie. Gorré vertelt nu ook in de nacht van 8 op 9 december 1982 met ‘losse salvo’s’ te hebben moeten schieten. Gorré blijft liegen in lijn met het Bouterse-verhaal.

Omwenteling

Journalisten en nabestaanden waren verbaasd dat de Krijgsraad slap in het doorvragen bleef en Gorré liet wegkomen met zijn leugens en dedain jegens de Krijgsraad. De slapheid van de Krijgsraad is zorgelijk, omdat het plaatsvindt in de context van de absurde afhankelijkheid voor haar beveiliging van de president-hoofdverdachte. De Krijgsraad heeft ook niet geprotesteerd tegen de talrijke ondermijningen van de onafhankelijke rechtsgang, inclusief het opheffen van de beveiliging en het weghalen van de voorlichtster.

Er is sprake van een constitutionele crisis in Suriname omdat de machtenscheiding door de schending van de grondwettelijke orde bij de indirecte presidentsverkiezing van 2010 is gesaboteerd en Suriname een criminineel als president kreeg. Er is geen scherpere bevestiging van deze constitutionele crisis dan het feit dat de president-hoofdverdachte rechters voor de Krijgsraad waar verdachten van de decembermoorden voor moeten verschijnen heeft beëdigd.

In een fatsoenlijk land zijn zulke verhoudingen ondenkbaar. Dat de Krijgsraad en rechterlijke macht dit zonder openlijk protest over zich heen laat komen is een slecht teken. Dat verdachten niet verschijnen zonder dat daar een sanctie op volgt en dat publiekelijk duidelijk wordt dat de Krijgsraad verdachten het makkelijk maakt door niet door te vragen, lijken symptomen van versneld gezagsverlies van de Krijgsraad.

Ook het Openbaar Ministerie die tot nu toe een fundamentele rechtsongelijkheid heeft toegelaten, namelijk door verdachten van zulke ernstige misdrijven als moord, anders dan bij andere burgers, in vrijheid te laten gedurende het proces, roept vragen op over haar integriteit in het 8 december strafproces; om niet te spreken van de door het Inter-Amerikaanse Hof voor de Rechten van de Mens aan Suriname opgelegde verplichting een strafrechtelijk onderzoek in te stellen naar de massamoord in Moiwana van 29 november 1986, dat tot nu toe niet is opgepakt door het Openbaar Ministerie.

Het is zaak met een vergrootglas en zonder illusies het 8 decemberstrafproces binnen de context van de constitutionele crisis te volgen opdat niet een gemanipuleerd proces wordt verward met onafhankelijke rechtspraak. PvdA Tweede Kamerlid Pierre Heijnen was er in zijn speech op de 8 December Herdenking in Amsterdam helder over. Hij zei dat gezien de nieuwe situatie in Suriname het strafproces misschien zal stagneren, maar dat hoe dan ook gerechtigheid zal komen.

Een gemanipuleerd en geïntimideerd strafproces met vrijlopende moordverdachten die straffeloos durven de vrouwelijke president van de Krijgsraad uit te nodigen voor een bezoek aan een hoerentent en waarbij de zittende en staande magistratuur recht moeten plegen onder schot van de geheime dienst van de president-hoofdverdachte, is iets heel anders dan onafhankelijke en eerlijke rechtspraak in een democratische rechtsstaat.

In het laatste geval zit de hoofdverdachte niet in het presidentieel paleis maar in het gevang, evenals alle andere verdachten. Het strafproces is dan ook beveiligd door eenheden waar uiteraard de verdachten geen enkele invloed op hebben. Dat zijn de juiste machtsverhoudingen tussen rechtspraak en verdachten.

Wat levert de rechtspraak in een disfunctionele rechtsstaat?! Toen eind jaren negentig er sprake was strafrechtelijke vervolging van de schuldigen van de decembermoorden in Nederland, vroeg Bouterse zonder het publiek te maken bij de hem gunstig gezinde toenmalige procureur generaal om een strafproces in Suriname. Omdat iemand niet voor hetzelfde delict tweemaal strafrechtelijk ter verantwoording kan worden geroepen, hoopte hij het Nederlandse proces voor te zijn, omdat hij in Suriname meer bij machte was de procesgang te manipuleren en te intimideren.

Het is zaak tijdig een strafproces dat het predicaat eerlijk en onafhankelijk niet meer verdiend haar nationale en internationale erkenning te ontzeggen, opdat strafvervolging van deze misdrijven tegen de menselijkheid, die naar het volkenrecht niet kunnen verjaren, mogelijk blijft.

We kunnen verrast worden door de courage civil van de auditeur militair en/of dat van individuele rechters, en dat verdient alle ondersteuning. Maar dat maakt van Suriname geen fatsoenlijke rechtsstaat met een institutioneel gegarandeerde onafhankelijk rechtspraak. Daarvoor is een democratische omwenteling, liefst langs de electorale weg, historisch noodzakelijk.

December 2011

Suriname zoekt geld voor duurzaam bosbeheer

2011-12-12T09:27:00.000-08:00

Suriname Stemt

Door Paul Kraaijer on the 12 Dec 2011 in Economie,Milieu,Politiek

Suriname zou jaarlijks miljoenen Amerikaanse dollars kunnen verdienen door haar natuur internationaal op de milieumarkt aan te bieden. Het land zou wellicht financieel gecompenseerd kunnen worden voor haar vermeende duurzaam bosbeheer. De Surinaamse regering is zich dat al enkele jaren bewust, maar de eerste compensatie- gelden moeten het land nog ontvangen. Tijdens allerlei internationale politieke en maatschappelijke bijeen- komsten, conferenties en congressen smeken vertegenwoordigers van de regering inclusief de president welhaast om Suriname te compenseren. In landere landen zoals Costa Rica en Guyana is het wél gelukt om veel (Europees) geld binnen te halen voor hun duurzaam bosbeheer.

“Het bos moet nu echt in geld vertaald worden en daar wachten wij nu op. We hebben het jarenlang in stand gehouden en we willen er nu wel geld voor hebben”, aldus oud-minister Rick van Ravenswaay van het minsterie van Planning en Ontwikkelingssamenwerking (PLOS) in november 2009. Een maand later wees oud-president Ronald Venetiaan tijdens de Klimaattop van de Verenigde Naties in het Deense Kopenhagen weer eens op het feit dat Suriname één van de meest kwetsbare landen ter wereld is als het gaat om de negatieve gevolgen van klimaat- verandering. Venetiaan benadrukte dat het lage Surinaamse ontbossingscijfer en de dichte bosbedekking te danken zijn aan “een langdurig en consistent beleid”.

In de smeekbeden wordt dus vooral gewezen op de wijze waarop Suriname haar tropisch regenwoud beschermt en op de wijze waarop dat bos duurzaam wordt beheerd. Maar, schuilt daarin niet enige mate van hypocrisie? Hoe duurzaam wordt dat Surinaamse regenwoud werkelijk beheerd en beschermd? Natuurlijk, het land doet haar best om haar natuurlijke rijkdommen zo goed mogelijk te beschermen, maar aan de andere kant zijn het natuurlijke hulpbronnen die zorgen voor grote kaalslag in het bos. Hoeveel bomen gaan er niet tegen de vlakte in het binnenland om grote groepen Surinamers en Brazilianen de ruimte te geven naar goud te mijnen met behulp van giftig kwik? Die kleinschalige goudmijnbouw geschiedt niet overal legaal en dus worden ook her en der illegaal grote stukken bos gekapt. Goudzoekers schuwen zelfs niet om illegaal te gaan mijnen in het beschermde natuurpark Brownsberg. Daarbij dient opgemerkt te worden dat de natuurbeschermingsorganisatie die dat natuurpark zou moeten beschermen, Stinasu, gedurende lange tijd de goudzoekers in haar park willens en wetens heeft gedoogd. Wie Suriname vanuit de ruimte bekijkt met behulp van Google Earth kan zelf de grote open stukken in het Surinaamse tropisch regenwoud zien. Duurzaam bosbeheer vindt vooral plaats daar waar bijvoorbeeld legaal hout wordt gekapt, maar dat beperkt zich tot kleine gebieden.

Eén van de tijdens een expeditie van 2005/06 nieuw ontdekte soorten in het Nassau Gebergte, de paars fluorecerende Atelopus, foto © Conservation International.

Mijnbouwmultinationals liggen op de loer
Daarnaast levert Suriname grote stukken regenwoud uit aan grote buitenlandse mijnbouwmultinationals. Die bedrijven hebben geen duurzaam oog voor het bos. Neen, die bedrijven willen slechts vele dollars verdienen aan het winnen van bauxiet en goud op een grootschalige wijze. Miljoenen Amerikaanse dollars en tonnen delfstoffen verlaten Suriname. Het Canadese goudmijnbedrijf IAmGold exploiteert bijvoorbeeld een grote goudmijn met een totale oppervlakte van zo’n honderdzeventig vierkante kilometer. De mijn is het succesnummer wereldwijd van dit bedrijf. Vele bomen zijn daarvoor geslachtofferd. In de nabije toekomst gaat het Surinaamse bauxietbedrijf Suralco, dochteronderneming van het Amerikaanse Alcoa, beginnen met mijnen in het unieke Nassau Gebergte in het oosten van het land. Een gebied met een rijke biodiversiteit. Een gebied waar in 2006 nog een twintigtal nieuwe diersoorten werd ontdekt door een expeditie van naturbeschermingsorganisatie Conservation International, een ontdekking die Suriname voor even wereldwijd op de nieuwspagina’s bracht. In hetzelfde gebergte wil het Amerikaanse goudmijnbedrijf Newmont Mining Corporation twee grote mijnen gaan exploiteren. Newmont heeft echter wereldwijd een bedenkelijke reputatie als het gaat om het toebrengen van milieuschade en het schenden van mensenrechten, met name in Peru, Ghana en Indonesië. Die niet onbelangrijke aspecten blijken echter niet relevant voor de Surinaamse regering. Niemand spreekt er over, niemand schrijft er over. Naast genoemde mijnen in het Nassau Gebergte moet ook een complete infrastructuur worden aangelegd om de gewonnen mineralen te transporteren. Kortom, vele bomen zullen uit de grond ontworteld moeten gaan worden.

Duurzaam bosbehoud en voorkomen van CO2-uitstoot
Er verdwijnt dus veel bos in Suriname om plaats te maken voor mijnbouw. Maar, er verdwijnt ook veel bos door legale en illegale houtkap. En ook hier blijken buitenlandse ondernemers aan het werk, vooral uit China. Zo beschikt de Greenheart Group Ltd. uit Hong Kong, onderdeel van het Chinese Sino-Forst, over totaal 312.000 hectare concessiegebied. In 2010 hebben meer dan 166 personen en bedrijven houtkapactiviteiten ontplooid in Suriname. In datzelfde jaar zijn 142 geldige houtkapvergunningen verstrekt met een totale oppervlakte van 2 miljoen hectare. Van dit aantal zijn er 62 concessies, met een oppervlakte van 1,3 miljoen hectare. Dat lijkt relatief weinig, gelet op het feit dat Suriname voor meer dan 90%, 14,8 miljoen hectare, bedekt is met bos. Maar, in de genoemde cijfers is niet meegerekend het aantal hectare illegaal gekapt bos.

Protesten in Peru.

Met de kap van bomen wordt het koolgas dat in de bomen zit omgezet in het broeikasgas CO2. Ontbossing is verantwoordelijk voor 15% Van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen en is ook nog eens een belangrijke oorzaak van klimaatverandering. Door het toekennen van een economische waarde aan de opslag van koolstof in bomen en bodem hebben in het Surinaamse tropisch regenwoud staande levende bomen aanzienlijke méérwaarde boven gekapte, dode bomen. Het zijn vooral de westerse geïndustraliseerde landen die moeten gaan betalen voor duurzaam bosbehoud en het voorkomen van CO2-uitstoot. Maar wat zal de Surinaamse regering doen wanneer in het uiterste zuiden van het land, waar echt Amazonewoud is (slechts 2% van het totale Amazonewoud), goud en diamant in de grond blijkt te zitten? Diamant is zelfs aannemelijk. Al in oktober 2007 doken er berichten op dat het Surinaamse bedrijf C-Mining verkenningen wilde gaan verrichten naar de aanwezigheid van diamantvoorkomens bij het inheemse dorp Sipaliwini. De lokale Trio-indianen kwamen echter in verzet uit vrees voor milieuschade. Uiteindelijk kreeg het bedrijf geen concessie.

Kiezen of kabelen
Inmiddels gaan er (begin november 2011) geruchten dat diverse buitenlandse bedrijven geïnteresseerd zouden zijn in andere –nog nimmer gemijnde– natuurlijke hulpbronnen die Suriname rijk is: mangaan, ijzer en nikkel. Gaan buitenlandse multinationale mijnbouwbedrijven geweerd worden door de Surinaamse regering als zij voor de deur staan, of zwicht men weer voor harde valuta en wordt duurzaam bosbeheer op zijn Surinaams geïnterpreteerd? Suriname is zoekende naar een juiste balans tussen duurzaam bosbeheer en de ontginning van kostbare natuurlijke hulpbronnen door multinationale buitenlandse mijnbouwbedrijven óf de wereldwijde zoektocht naar financiële compensatie van geïndustrialiseerde landen voor gevoerd duurzaam bosbeheerbeleid.

In het Zuidafrikaanse Durban heeft 28 november weer een VN-Klimaattop plaatsgevonden. In aanloop naar deze top heeft de Surinaamse milieuminister Ginmardo Kromosoeto verrassend laten weten dat Suriname eigenlijk nog niet in aanmerking kan komen voor financiële compensatie. Volgens de bewindsman moet eerst duidelijk worden wat de waarde van het Surinaamse bos is. Verder zei de bewindsman dat het essentieel is dat de mangrovebossen in het land worden hersteld. Vooral in de kuststrook is de nauwelijks meer aanwezige mangrove zeer belangrijk in de strijd tegen de zeespiegelstijging tengevolge van de wereldwijde uitstoot van CO2. Het lijkt erop dat de huidige regering meer realiteitszin aan de dag legt dan de vorige regering Venetiaan. De tijd van internationaal bedelen blijkt plaats te hebben gemaakt voor een nuchtere kijk op duurzaam bosbeheer en enige terughoudendheid in het zoeken naar CO2-compensatiegelden.